Σπιτάκι

Είδα κι εγώ, όπως μάλλον και ο μορφ, χτες βράδυ τον Παπαχελά. Βασικά περίμενα με αρκετό ενδιαφέρον να δω την κουβέντα, γιατί αν οι φοιτητές ήταν σοβαροί άνθρωποι, μπορεί να αναδείκνυαν καλά τα προβλήματα του Πανεπιστημίου και τους φόβους τους, ακόμα και αν προσωπικά διαφωνώ με διάφορα πράγματα σε σύγκριση με την κυριαρχούσα ιδεολογία στις σχολές.

Δυστυχώς το πρόβλημα ξεκινάει από τις επιλογές του ίδιου του Παπαχελά. Είχε περισσότερους “συνδικαλιστές” από όσους θα έπρεπε και η προσωπική μου γνώμη για αυτούς είναι ότι σε γενικές γραμμές, κατά πλειοψηφία, είναι λαμόγια που ψάχνουν μια αρπαχτή, μια είσοδο στην πολιτική, μια εύκολη Παγκόσμα Φοιτητική Σταθερά μέσω πιέσεων στο παρασκήνιο των πρυτανικών εκλογών.

Μιλώ κρίνοντας την δική μου την σχολή και τους δικούς μας συνδικαλιστές. Όταν εγώ έκανα 5 εβδομάδες αναπλήρωση για τις 4 εβδομάδες κατάληψη στον Μουτσόπουλο πέρσι και ενώ είχα πάει καθ’όλη την διάρκεια της κατάληψης (ρωτήστε την ειδικευόμενη και τον επιμελητή μου) δεν είδα κανέναν να έρθει να μας υποστηρίξει όταν δεν μας άφησε να δώσουμε έγκαιρα για να ορκιστούμε. Και προσωπικά δεν με ενδιέφερε γιατί είχα ήδη χάσει την ορκομωσία γιατί το 5ο έτος δεν έβγαλε εξεταστική να δώσω την Ουρολογία, άλλοι όμως είχαν μόνο την Παθολογία. Μιλώ κρίνοντας τους δικούς μας συνδικαλιστές, τύπου Αργυρώς (Καγιά), Δρίτσα και Καλαμπόκα (ΕΑΑΚ, ΕΑΑΚ, ΔΑΠ, για όποιον νομίζει ότι έχουν ουσιαστικές διαφορές) που ξημεροβραδιάζονταν στα ΜΜΕ (στον Χατζηνικολάου πχ) και δεν είπαν ΛΕΞΗ για την ταμπακιέρα, δηλαδή για το ΔΟΑΤΑΠ, την τράπεζα θεμάτων, το πρόβλημα των θέσεων ειδικότητας, που κατά βάσην για αύτον ακριβώς τον λόγο κάναμε την κατάληψη. Το ν+ν/2 μας αφορούσε σε πολύ πολύ λιγότερο βαθμό και αν θέλετε να σας πω την αλήθεια αφορά μόνο φοιτητές του τύπου του Δρίτσα, που κάθονται στην σχολή σαν επαγγελματίες συνδικάλες και όχι σαν φοιτητές. Λόγω των πολλών ετών σπουδών, κανονικά σε μας σπάνια θα υπερβεί κάποιος τα 8 χρόνια. Εγώ ξέρω μόνον έναν, αλλά είναι βαρεμένος (κόβει μαθήματα με 9…) Παρ’όλα αυτά, ήταν και είναι θέση μου ότι οι αιώνιοι δεν ενοχλούν κανέναν και δεν υπάρχει πρόβλημε αυτούς. Τώρα αν η Γιαννάκου φοβάται την αξιολόγηση, ας εξηγήσει στους αξιολογητές ότι ένα τέτοιο κριτήριο με τον τρόπο που λειτουργεί το ελληνικό σύστημα δεν θα αντικατοπτρίζει την πραγματικότητα.

