Πραγματικά must read αυτές τις μέρες, γίνεται και πολύ quoted και πολύ linked τις τελευταίες μέρες, το καλογραμμένο άρθρο του Michael Lewis περιγράφει τη φούσκα όπως την είδαν ο Steve Eisman και οι συνεργάτες του, που κάνανε short το housing market εδώ και χρόνια. Ακόμα και μετά από τόσα άρθρα που έχουν καλύψει το θέμα, το άρθρο καταφέρνει να εξηγήσει διάφορες λεπτομέρειες που εγώ τουλάχιστον δεν είχα καταλάβει.
Το άρθρο είναι μακρύ. Αν χρειάζεστε ένα trailer για ενθάρρυνση, διαβάστε τον Friedman σήμερα.
Ένα μικρό teaser:
“We have a simple thesis,” Eisman explained. “There is going to be a calamity, and whenever there is a calamity, Merrill is there.” When it came time to bankrupt Orange County with bad advice, Merrill was there. When the internet went bust, Merrill was there. Way back in the 1980s, when the first bond trader was let off his leash and lost hundreds of millions of dollars, Merrill was there to take the hit. That was Eisman’s logic—the logic of Wall Street’s pecking order. Goldman Sachs was the big kid who ran the games in this neighborhood. Merrill Lynch was the little fat kid assigned the least pleasant roles, just happy to be a part of things.
Outstanding.