Τις τελευταίες μέρες στο Σπιτάκι έχουμε γράψει διάφορα περί της μεταρρύθμισης της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, και είχαμε πολλά και ενδιαφέροντα σχόλια. Κοιτάω όμως την μπλογκόσφαιρα, μέσω του monitor, ψάχνω για AEI, για πανεπιστ, για παιδεία, και δε βλέπω και πάρα πολλά επί του θέματος.
Δηλαδή βρίσκω άρθρα — για το προσχέδιο, για την έρευνα, για τ’ όραμα για την παιδεία, για τις καριέρες των αποφοίτων της Νομικής.
Αυτό είναι λοιπόν; Τέσσερα άρθρα; Σίγουρα όχι — πρέπει να υπάρχουν και άλλα, όπως το Αναθεώρηση.org, όπου πρόσφατα έγινε λόγος περί της ανάγκης διαλόγου, και συζητήθηκε και εκεί το προσχέδιο του νόμου.
Και όμως, ακόμα και στο Αναθεώρηση, που δημιουργήθηκε με όραμα τον ουσιαστικό διάλογο, δεν υπάρχει πάρα πολύς ουσιαστικός διάλογος. (Τουλάχιστον όχι για την Παιδεία, που παρακολουθώ εγώ.) Έλλειψη διαλόγου όχι με την έννοια του ότι δε γράφει ή σχολιάζει κανείς, μα με την έννοια του ότι δε φαίνεται να υπάρχει και πολύ διαφωνία.
Που είναι οι ΚΝΕίτες; Που είναι οι καταληψίες; Οι άλλοι καθηγητές εν Ελλάδι; Οι υποστηρικτές του υπουργείου; Δε διαβάζει πια κανείς τη μπλογκόσφαιρα; Ή μήπως δεν καταδέχονται να σχολιάσουν σ’ εχθρικό χώρο; Ή μήπως είναι ήδη στα νησιά;
Χρειάζεται διάλογος. Χρειάζονται παραπάνω φωνές. Διαφορετικές φωνές. Δεν καταφέρνουμε τίποτα με το να συμφωνήσουμε πως διαφωνούμε. Πρέπει να καταλάβουμε γιατί διαφωνούμε, για να καταλάβουμε αν γίνεται και σε τι γίνεται να συμφωνήσουμε.
Γι’ αυτό δε βοηθάει αν μιλάμε μόνο Έλληνες φοιτητές και ακαδημαϊκοί του εξωτερικού μεταξύ μας. Πρέπει ν’ ακούσουμε από Έλληνες φοιτητές. Από αποφοίτους. Από μαθητές του Λυκείου. Από εργαζόμενους. Από δημόσιους υπαλλήλους. Από πολιτικούς. Πρέπει να δημιουργήσουμε μια σφαιρική άποψη του θέματος, αν είναι να καταλάβουμε τι λύσεις χρειάζονται, και πως μπορούμε να τις προτείνουμε ώστε να τις δεχτεί ο κόσμος.
Φυσικά, και πέντε και δέκα και πενήντα άτομα δύσκολα θα βγάλουν άκρη. Θα μου πείτε, σιγά μη βγάλουμε άκρη ούτως ή άλλως, ή και να βγάλουμε μεταξύ μας, δεν κερδίζουμε και τίποτα, δε θα δώσει κανείς σημασία, και ποιοί είμαστε εμείς στο κάτω-κάτω. Αυτό δε σημαίνει πως δε μπορούμε να προσπαθήσουμε, για μας και μόνο. Να προσπαθήσουμε να συζητήσουμε το θέμα, να ενημερωθούμε, να δούμε όλες τις πτυχές του. Όσο πιο ανοιχτόμυαλα μπορούμε. Δεν ξέρω για σας, εγώ θα ήθελα να το κάνω.