Όταν πήρα έναν φίλο μου ΔΑΠιτη και του είπα ότι η ορκομωσία ήταν παράνομη (γιατί δεν μπορούσαμε να συμμετέχουμε εμείς) και όταν το είπα και στην Αργυρώ, όταν την είδα τυχαία στην γραμματεία, επιεικώς με κλάσανε αμφότεροι. Αυτά για να μην νομίζουμε ότι υπάρχουν διαφορές. Ο καθένας την πάρτη του. Είναι ιστορικό το παράδειγμα της ορκομωσίας πριν κάποια χρόνια (περί τα 6) που πραγματοποιήθηκε για 4! άτομα, συνδικαλιστές, όλοι. Είναι επίσης χαρακτηριστικό ότι οι πρωτεργάτες του αγώνα, είναι πάντα βολεμένοι. Όταν ο γιος του ΓΓ Παιδείας, Καραμάνος, είναι από τα ηγετικά στελέχη των ΕΑΑΚ Ιατρικής, όταν η κυρία Καγιά έχει ήδη κλείσει θέση για Αγγλία, κόρη μεγαλογιατρού γαρ, όταν ο κύριος Δρίτσας δεν ενδιαφέρεται να τελειώσει την σχολή αφού είναι απλά μια είσοδος στην πολιτική, κραυγάζουν για κατάληψη, αυτοί είναι ήδη εξασφαλισμένοι. Αλίμονο από το θύμα που παρασύρεται, τον ψηφίζει και μετά περιμένει να ορκιστεί όταν ο ήλιος βγάλει κέρατα.

Χτες λοιπόν, ο Παπαχελάς δεν είχε καλό πάνελ. Φαινόταν από χιλιόμετρα μακριά η πολιτική τοποθέτηση του καθενός, οι λέξεις, το ύφος, το στυλ, η επιθετικότητα προς την Μαριέττα, ή αντρίστροφα οι ερωτήσεις πάσες. Ποιος δεν κατάλαβε ότι ο πολυλογάς μπροστά με το υφάκι ήταν στα ΕΑΑΚ; Άντε να δεχθώ ΠΚΣ, αλλά δεν νομίζω. Ποιος αμφιβάλλει ότι ο διπλανός του που ρωτούσε για τον διάλογο (δίνοντας πάσα στην Μαριέττα να πει ότι εμείς κάναμε, οι άλλοι δεν ήρθανε) ήταν ΔΑΠίτης, ή ότι ο τύπος με το κόκκινο πίσω, αφού έβγαλε το λογύδριο που θα τον βάλει στην Βουλή, ήταν ΠΑΣΠίτης; Φαίνονται οι τοποθετήσεις από χιλιόμετρα, η ίδια κενή ξύλινη γλώσσα που έχω βαρεθεί να ακούω στις συνελεύσεις και που στην τελική δεν διαφέρει από την κενή ξύλινη γλώσσα της κεντρικής πολιτικής σκηνής.

Τέλος πάντων, θα μου πείτε, με αυτό το πάνελ, δεν ήταν καλή κουβέντα; ΟΧΙ.

Οι φοιτητές είχαν πιο πολύ όρεξη να δείξουν τον εαυτό τους στο γυαλί και να το παίξουν κάποιοι παρά να θέσουν τα θέματα (με εξαίρεση 2-3) και η Γιαννάκου στα λίγα ουσιαστικά ερωτήματα απάντησε αερολογώντας μέχρι αηδίας και φυσικά με την ανοχή των φοιτητών, διότι αν ήθελαν μπορούσαν να πιέσουν για απαντήσεις.

