Είχα δηλώσει σε κάποια φάση στο παρελθόν πως είχα αρχίσει να μην τερματίζω παιχνίδια, ή τουλάχιστον να χρησιμοποιώ βαριά cheats ή να τα παίζω στο πολύ εύκολο, ώστε να τα τελειώσω μια ώρα αρχίτερα. Τότε ήμουν ακόμα φοιτητής. Πλέον που δουλεύω, δεν έχω χρόνο ούτε καν και γι’ αυτό.
- Το Zelda: Twilight Princess στέκεται δίπλα στο Wii εδώ και μήνες, και δεν το έχω αγγίξει καν.
- Το Persona 3 είναι πολύ καλό, αλλά … πάρα … πολύ … αργό. Έχω ήδη αφιερώσει κανά σαραντάωρο, και πρέπει να είμαι ακόμα στο ένα τέταρτο. Όπως πάει δε θα το τελειώσω ούτε σε κανά τρίμηνο.
- Εν τω μεταξύ έκανα το λάθος να κατεβάσω το Paper Mario στο Wii, το οποίο φανταζόμουν πως θα είχε gameplay σαν το Super Paper Mario, το οποίο αν και RPG είναι ουσιαστικά platformer, αλλά δυστυχώς είναι περισσότερο σαν το Mario & Luigi, δηλαδή πιο pure RPG (δηλαδή βαρετό—σόρρυ, αλλά το jump/item δεν είναι attack/magic).
- Μετά βίας τελείωσα το Baldur’s Gate: Dark Alliance, και αυτό γιατί όλως περιέργως η κοπέλα μου για κάποιο παράξενο λόγο πορώθηκε με το εν λόγω παιχνίδι.
- Μετά υπάρχει και το Resident Evil 4, το οποίο αν και όχι του στυλ μου, θεωρείται cult classic, και μιας και το έχω θα έπρεπε να το παίξω, τουλάχιστον σε κανά easy.
- Σε very easy ανάγκασα και τον εαυτό μου να τελειώσει το Metal Gear Solid 3: Snake Eater. Πρέπει να είμαστε έτοιμοι για το 4, αν και το 3 ήταν σκέτη απογοήτευση—δεν καταλαβαίνω γιατί άρεσε σε τόσο κόσμο.
- Εδώ να σημειώσω πως ευχαρίστως τερμάτισα το Shadow of the Colossus, το οποίο ήταν παιχνιδάρα, και οποιοσδήποτε έχει PS2 πρέπει να του ρίξει μια ματιά. Ίσως είναι … ναι, ίσως είναι το καλύτερο και πιο πρωτότυπο παιχνίδι που έχω παίξει στην κονσόλα. Και ανέφερα πως θέλει μόνο κανά δεκάωρο από αρχή ως τέλος, αλλά έχει σχετικά αρκετό replayability για όσους θέλουν κάτι παραπάνω;
Συμπέρασμα; Αφενώς μεγαλώνουμε … δυστυχώς ή ευτυχώς.
Αφετέρου, πολλά μα πολλά παιχνίδια θα μπορούσαν να είναι πολύ καλύτερα έχοντας μια διάρκεια στις 10 με 12 ώρες. Μπορούν να κάνουν άλλα πράγματα για να δώσουν replayability για όσους θέλουν μια μεγαλύτερη εμπειρία, μα έτσι βολεύονται και όσοι θέλουν απλώς να παίξουν λίγο, να δουν την ιστορία, και να συνεχίσουν.
JRPGs ειδικά, I’m looking at you. Τυπικά αυτά τα παιχνίδια (τα καλά τουλάχιστον) έχουν πολύ ενδιαφέρουσες ιστορίες, μα μπορεί να πάρουν από 40 έως 100 ώρες (και βάλε) να τα τερματίσει κανείς. Η ιστορία, φυσικά, θα μπορούσε να κρατήσει πολύ λιγότερο, αλλά το παιχνίδι ‘γεμίζει’ με random encounters, level grinding, και άλλα πράγματα. Όχι πως είναι πάντα βαρετά — είναι πολλές φορές, μα ενίοτε μπορεί να έχουν πολύ ενδιαφέρον. Όχι, το πρόβλημα είναι πως παίρνουν χρόνο. Άλλο το να μπορείς να κάνεις κάτι, άλλο να πρέπει.
Το Persona 3 είναι καλό παράδειγμα. Το παιχνίδι διαρκεί μια ολόκληρη σχολική χρονιά. Υπάρχουν ένα σωρό πράγματα που μπορεί να κάνει κανείς. Αλλά ακόμα και αν θες να περάσει ο χρόνος πολύ γρήγορα, είναι και πάλι δύσκολο.
Εν τω μεταξύ, πολλά από αυτά τα JRPG θα μπορούσαν να προσφέρουν replayability μέσω New Game+ features, που ούτως ή άλλως πολλά προσφέρουν.
Τέλος πάντων. Βιάζομαι πάλι, αλλά η ουσία είναι: δεκάωρα παιχνίδια, εδώ και τώρα.
Πιο θλιβερό κι απ’ το να μην τελειώσεις ένα παιχνίδι λόγω δυσκολίας είναι να το παρατήσεις λόγω έλλειψης χρόνου (case in point: Oblivion).
Μέχρι και πριν από λίγα χρόνια (πχ. όταν βγήκε το Max Payne 2), τα δεκάωρα παιχνίδια έδιναν στους παιχνιδοκριτικούς τροφή για ατελείωτη γκρίνια. Στην εποχή όμως των gamer dads, του RSI, του WoW και του Wii, μάλλον είναι επιτακτική ανάγκη να υπάρχουν και πιό concise παιχνίδια για κάθε γούστο. Το Gamers’ Manifesto εξακολουθεί να είναι ένας πολύ καλός μπούσουλας προς αυτή την κατεύθυνση (”What law says I have to start out the game with none of the fun shit promised on the box art? [..] In FPS games built entirely on the anticipation of using gigantic, phallic-symbol weapons, why not start me out with a damned machine gun and 200 rounds of ammo and go up from there?”)
Nomizw den ftaine ta paixnidia alla oi douleies pou 8eloun toso xrono :)
Ναι, το Oblivion είναι κλασσική περίπτωση, όντως. Το άρχισα αρκετά ενθουσιασμένος, αλλά ποτέ δεν κατάφερα να το τελειώσω. Η επιθυμία των δημιουργών για πολύ content, δεδομένου ρεαλιστικών budget constraints, απλώς σήμαινε τρελή επανάληψη.