Εδώ αγγίζουμε και στο pubescent ρόλο της (ανύπαρκτης ακόμα, εκτός από Αναθεώρηση και E-roosters ίσως) Ελληνικής πολιτικής μπλογκόσφαιρας. Ο Παναγιώτης ζητάει bloggercon. Εγώ αφενός είμαι στην άλλη άκρη του πλανήτη, αφετέρου δε μ’ ενδιαφέρει να φιλοσοφήσω το θέμα τόσο πολύ. Μου αρκεί να ξέρω πως, και στην Αμερική, τα (πολιτικά) μπλογκ αρχίσαν ως μια ιδιαιτερότητα, κάτι με το οποίο ασχολιόντουσαν ελάχιστοι. Τώρα πλέον, αν και δεν είναι ακόμα mainstream, τα διαβάζουν φανατικά πολιτικοί, δημοσιογράφοι, σχολιαστές, και γενικά έχουν δυσανάλογη σημασία με το πλήθος των αναγνωστών τους. Έχω ξαναμιλήσει επί του θέματος παλιότερα. Οπότε ας κάνουμε εμείς τον intellectual χαβαλέ μας, και στο μέλλον ίσως κάποιος κάνει κάτι παραπάνω.
Γι’ αυτό λοιπόν, θα ήθελα ν’ ακούσω και τις απόψεις άλλων. Στο Σπιτάκι έχουμε γράψει άρθρα εγώ και ο Αζράι — δηλαδή ένας διδακτορικός φοιτητής οικονομικών, στο εξωτερικό, που δεν έχει κάνει ποτέ πανεπιστήμιο στην Ελλάδα, και ένας εκτοετής φοιτητής ιατρικής στην Αθήνα. Τα άρθρα μας μπορείτε να τα βρείτε στην κατηγορία Εκπαίδευση.
Είχαμε τη τύχη να έχουμε πολλούς καλούς σχολιαστές μέχρι στιγμής, συμπεριλαμβανομένων των Νταρθίρ, ΣΓ, Βασιλικής, Ξεκάλτσωτου, Libertarian, Νικόλα και άλλων. Θα ήθελα να καλέσω και άλλους στη συζήτηση, ειδικά αν βλέπετε πως δεν καλύπτεστε άμεσα από κάποιον από τους άλλους που ήδη σχολιάζουν. (Ή αν καλύπτεστε από τον Νταρθίρ, ο οποίος ο καημένος είναι σχετικά μόνος μέχρι στιγμής, αν και μάλλον αντιπροσωπεύει την Ελληνική πλειοψηφία.)
Αν γράψετε στο μπλογκ σας επί του θέματος, ρίξτε μας ένα σχόλιο να μας ενημερώσετε, ή αφήστε trackback. (Για άλλη μια φορά, η έλλειψη trackback σε μεγάλη μερίδα της Ελληνικής μπλογκόσφαιρας δε βοηθάει.) Αν βαριέστε να γράφετε ολόκληρο άρθρο, ή δεν ταιριάζει στο μπλογκ σας, αφήστε σχόλιο. Αν πάλι έχετε πολλά να πείτε και θέλετε, επικοινωνήστε μαζί μας πιο κάτω, και μπορούμε να σας δημιουργήσουμε ένα guest blogger post.
Ό,τι και να διαλέξετε, συμμετέχετε. Η παιδεία είναι, νομίζω πως όλοι το καταλαβαίνουμε, σημαντικότατη για τη χώρα μας, την οικονομία της, και το χαρακτήρα της, ασχέτως του αν έχουμε αφήσει το πανεπιστήμιο πίσω εδώ και πολλά, πολλά χρόνια.
Μήπως έφαγες τίποτα και σε πείραξε απόψε;
Οι φοιτητές στην Ελλάδα δεν έχουν πρόσβαση στους υπολογιστές του σχολείου λόγω καταλήψεων και δεν έχουν πρόσβαση στο σπίτι λόγο προϋπολογισμού.