Στην αρχή θίχτηκε το θέμα της υποχρηματοδότησης και πέρασε εντελώς στο ντούκου, ενώ ΑΥΤΟ είναι το νούμερο ένα πρόβλημα. Η Γιαννάκου το απέφυγε με αρκετή μαεστρία και ενώ μια κοπελίτσα της το επανέφερε, την απέκρουσε με χιούμορ. Το 5% είναι μια διεκδίκηση με νόημα, με ουσία, μια διεκδίκηση που αν κερδηθεί θα λύσει πολλά ουσιαστικά προβλήματα του δημοσίου Πανεπιστημίου. Η κοπελίτσα είπε “είμαστε 1500 φοιτητές για 4 εργαστήρια, 2 εκ των οποίων είναι για 10 άτομα”. Δεν είναι αυτό πρόβλημα; Δεν καθορίζει αυτό την ποιότητα της εκπαίδευσης; Η Γιαννάκου ανταπαντά ότι αν δώσει λεφτά θα πάνε χαμένα με το υπάρχον καθεστώς. Δεν εμπιστεύεται καθόλου τους πρυτάνεις η κυρία Γιαννάκου; Αν τέλος πάντων επιμένει, ας βάλει ελεγκτές από το Ελεγκτικό Συνέδριο να παρακολουθούν πως ξοδεύονται τα χρήματα και ας κυνηγήσει όσους τα σπαταλούν. Αν δεν δώσει χρήματα, πως περιμένει το ελληνικό πανεπιστήμιο να είναι ανταγωνιστικό;

Αφού λοιπόν η κουβέντα για την ταμπακιέρα τελείωσε, αρχίσαμε τα κλασικά θέματα σε μια συνέλευση της σχολής.

Άσυλο. Είναι απορίας άξιον αν η Γιαννάκου είναι χαζή ή κάνει την χαζή. Αδυνατώ να καταλάβω γιατί δεν έκανε την προφανή και ευθεία ερώτηση προς του φοιτητές. “Γιατί δεν έχει ορίσει ποτέ ο φοιτητικός σύλλογος μέλος για την τριμελή επιτροπή του ασύλου;” Είπε η γυναίκα ότι ποτέ δεν έχει συσταθεί η επιτροπή, αλλά γιατί δεν απέδωσε τις ευθύνες εκεί που τους αναλογούν, δηλαδή στους φοιτητές που είχαν φωνή (τέλος πάντων) μέσω των συνομιλητών της; Αναρωτιέμαι μήπως ήταν συμφωνημένο να μην το θίξει αυτό η Γιαννάκου για να μην γίνει σφαγή και να μην βρεθούν στο καναβάτσο οι φοιτητικοί σύλλογοι και χρειαστεί να κάνουν την πάπια, να το αρνηθούν και να βρεθούν εκτεθεμένοι, ή να δώσουν την εντυπωσιακή ειλικρινή απάντηση, ότι δεν ορίζουμε εκπρόσωπο για να μην μπορεί να τον πιέσει κανείς να άρει το άσυλο για τον χ, ψ λόγο. Είναι απορίας άξιον αν οι φοιτητές ήταν ηλίθιοι ή επίσης έπαιζαν θέατρο; Με εξαίρεση μια κοπέλα, που έπεσαν να την φάνε, οι άλλοι έλεγαν ότι οι σχολές δεν έχουν ναρκωτικά και βιασμούς. Στην Ιατρική για βιασμό δεν έχω ακούσει, αλλά τα ναρκωτικά είναι προφανή. Καλά, τι συζητάμε τώρα;! Στην Κρήτη δεν είχαν χασισοφητείες μέσα στο Πανεπιστήμιο υπό την κάλυψη του ασύλου;!;! Προφανώς και πρέπει η αστυνομία να μπορεί να επέμβει σε αυτά τα θέματα και ήταν παντελώς ηλίθιο το επιχείρημα ότι ναρκωτικά υπάρχουν και εκτός πανεπιστημίου. Ε ΚΑΙ;! Τι σχέση έχει αυτό ρε φίλε; Επειδή δηλαδή υπάρχουν εγκλήματα εκτός σχολής δεν πρέπει να γίνει κάτι για την αντιμετώπιση τους εντός σχολής; Δεν ξέρω από που να ξεκινήσω για να αντικρούσω την προφανή βλακεία που τον δέρνει αυτόν που το ξεστόμισε, γι’αυτό και θα το αφήσω εδώ.

