Σπιτάκι

To Battlestar Galactica είναι η αγαπημένη μου τηλεοπτική σειρά των τελευταίων ετών, και μια σειρά που έχει κερδίσει πολλά βραβεία, μεταξύ των οποίων και αυτό της καλύτερης σειράς του 2005 από το TIME.

Most of you probably think this entry has got to be a joke. The rest of you have actually watched the show.

Πως να μη συμπαθήσει κάποιος μια σειρά που παρουσιάζει ένα μέλλον επιστημονικής φαντάσιας και συχνά χρησιμοποιεί τη μάχη της τότε ανθρωπότητας ενάντια σ’ έναν εχθρό που μοιάζει ίδιος με μας, που μπορεί να ζει ανάμεσα μας χωρίς να το υποψιαζόμαστε, που πιστεύει πως είναι κοινωνικά και ηθικά ανώτερος μας, που μπροστά του φαινόμαστε σαν το δαβίδ μπροστά στο γολιάθ, για να σχολιάσει τον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας;

Since its revival in 2003, “Galactica” has been one of the most overtly political shows on television, albeit one with spaceships and robots. The human heroes were set up as America; the robotic Cylons, who were created and trained by the humans only to rebel and become religious fanatic mass murderers, were stand-ins for Al Qaeda. 9/11 imagery abounded, characters debated the merits of security versus civil liberties and leaders on all sides invoked their respective deities as justification for their actions.

Υπήρξαν φυσικά, όπως υπάρχουν σε όλες τις σειρές, highs and lows, αλλά τα high της συγκεκριμένης είναι τόσο ανώτερα του συνηθισμένου, που δικαιολογούν επεισόδια τυπικής τηλεοπτικής μετριότητας τύπου και καλά “character development” και λοιπών κλασσικών stand-alone βαρετών συνταγών επεισοδίων.

Από τα καλύτερα παραδείγματα είναι τα επεισόδια στην αρχή της τρίτης σεζόν, όπου ο ανθρώπινος πλανήτης είναι υπό την κατοχή των Cylon. Από το Crooked Timber πάλι:

The human fleet settled on an obscure planet they dubbed New Caprica, lived there for a year in relative peace, then faced an invasion by the Cylons.

The [third] season picks up four months into the occupation, and despite the Cylons’ claims of benevolence, the largest structure visible anywhere is the new jail. Humans are routinely rounded up without cause, others are branded as traitors for joining a Cylon-organized police force, and the resistance, led by former prisoner and torture victim Colonel Tigh, is trying out suicide bombings.

If the humans were originally us and the Cylons were Al Qaeda, how did the Cylons become America while we became the Iraqis?

Όλα αυτά την εποχή του Abu Ghraib.

Εκτός από τα πολιτικά του μυνήματα, υπάρχει φυσικά και το όλο sci-fi aspect.

Πολλές φορές μου κάνει εντύπωση το ότι, αν κάτσω να το σκεφτώ, δε μπορώ ν’ απαριθμήσω ιδιαίτερα πολλές καλές σειρές science fiction. Σίγουρα, υπάρχει η κλασσική λογοτεχνία που έχει αριστουργήματα, υπάρχουν οι διάφορες one-off ταινίες,* υπάρχουν τα Star Wars, και υπάρχουν πάρα πολλά παραδείγματα μετριότητας.

* Παρεπιπτόντως, χθες είδα επιτέλους το Solaris. Προτείνεται ανεπιφύλακτα.

Αλλά εκτός από λίγες εξαιρέσεις, εκτός από hardcore sci-fi του παρελθόντος, δεν υπάρχουν τόσες σειρές τηλεόρασης ή σειρές από ταινίες που να παρουσιάζουν ένα μελλοντικό κόσμο με δράση και ενδιαφέρον.

Ή για να το θέσω αλλιώς, πως γίνεται το sci-fi και το space opera να έχουν κοινωνικά τόσο πρωταρχικό ρόλο μεταξύ geeks, αλλά να μην υπάρχουν αρκετά καλά παραδείγματα του είδους;

Όσων αφορά το Galactica, η σειρά άρχισε ως hardcore sci-fi, η τουλάχιστον προς τα ‘κει έδειχνε να πηγαίνει.

Το ότι τελικά μας το γύρισε σε κάτι περισσότερο προς σουρεάλ μεταφυσικό sci-fi, απογοήτευσε αρκετό κόσμο.