Οι απόφοιτοι πότε να γράψουν; Μεταξύ διανομής κατ’οίκον (ντιλιβιρι το λέν στα βλαχοελληνικά) ή καθώς τρέχουν με το βιογραφικό στο χέρι να βρουν δουλειά;
Οι μαθητές λυκείου από που να γράψουν; Από τα internet cafe ή από τους κλειδωμένους υπολογιστές στα λύκειά τους;
Οι δημόσιοι υπάλληλοι πού ξέρουν από υπελογιστή; Προβλέπεται αυτό από τη συλλογική σύμβαση; Το επιτρέπει η ΑΔΕΔΥ;
Οι εργαζόμενοι, ποιοί εργαζόμενοι; Αυτοί που μοχθούν και παράγουν έχουν αποφασίσει να στείλουν τα παιδιά τους στο εξωτερικό. Γιατί ν ασχοληθούν με το ζήτημα.
Οι πολιτικοί τι να γράψουν; Αφού τα ξέρουν όλα.
Με άλλα λόγια, ποιος έχει υπολογιστή, ξέρει να τον χρησιμοποιεί, ξέρει τι είναι τα μπλογκ, τον ενδιαφέρουν και έχει χρόνο για αυτά? Ιδού η απορία! (πετάμε και λίγο άμλετ για να την πουμε στον Ληρ :p)
Το “χαλαρά” σαν φιλοσοφία δεν σας κάνει σαν λόγος?
Το ότι οι ιδέες σας δεν είναι εύκολο να αντικρουστούνε γιατί λέτε αληθειες και εφικτά πράγματα, δεν σας κάνει σαν λόγος?
Το γεγονός ότι στην blogoσφαιρα δεν υπάρχουν πάνω από 2-3000 άνθρωποι που συνολικά μπορεί να παρακολουθούν και να γράφουν και από αυτούς οι περισσότεροι βλέπουν την παιδεία ως το πρόβλημα που οδηγεί 100 αναρχικούς στον δρόμο και τίποτε περαιτέρω, δεν σας κάνει σαν λόγος?
Μπράβο για την πρωτοβουλία σας και τα πολύ καλά σας άρθρα.
Εγώ θα σας πω ένα πράγμα και μιας και ασχολήθηκα πολύ ενεργά ως συνδικαλιστής του Πολυτεχνείου και ξέρω πολύ καλά την κατάσταση μες τα Πανεπιστήμια:
Όταν οι καθηγητές αλλάξουν νοοτροπία και συμπεριφορά, θα αλλάξουν και τα ελληνικά πανεπιστήμια. Μέχρι τότε θα βγάζουν τους φοιτητές μπροστά, με την ανεκτικότητά και την υποστήριξή τους, να διαφυλάττουν την βόλεψή τους.
Θα μιλήσω περισσότερο όταν βρω και γω λίγο χρόνο παραπάνω.
Καλημέρα,
Μερικές σκέψεις μου πάνω στο θέμα της Παιδείας
http://thoughtsofashy.blogspot.com/2006/05/blog-post_29.html
http://thoughtsofashy.blogspot.com/2006/06/blog-post_16.html
http://thoughtsofashy.blogspot.com/2006/06/blog-post_23.html
Ντροπαλέ ευχαριστώ για το link. Θα σου άφηνα σχόλιο στο μπλογκ σου, μα δεν έχω το blogger account μου πλέον.
Για μια -κατά το δυνατό- ολοκληρωμένη πρόταση, ρίξτε μια ματιά στο κείμενό μου Παιδείας παιδέματα και παιδιαρίσματα: 9+2 θέσεις για την αξιοποίηση των των “πλεονεκτημάτων της καθυστέρησης”, του οποίου μέρος δημοσιεύεται και στο προσωπικό blog μου.
Δέστε “4 σενάρια” για δημόσιο διάλογο (Με αφορμή το κείμενο εργασίας του ΟΟΣΑ) στο Athens Free Paper
Για μένα, το δημόσιο πανεπιστήμιο αυτοκτόνησε. Και οι ηθικοί αυτοθργοί είναι όλοι όσοι κινούνται μέσα στα αμφιθέατρα…
Μπορείται αν θέλετε να διαβάσετε τις σκέψεις μου για το θέμα.
http://paraskevas.blogspot.com/2006/06/blog-post_13.html