Συγγράματα. Εντυπωσιακά στον κόσμο της η Γιαννάκου όταν ανέφερε ότι για κάθε μάθημα παίρνουμε ένα σύγγραμα. Με κάνει να αναρωτιέμαι πόσο έχει αλλάξει η Ιατρική από τότε που ήταν αυτή στην σχολή (αν δεν κάνω λάθος ψυχίατρος είναι). Με ένα πρόχειρο μέτρημα έχω πάρει 5-6 βιβλία παθολογίας (και αν θέλω να ανατρέξω σε βιβλιογραφία ανατρέχω σε αυτό που αγόρασα από την τσέπη μου) και άλλα τόσα χειρουργικής. Ένα μεγάλο ποσοστό από τα βιβλία που έχω δεν έχω ανοίξει ποτέ, δεν πρόκειται να ανοίξω ποτέ και είναι παντελώς άχρηστα. Κλασικό παράδειγμα η παθολογία του Stein, ένα ογκώδες βιβλίο με πολύ μικρή επιστημονική αξία, απαρχαιωμένο και δύσχρηστο. Από την άλλη πλευρά, όπως είπε ορθώς η Γιαννάκου, ο κάθε καθηγητής δίνει το βιβλίο του στους φοιτητές του, γιατί έτσι παίρνει τα ποσοστά του. Το τελευταίο δεν το είπε η Γιαννάκου, το λέω εγώ. Λύνει όμως το πρόβλημα αυτό, η σύνταξη μιας λίστας με βιβλία και η δυνατότητα του φοιτητή να πάρει όποιο θέλει τζάμπα; Κατηγορηματικά οχι. Είναι εντελώς αφελής η λογική. Αν εγώ είμαι στον Ράπτη παθολογία δεν θα πάω να αγοράσω ότι μου καπνίσει, θα ρωτήσω τους καθηγητές της έδρας (που έχουν γράψει από ένα κεφάλαιάκι ο καθένας) και θα πάρω την παθολογία του Ράπτη, ή για να είμαι πιο ακριβής και ειλικρινής, αν η λίστα έχει τον Harisson, θα αγοράσω το πιο φτηνό από τα δύο και θα πάρω δωρεάν το άλλο και φυσικά δεν θα διαβάσω από τον Harisson, αλλά από το βιβλίο του Ράπτη. Θα δεχθώ ότι το κόστος για την σχολή μειώνεται, υπό την έννοια ότι δεν θα πάρω ΚΑΙ τον Ράπτη ΚΑΙ τον Cecil KAI τον Stein κτλ, αλλά από την άλλη, έχω 2 παθολογίες στο 4 και μία στο 6ο έτος, οπότε τρία βιβλία θα τα πάρω.

Μια άλλη απορία έχει να κάνει με το ότι με τον νέο νόμο, όπως είπε χτες η Γιαννάκου, θα πάρω ένα βιβλίο για κάθε μάθημα. Ναι, γλιτώνει χρήματα το πανεπιστήμιο, αλλά αυτή η σκέψη δεν μπορεί να λειτουργεί πάντα. Στην Παθολογία για παράδειγμα, δεν υπάρχει, to my knowledge, βιβλίο παθολογίας που να είναι και βιβλίο σημειολογίας μαζί, ή διαφορικής διάγνωσης. Δεν είναι θέμα επιλογής ανάμεσα σε ένα από τα τρία. Χρειάζεσαι ΚΑΙ τα τρία για να δώσεις το μάθημα και να περάσεις. Στο τέταρτο έτος πχ, είχαμε πάρει τον Cecil και την παθολογία του ΔΕΠ, την σημειολογία του Epstein (άσχετα αν όλοι αγοράσαμε τον Αραπάκη και διαβάσαμε από εκεί) και την διαφορική του Μουντοκαλάκη. Ακόμα και αν βγάλουμε τον Cecil από την εξίσωση (και στα τσακίδια, γιατί είναι απαίσιο βιβλίο) και πάλι θέλουμε 3 βιβλία! Καλές οι προθέσεις, αλλά το σύστημα δεν μπορεί να δουλέψε απόλυτα όπως το θέλει η Γιαννάκου.

