Καλά, ξέχασα γιατί άρχισα το post in the first place.
Το πιο συγκλονηστικό ίσως χθες, βλέποντας τις τρεις ομιλίες, ήταν το αβυσσαλέο gap μεταξύ του McCain και των Δημοκρατικών candidates. Και των δυο. Και η Χίλλαρυ και ο Ομπάμα ήταν πολύ καλοί χθες.
Πρώτον ήταν τα venues. Η Χίλλαρυ μπορεί να κλείστηκε σε … bunker, αλλά τουλάχιστον η καμπάνια της ξόδεψε ό,τι χρήματα είχαν μείνει για να το κάνει ευπαρουσίαστο και να το γεμίσει με ενθουσιώδη κόσμο. Ο Ομπάμα είχε την τρίτη μεγαλύτερη συγκέντρωση της καμπάνιας του. Ο McCain ήταν σα να ήταν σε χαμηλοκλασσάτο high school auditorium, και δε μπορώ να πω πως οι οπαδοί φανήκαν τρομερά ενθουσιώδεις, παρά το ότι φαινομενικά διαλέξαν τους 100 καλύτερους. Και τα χρώματα, αυτό το ηλίθιο πράσινο… βελτιωμένο από τις μέρες του Darth McCain, but not by much.
Δεύτερο και σημαντικότερο είναι οι ίδιοι οι υποψήφιοι. Η Χίλλαρυ και ο Ομπάμα ήταν μια χαρά, dare I say χαρισματικοί (not really, but close). Ο McCain από την άλλη ήταν painfully προφανές πως είχε τρεις teleprompters, έναν στ’ αριστερά, ένα μπροστά, και έναν στα δεξιά, και πως κάποιος βλάκας του είπε να γυρίζει σα σβούρα από τον ένα στον άλλο. Και μην αρχίσω να μιλάω για τα Τζοκερικώς ανατριχιαστικά χαμόγελα (νόμιζα πως το Dark Knight βγαίνει σε λίγες βδομάδες ακόμα) ή τα έξι ή εφτά τρομερά witty “That is not change we can believe in!”
Let the games begin.
0 Responses to “McCain vs. Clinton vs. Obama: Oratory skills”