1. Η ηλίκια.
2. Το τέλος.
3. Το ψυγείο.
4. Ο Ταρζάν.
5. Τα μυστήρια.
6. Η ποικιλία.

Βασικά η ηλικία εμένα δε με χάλασε καθόλου, ούτε του Indy, ούτε της πως την λένε. Γιατί; Γιατί το … περίμενα. Και όσων αφορά τον Τζόουνς, βλέπουμε τον Χάρρισον Φορν συνέχεια, οπότε δεν ήταν ότι με σόκαρε πόσο μεγάλος είναι. Και at the end of the day… who cares?

Το τέλος αρχικά μου φάνηκε λίγο υπερβολικό, αλλά μετά σκέφτηκα τα διάφορα που γίναν στο τέλος των προηγούμενων ταινιών, και αποφάσισα πως μια χαρά Indy τέλος ήταν, απλώς ήταν το τέλος που μπορούσε να του δώσει με την τώρα τεχνολογία.

Το ψυγείο επίσης μου φάνηκε υπερβολικό εν αρχή. Αλλά παρομοίως νομίζω πως είναι βασικά κλασσικό campy Indy, και κάτι που πιθανότατα θα είχαν κάνει παλιότερα αν μπορούσαν.

Ο Ταρζάν είχε … πλάκα. Λίγο κουλό αλλά … ε, κουλό, αλλά όχι τόσο κουλό ώστε να κάνει τρομερά άσχημη εντύπωση. Το είχα ξεχάσει μέχρι που μου το ανέφερε ένας φίλος σήμερα.

Τα μυστήρια, ή μάλλον η ουσιαστική έλλειψη τους, όντως ήταν λίγο απογοήτευση. Ένιωθες πως ο δε Οξ τα είχε λύσει όλα ήδη, και ο Indy απλώς ακολουθούσε τα φρέσκα χνάρια του.

Το οποίο μας φέρνει στο έκτο, δηλαδή την έλλειψη ποικιλίας. Ένα staple των Indiana Jones ταινιών ήταν ο χάρτης και το πολύ ταξίδι, οι διαφορετικές τοποθεσίες, κτλ. Ένας από τους λόγους που δε μου άρεσε το Temple of Doom ήταν ότι, ντάξει, και καλά πήγε Σανγκάι ή κάτι τέτοιο, αλλά στην πραγματικότητα εκτός από λίγες σύντομες σκηνές στην αρχή ήταν στην Ινδία ή ξέρω ‘γω όλη την ώρα. Παρομοίως σ’ αυτήν την ταινία εκτός από το Area 51 στην αρχή και την έρημο, η υπόλοιπη ταινία είναι σε non-descript νοτιο-Αμερικάνικη ζούγκλα. Υποτίθεται ότι ταξίδεψαν στο ενδιάμεσο, αλλά δεν ήταν κάτι το τρομερό.

Εν τέλει, η ταινία για μένα δεν ήταν καταπληκτική, αλλά ήταν καλή. Δεν ήταν Last Crusade με τίποτα. Αλλά ίσως ήταν Raiders of the Lost Ark, και σίγουρα ήταν όσο καλή ή καλύτερη από το Lost Temple.

Η ‘πλάκα’ είναι ότι κατάλαβα πως δεν θα μου αρέσει σχεδόν από την αρχή - όταν και είδα τον Harrison Ford να σηκώνεται, γερασμένο και καταϊδρωμένο. Η όλη γλυκόπικρη γεύση της ταινίας (γλυκιά γιατί όπως και να το κάνουμε μας θυμίζει τις παλιές, πικρή για όλα τα παραπάνω) επιβεβαιώθηκε όταν βγήκε και η Karen Allen (Marion Ravenwood) στην ‘σκηνή’ - πόσο άσχημα έχει γεράσει! Η ταινία νομίζω έχασε πολύ στα μάτια μου γιατί τα cable networks εδώ επέμειναν να δείχνουν συνέχεια τις προηγούμενες τρεις: όταν βλέπεις την Karen Allen στο Raiders of the Lost Ark και είναι κούκλα και περιμένεις όλο ανυπομονησία να την ξαναδείς (γιατί μην μου πείτε ότι δεν έιχατε καταλάβει ότι το τέταρτο installment θα είναι sequel της πρώτης ταινίας), και την βλέπεις πλέον γερασμένη και παχουλούλα… ε, όσο να’ναι…

Τέλος, περίμενα όταν θα πρωτοπαίξει το theme music να έχει μόλις γίνει κάτι καταπληκτικό, και αν και το σήκωμα του καπέλου ήταν ένα nice touch, ήταν πολύ λίγο για να με κάνει να πωρωθώ στο ταυτόχρονο άκουσμα της μουσικής. Παρ’όλα τα παραπάνω, η ταινία ήταν διασκεδαστική και μου άρεσε, αν και ως sequel τολμώ να πω ότι το τελευταίο Terminator ήταν καλύτερο!

PS: Το ότι η συγκεκριμένη ταινία θα είναι συνέχεια της πρώτης το καταλαβαίνει κανείς από το trailer που δείχνει την αποθήκη με τα κιβώτια - θυμάστε όλοι πως τελείωσε το πρώτο ever Indiana Jones. Εδώ στο America το κατάλαβενε κανείς και βλέποντας την σειρά που αποφάσισαν να δείξουν τις ταινίες τα cable networks: Last Crusade, Temple of Doom, Raiders of the Lost Ark.

PPS: Το τελευταίο Terminator έχει ένα παραπλήσιο χαρακτηριστικό: άργησε 12 χρόνια από το προηγούμενο (τα μισά από ότι στο Indiana Jones) με τον κεντρικό πρωταγωνιστή αρκετά πιο μεγάλο. Αλλά το Terminator είναι αποκλειστικά action movie και έτσι δύσκολο να ‘αποτύχει’ καθώς έχει κανείς lower expectations.