Τι έκαναν οι φοιτητές; Είχαν υφάκι, δεν έθεσαν το θέμα στις σωστές τους διαστάσεις και σαν έμμονη ιδέα επέμεναν ότι η πρόθεση του υπουργείου είναι η κατάργηση του δωρεάν συγγράματος, χωρίς να ακούν τι τους λέει η Γιαννάκου και χωρίς διάθεση για διάλογο. Πώς περιμένουμε να καταλάβει η υπουργός, που έχει πλήρη μεσάνυχτα και απίστευτη αφέλεια (;) ότι με τα όσα προτείνει δεν λύνει το πρόβλημα, όχι το πρόβλημα που έθεσε τέλος πάντων.

Καταλήψεις. Μεγάλη πληγή. Αν και δέχομαι τα επιχειρήματα ότι είναι παράνομες, το βασικό μου πρόβλημα με τις καταλήψεις σαν μέσο αντίδρασης δεν είναι αυτό. Θέλω να πω, ότι μπορεί σε γενικές γραμμές να με πείσει κάποιος, αλλά δεν είναι αυτό το δικό μου θέμα. Το δικό μου είναι ότι σαν μέσο διεκδίκησης η κατάληψη είναι εντελώς ηλίθια. Χέστηκε η υπουργός αν εγώ δεν κάνω Πνευμονολογία. Πραγματικα! Είναι εντελώς αφελές να νομίζουμε ότι αυτό είναι το μόνο θέμα που την απασχολεί. Οι πορείες έχουν ένα νόημα, μια λογική, αλλά η κατάληψη και μάλιστα η ετήσια παραδοσιακή κατάληψη δεν έχει κανένα. Αν είχε γίνει μόνο του Πολυτεχνείου επί χούντας και πέρσι, τότε θα ήταν μεγάλο θέμα, αλλά όταν κάθε χρόνο για κάθε ηλιθιότητα κάνεις και από μια κατάληψη, όποια αξία και να είχε θεωρητικά το όπλο, την χάνει από την κατάχρηση του.

Έγιναν διάφορες αναφορές από συνδικαλιστές και μη για τις καταλήψεις στο πανεπιστήμιο πέρσι και τις επικείμενες φέτος. Κατ’αρχήν να πω ότι η προσωπική μου άποψη είναι ότι κοροιδεύουμε τους εαυτούς μας αν νομίζουμε ότι η ΔΑΠ δεν έφερε ευθύνη. Ναι, θεωρητικά ήταν εναντίον, πρακτικά όμως; Κατέβασε κόσμο στην συνέλευση; Κινητοποίησε κανέναν; ΟΧΙ. Γιατί; Κατά την γνώμη μου γιατί υπήρχε συναίνεση. Πριν από τις περσινές φοιτητικές εκλογές, είχε ακουστεί κατάληψη, αλλά τελικά δεν έγινε. Διάφορες φήμες ακούστηκαν και προσωπικά ασπάζομαι την εξής θεωρία. Μια προεκλογική κατάληψη θα άυξανε πολύ την συσπείρωση των ΕΑΑΚ και της ΠΑΣΠ και θα έριχνε τα ποσοστά της ΔΑΠ, επειδή η ΔΑΠ, ως θέμα αρχής θα ήταν εναντίον. Αν ήταν υπέρ και πάλι θα είχε πρόβλημα, γιατί όπως είπα είναι θέμα αρχής, θεωρητικά πάντα. Μειωμένα ποσοστά της ΔΑΠ θα ήταν κακή εικόνα για την παράταξη και εμμέσως για την κυβέρνηση, ενώ τα ΕΑΑΚ δεν διακινδυνεύουν τίποτα αν απλά θεωρητικολογήσουν για την κατάληψη και την εξασφαλίσουν μετεκλογικά. Η συμφωνία ήταν λοιπόν, να πάει το θέμα στην άκρη για μετά τις εκλογές. Ακριβώς έτσι έγινε. Το παρασκήνιο δεν μπορώ να το ξέρω, αλλά εγώ πιστεύω ότι αυτό ήταν.

