Πριν από αρκετά χρόνια, όταν είχα ανεβεί προς τον Όλυμπο με τον Αντώνη, είχαμε ακούσει μια ιστορία από έναν ορειβάτη που μιλούσε για την Ποδηλατιά.
Η Ποδηλατιά, έλεγε, ήταν ένα μεγάλο δέντρο, στη μέση του οροπεδίου Σαλονίκη στην Πάρνηθα, το οποίο είχε ακουστεί πως αντί για φρούτα έβγαζε ποδήλατα. Βέβαια, αυτό υποτίθεται ότι συνέβη μόνο μια φορά και δεν επιβεβαιώθηκε ποτέ. Είπαμε όμως, την προηγούμενη Κυριακή (9/11/08) με δύο φίλους να πάμε μια ωραία πεζοπορία και να περάσουμε και από το οροπέδιο αυτό. Ανεβαίνουμε λοιπόν στην Πάρνηθα και μετά από καμιά δεκαριά χιλιόμετρα φτάνουμε στο Σαλονίκη. Εκεί σταματάμε για να ξαποστάσουμε κάτω από ένα μεγάλο δένδρο.
Ξαπλώνουμε, χαλαρώνουμε, μας παίρνει και ένας γρήγορος υπνάκος και όταν ξυπνάμε τι βλέπουμε με έκπληξη; Τρία ποδήλατα να κρέμονται από τα κλαδιά!
Νατη η ποδηλατιά μας!
Τα δύο από τα τρία ήταν μεγάλα ώριμα ποδήλατα! Το τρίτο ήταν λίγο μικρό, άγουρο και “σπασμένο” στη μέση αν παρατηρήσετε. Ήταν θαύμα όμως: Είχαμε βρει το χαμένο δέντρο και μας έδωσε και τα δώρα του!
Ο δρόμος που είχαμε χαράξει όμως δεν τελείωνε εδώ. Είχαμε αποφασίσει να φτάσουμε σε ένα εκκλησάκι μερικά χιλιόμετρα ακόμη από το οροπέδιο. Πήραμε τα ποδήλατα-φρούτα μας και συνεχίσαμε. Δυστυχώς όχι για πολύ, γιατί χαθήκαμε!…
Ψάχνουμε από εδώ, ψάχνουμε από εκεί, τίποτα.
Στο τέλος σκαρφαλώνει ο Θανάσης στα απόκρημνα βράχια του βουνού και βρίσκει την πορεία πανευτυχής!
Την ακολουθούμε και φτάνουμε στο εκκλησάκι όπου τρώμε πλουσιοπάροχα και μέσα στην χλιδή!
Μόλις τρώμε και την τελευταία μπουκιά αποφασίζουμε να πάρουμε τον δρόμο της επιστροφής επειδή βράδιαζε…
Το βράδυ το βουνό λέγετε πως μεγαλώνει…τα δέντρα μεγαλώνουν, οι βουνοκορφές, ακόμη και οι ήχοι φαντάζουν πιο απειλητικοί.
Το ξέραμε πως κάτι μας ακολουθούσε στην μεγαλύτερη διαδρομή της επιστροφής. Που και που κάτι ακούγαμε κάτι νομίζαμε ότι βλέπαμε, άλλα ποτέ δεν ήμασταν σίγουροι. Συνεχίζαμε με τα ποδήλατα τον δύσκολο δρόμο της ανάβασης αφού δεν μπορούσαμε να κάνουμε και διαφορετικά…
Στο τέλος όμως, πριν φτάσουμε πίσω στο αμάξι και φύγουμε μας παρουσιάστηκε! Ένα τεράστιο μηχανικό πλάσμα το οποίο οι μύθοι λένε πως φυλάει την Πάρνηθα και προστατεύει τους φίλους της… Δυστυχώς μέχρι να βγάλουμε την φωτογραφική να το αποθανατίσουμε είχε ήδη γυρίσει και απομακρυνόταν.
Το μόνο που φαινόταν ήταν τα φώτα του μέσα στην ομίχλη…
Και η διαδρομή (τα κυκλάκια):
Γαμάτο : )
Νιώθω ότι ξαναδιαβάζω τα Ψηλά Βουνά του Ζαχαρία Παπαντωνίου…!!…(αγαπημένο βιβλίο των μαθητικών χρόνων). Πρωταγωνιστές όμως τώρα είναι 3 μεγάλα παιδιά, και όχι 26 όπως στο βιβλίο, που αποφασίζουν να περάσουν μια ηλιόλουστη Κυριακή μακριά από το νέφος και το θόρυβο της Αθήνας, μαζί με τα ποδήλατά τους και τις ιστορίες που έχουν ακούσει από άλλους ορειβάτες. Είναι έτοιμοι να συναντήσουν το δέντρο Ποδηλατιά και το μυθικό μηχανικό πλάσμα..
Ομολογώ ότι την ιστορία για την Ποδηλατιά την ακούω για πρώτη φορά και δεν βρήκα στο διαδίκτυο ούτε μια αναφορά σε αυτήν. Τώρα για το μηχανικό πλάσμα πάλι δηλώνω άγνοια, αλλά επειδή τα παραμύθια είναι πάντα τροφή για σκέψη και ονειροπόληση, θα τις κρατήσω αυτές τις ιστορίες στο μυαλό μου χωρίς να ξέρω περισσότερες λεπτομέρειες, δεν χρειάζονται. Και ποιός ξέρει μπορεί κάποια μέρα να βρεθώ στο δάσος της Πάρνηθας και τότε θα ψάξω για την Ποδηλατιά και το μηχανικό πλάσμα…
Όμορφες και περιγραφικότατες οι φωτογραφίες σας! Παιδιά, άντε και σε άλλες τέτοιες αποδράσεις!
Έχετε πολύ γέλιο! Ειδικά ο Θανάσης που τραβάει τα μαλλιά του (κυριολεκτικά και μεταφορικά) στη δεύτερη φωτογραφία με έκανε πάρα πολύ να γελάσω :D.