Δε θα έλεγα πως έχει ιδιαίτερα space opera sensibilities. Σίγουρα υπάρχουν τα cliffhanger set pieces κάθε μισή ή ολόκληρη σεζόν, όπως το standoff με το Pegasus, ή ακόμα καλύτερα η επιδρομή στη New Caprica.**

** Όπως αρκετές άλλες κακές συνήθειες, τον Γιάννη εγώ τον μύησα στο Galactica. Θυμάμαι ακόμα το μύνημα που άφησε στο τηλέφωνο μου μετά τη συγκεκριμένη σκηνή, αν και ήταν τόσο ενθουσιασμένος που δε μπορούσα να καταλάβω εκατό τις εκατό τι έλεγε ; )

Αλλά το βάρος της σειράς σαφώς δεν είναι στις μάχες, αλλά πρώτον στην πολιτική του κριτική, και δεύτερον στη μεταφυσική του πλοκή.

Η κριτική, όπως ανέφερα άνωθεν, είναι καταπληκτική γιατί το setting της σειράς τους επιτρέπει να συζητήσουν διάφορα θέματα χωρίς τα taboo της πραγματικότητας. Ποιά άλλη σειρά θα μπορούσε με τόση άνεση να παρουσιάσει στην Αμερικάνικη τηλεόραση το suicide bombing ως κάτι κατανοητό και αναγκαίο για όσους δεν έχουν άλλη επιλογή;

Η μεταφυσική του πλοκή είναι άλλη ιστορία. Δεν είχα blog τότε, αλλά όταν είχε βγει το Matrix Reloaded είχα συζητήσει εκτενώς το αν ήταν πατάτα ή όχι. Το θέμα ήταν πως όλα εξαρτόταν από το τι κουμάσι θα ήταν το Matrix Revolutions. Όπως φοβόμουν, η τρίτη ταινία ήταν απίστευτη βλακεία, το οποίο έκανε όλες τις ενδιαφέρουσες πτυχές της δεύτερης ανούσιες.***

*** Δε θα μπορούσα ν’ αναφέρω το Matrix χωρίς την εξής ιστορία. Κυκλοφόρησε όταν ήμουν πανεπιστήμιο, και άνοιξε Ελλάδα την προηγουμένη που θα επέστρεφα από την Αγγλία. Δεν την είχα ακουστά. Ο Μάρκος την είδε το βράδυ της πρεμιέρας της. Όταν έφτασα σπίτι, περίμενε υπομονετικός να χαιρετήσω και να μιλήσω με όλους, κοιτώντας το ρολόι του που και που. Εννέα παρά κάτι με τραβάει και μου λέει πως πρέπει να πάω να δω μια ταινία μαζί του. Πήγαμε κάθε βράδυ τα επόμενα τρια βράδυα. Καθώς φέρναμε κάθε βράδυ και άλλους φίλους να τη δουν, ένα βράδυ λέω στην κυρία στον κισέ, “τέσσερα για το Μέιτριξ,” “Μάτριξ,” μου κάνει υπομονετικά, και μου δίνει τα εισητήρια.

Με άλλα λόγια, η ποιότητα πλοκής που βασίζεται σε αποκαλύψεις εξαρτάται από τις αποκαλύψεις.

Οι Cylons υποτίθεται πως έχουν κάποιο σχέδιο. (”And they have a plan” μας λένε οι τίτλοι στην αρχή της σειράς από την πρώτη κιόλας σεζόν.) Το καλό που τους θέλω να είναι αλήθεια.

Το ότι η ταυτότητα των τεσσαρων εκ των final five αποφασίστηκε κατά τη διάρκεια της τρίτης σεζόν δεν είναι ο καλύτερος οιωνός. Ελπίζω πάντως να καταφέρουν να το ολοκληρώσουν με τον τρόπο που του αξίζει.

Χθες παρουσιάστηκε η ‘μίνι-ταινία’ Battlestar Galactica: Razor. Λαμβάνει χώρα στο παρελθόν, κυρίως στην αρχή του δεύτερου πολέμου με τους Cylon, και επικεντρώνεται στο Pegasus. Συνεπώς δε μας δίνει λύση στο cliffhanger της τρίτης σεζόν (“Holy. Fraking. Shit.), για την οποία περιμένουμε από το Μάρτιο του 2007, και θα περιμένουμε ίσως μέχρι τον Απρίλη του 2008, αλλά παρουσιάζει πτυχές της ιστορίας που θα έχουν σημασία στο πως θα εξελιχθεί η ιστορία. Μέχρι στιγμής ακούγονται καλά λόγια (με spoilers!) εδώ.

Άντε και στην τέταρτη —και τελευταία, με είκοσι επεισόδια— σεζόν.