Πάμε λοιπόν να δούμε τι ειπώθηκε χτες. Η μόνη αλήθεια ίσως, ήταν ότι η προσέλευση στις συνελεύσεις ήταν μαζική. Αυτό είναι μάλλον αδιαμφησβήτητο. Αυτό που δεν ειπώθηκε είναι το πως ακριβώς λαμβάνονται οι αποφάσεις.

1) Η συνέλευση είναι προγραμματισμένη για τις 12 και ξεκινά στις 3, οπότε ο κόσμος κουράζεται και φεύγει.

2) Ποιος ελέγχει και πώς το ποιός ψηφίζει; Σε μας δεν δείχνεις πάσο ή κάτι τέτοιο, απλά σηκώνεις το χέρι σου. Άρα θεωρητικά (και στην πράξη όπως κατά καιρούς ακούγεται όταν τα ΕΑΑΚ κατηγορούν την ΔΑΠ και αντίστροφα) μπορεί κάποιος άσχετος (ΤΕΦΑΑ συνήθως γιατί είναι πιο φουσκωτοί και ρίχνουν και ξύλο) να έρθει να ψηφίσει.

3) Αν δεχθώ ότι ψηφίζουν μόνο φοιτητές της Ιατρικής, αυτοί είναι από όλα τα έτη; Μάλλον όχι. Όταν στις 8.30 έχεις χειρουργική στο Χαϊδάρι και τελειώνεις το μεσημέρι, έχεις να διαβάσεις γιατί σε 15-20 μέρες δίνεις και είσαι μάλλον κουρασμένος για να πας σε μια αίθουσα μέχρι το βράδυ, γεμάτη καπνό και ιδρώτα για να ακους διάφορους να παπαρολογούν ακατάσχετα επαναλαμβάνοντας τα ίδια και τα ίδια που έχεις ακούσει άπειρες φορές από τους ομοϊδεάτες τους που έχουν την ίδια κασέτα στο ίδιο κασετόφωνο. Άρα ποιος ψηφίζει; Αυτός που είναι δεύτερο έτος, δεν είχε ανατομία το πρωί, δεν πατάει σε Βιοχημεία, Φυσιολογία ή Ιστολογία και πέρασε όλη την μέρα του διαβάζοντας και πίνοντας καφέ στο Κάρμα.

4) Μετά υπαρχει το “σύνδρομο του φυτού”. Ο καλός μαθητής, το καλό παιδί, που μετά από χρόνια μπήκε στην Ιατρική και θέλει να κάνει την επανάσταση του. Οι φοιτητές Ιατρικής, on so many levels, έχουν παρατεταμένη εφηβεία και αποφασιζούν στην χολή να το παίξουν cool, λέγοντας, ναι μώρε, ας κάνουμε και μια κατάληψη.

5) Κάποιοι άλλοι πέφτουν στην παγίδα του κόματος. Θεωρητικά ωριμότεροι, πολιτικοποιημένοι, δυστυχώς γίνονται και κομματικοποιημένοι και αγνοώντας την ουσία των θεμάτων, τα βασικά προβλήματα, ψηφίζουν με μυωπικά κομματικά κριτήρια ότι τους υποδείξει ο εκάστοτε Καλαμπόκας, Δρίτσας, Παρώδης, Καγιά, οι οποίοι σε τελική είναι ήδη βολεμένοι, όπως είπα.

Στην πλάτη τώρα των φοιτητών παίζονται και διάφορα άλλα παιχνίδια, παιχνίδια εσωετερικής πάλης στο Πανεπιστήμιο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, που με έκαψε προσωπικά, είναι το παράδειγμα των εργαστηρίων του Μουτσόπουλου. Προσωπικά δεν θα μπορούσε να με ενδιαφέρει λιγότερο το αν και που θέλει να κάνει εργαστήρια ανοσολογίας ο Μουτσόπουλος. Αν μη τι άλλο, όσο αντιπαθητικός στις διαπροσωπικές του σχέσεις μπορεί να είναι, είναι κορυφαίος στην Ρευματολογία με διεθνή αναγνώριση και κύρος που κατά πολύ υπερβαίνει τα όρια του Καποδιστριακού. Γιατί λοιπόν σε απόφαση της ΓΣ της χολής ψηφίζεται στα πλαίσια του πλαισίου, (mental note να πω για την βλακεία του πλαισίου) απόφαση που λέει ότι ο φοιτητικός σύλλογος αντίκειται στις προθέσεις αυτές του καθηγητή; Μήπως επειδή δεν τα πάει καλά με τους άλλους καθηγητές και ειδικά με την έδρα της Μικροβιολογίας; Είναι σύμπτωση; Αλλά γιατί επηρεάζουν αυτές οι μικροπολιτικές σκοπιμότητες του καθενός, τις προτάσεις που κατεβάζει μια παράταξη, εν προκειμένω τα “ανεξάρτητα” ΕΑΑΚ; Μήπως, ρωτάω ο αφελής, μήπως επειδή δεν είναι άμοιροι μικροπολιτικών σκοπιμοτήτων και οι ίδιοι οι φοιτητές;

Για να δούμε λίγο και το πλαίσιο. Κατ’αρχήν τι είναι; Στις γενικές συνελεύσεις, στην Ιατρική του ΕΚΠΑ τουλάχιστον, κατεβαίνουν ανεξάρτητες προτάσεις προς ψήφιση (όπως πχ ενός φίλου που κατέβασε πρόταση να κάνουν μαθήματα οι εκτοετείς στις περσινές καταλήψεις και φυσικά δεν πέρασε) και πλαίσια. Τα πλαίσια είναι σαν τα νομοσχέδια. θεωρητικά, ολοκληρωμένες προτάσεις, συνήθως με την σφραγίδα μιας παράταξης. Το πρόβλημα, όπως και με τα νομοσχέδια, έγκειται στις άσχετες τροπολογίες που προσπαθεί ο κάθε κάφρος να περάσει. Η υπόθεση Μουτσόπουλου ήταν κάπως έτσι, διότι αδυνατώ να πιστέψω ότι εν μέσω του γενικού αναβρασμού πέρσι, συζητήθηκε το θέμα των εργαστηρίων και ελήφθη μια απόφαση μετά από ενημέρωση και σκέψη. Μάλλον πέρασε στα τυφλά, χωρίς να το καταλάβει κανείς και μπήκε εξίσου στα τυφλά (με την ανοχή βεβαίως βεβαίως των παρατάξεων, αφού κανείς τους δεν ήταν εκείνη τπν περίοδο στον Μουτσόπουλο για να γευτεί την γλύκα) στην απόφαση της ΓΣ. Η βλακεία του πλαισίου έγκεται στο ότι προσπαθεί στα κρυφά να περάσει αποφάσεις που έχουν αντίκτυπο σε συμφοιτητές αλλά εξυπηρετούν συνήθως μια μικρή μερίδα ανθρώπων. Έγκεται στο ότι εφόσον θέλουμε να είναι δημοκρατική η ΓΣ θα έπρεπε κατά την γνώμη μου να αποφασίζεται ξεχωριστά αν θα γίνει συνέλευση και αν θα γίνει πορεία και όχι πακέτο ή όλα ή τίποτα.

Η Γιαννάκου στην χθεσινή κουβέντα, για να μην ξεχνιόμαστε, αρκέστηκε ουσιαστικά σε μια λογική του hear no evil, see no evil, αρνούμενη να αναγνωρίσει ότι υπάρχει θέμα και ότι παρά τους όποιους τρόπους με τους οποίους λαμβάνονται οι αποφάσεις για καταλήψεις, είναι γεγονός ότι στα συλλαλητήρια κατέβηκε πολύς κόσμος.

Πρυτανικές εκλογές. Ακροθιγώς αναφέρθηκαν στο θέμα όπου άκουσον άκουσον υπήρχαν άνθρωποι που έλεγαν ότι με την συμμετοχή όλων των φοιτητών στην διαδικασία περιοριζόταν ο ρόλος των παρατάξεων και με μια υπερβατική σουρεαλιστική λογική αυτό ήταν κακό! Νομίζω ότι οι συνδικαλιστές έχουν αρχίσει να ξεχνάνε να κρατάνε και τα προσχήματα πλέον! Καλά η Γιαννάκου στο θέμα βασικά δεν είπε τίποτα. Γενικότερα όπως ίσως καταλάβατε δεν είπε τίποτα. Είχε μια αμυντική στάση (της την έμπαινε και πολύ επιθετικά ο ΕΑΑΚίτης) και απλά τους κοίταζε στα μάτια… ίσως της έμαθε υπνωτισμό ο Κωστάκης μετά την συνεδρία, pardon συνάντηση, με τους δασκάλους.

Πίσω στο θέμα των πρυτανικών. Είναι δεδομένο ότι υπάρχει μεγάλη σαπίλα στο σύστημα, βρωμάει και ζέχνει στην Δενεμαρκία, όπως θα έλεγε και ο Άμλετ. Όταν οι καθηγητές έχουν δεδομένο και γνωστό πολιτικό προσανατολισμό, όπως και οι φοιτητικές παρατάξεις, όταν το σύστημα είναι εκλεκτορικό και οι εκλέκτορες ορίζονται από την ολιγαρχία που διοικεί τις παρατάξεις, όταν ο καθηγητής έχει την δυνατότητα να ανταμείψει ποικιλοτρόπως την πολιτική στήριξη που του παρέχεται και χωρίς κανένας να μπορεί να τον ελέγξει, όταν δεν υπάρχει κάποια ασφαλιστική δικλείδα, με όλες αυτές τις προϋποθέσεις ακόμα και άγιος κολάζεται. Με την συμμετοχή όλων των φοιτητών, το πρόβλημα δεν λύνεται, αλλά τουλάχιστον αμβλύνεται. Θα εξακολουθήσουν να υπάρχουν χειραγωγούμενα από τις παρατάξεις ρομποτάκια και θα συνεχίσουν οι πελατειακές σχέσεις, αλλά η εξάρτηση δεν θα είναι πλέον τόσο μεγάλη. Από την άλλη πλευρά θα πάψει και ο εκάστοτε Πρόεδρος και Πρύτανης να είναι εξαρτημένος από την φοιτητική παράταξη που τον στήριξε και σε κάποιον βαθμό να καταλήγει να υπηρετεί αυτός τα συμφέροντά τους, πολλές φορές εις βάρος των συμφερόντων του συνόλου των φοιτητών. Αν για παράδειγμα δεν υπήρχαν αρχι-συνδικάλες στον Αντσακλή πέρσι τα Χρισούγεννα, τα παιδιά θα είχαν κάνει μια βδομάδα διακοπές, αλλά μετά την συνάντηση με τον Κρεατσά, αυτό άλλαξε με ένα τηλεφώνημα. Ο Αντσακλής εκδικήθηκε στην εξεταστική…

Ίσως ξεχνάω να σχολιάσω διάφορα πράγματα που με τσάντισαν χτες, κάποια θέματα που αναφέρθηκαν και τώρα δεν τα θυμάμαι, αλλά ήδη έχει γίνει σεντόνι αυτό το post και πονοκεφάλιασα. Θα πω απλά ότι και σε συνδυασμό με την εξαιρετική προηγούμενη εκπομπή του Παπαχελά για το Harvard και το ΑΠΘ, αν έμπαινα τώρα στην Ιατρική, θα αυτοκτονούσα ή θα έφευγα κακήν κακώς για το εξωτερικό. Το σκορ για χτές πάντως ήταν μια χαμένη ώρα. Κανείς δεν ανέδειξε τα προβλήματα που πραγματικά ταλανίζουν την παιδεία και κανείς δεν έδωσε καμία λύση.

Καλή σας μέρα και ευχαριστώ για την υπομονή.