Στην Αμερική τα καφέ έχουν πολύ διαφορετική χρησιμότητα από αυτά της Ελλάδος.
Αν και υπάρχουν μερικά όπου πάει κανείς για να κόψει κίνηση και να χαλαρώσει και να μιλήσει με τους φίλους του, συνήθως τα καφέ στην Αμερική είναι περισσότερο σαν χαλαρές βιβλιοθήκες. Βλέπεις κόσμο με τα βιβλία του, με την εφημερίδα του, μα προπάντως με τα laptop του.
Χθες ήρθα για ένα γρήγορο καφέ στο Ritual, και μου έκανε εντύπωση μια γωνία όπου έχουν μικρά, ατομικά τραπεζάκια, το ένα δίπλα στο άλλο, σα σε πλέγμα. Και καθόντουσαν σε κάθε τραπεζάκι από ένα άτομο με το laptop του (80% macbooks), και κοιτούσαν όλοι προς την ίδια κατεύθηνση. Ήταν τελείως σα να κοιτάς cubicles σε γραφείο.
Αυτή τη στιγμή, όπως καθόμουν στη γωνία του πλέγματος, με το μέτριο καφέ μου και το macbook (pro) στη τσάντα, δυο πράγματα περάσαν από το μυαλό μου.
Πρώτον, πόσο έξυπνο και πρωτοποριακό είναι το ότι το Ritual δεν έχει μπρίζες στους τοίχους: όχι γιατί δεν υπάρχουν, αλλά γιατί τις έχουν κλείσει, προφανώς για να μη κάθεται ο κόσμος ώρες και ώρες δουλεύοντας στο laptop.
Το δεύτερο που μου πέρασε από το μυαλό, ήταν πότε θα έρθει η στιγμή που θα δω ένα καφέ το οποίο θα διαφημίζει πως δε θα έχει internet, έτσι ώστε να μπορείς να πας να δουλέψεις στο laptop σου χωρίς να έχεις πράγματα να σε αποσπάνε. Όπως το να γράφεις στο μπλογκ σου.
Εμένα πάντως αυτό το φαινόμενο με τα coffee shops (και ουχί καφέ (cafe) διότι ως τέτοια αυτοχαρακτηρίζονται πολλά γαλλόπληκτα εστιατότια), με αρέσει. Τον τελευταίο καιρό χρησιμοποιώ τέτοια μέρη ως εναλλακτικό γραφείο. Ειδικά τα καφενεία μέσα σε βιβλιοπωλεία με ξετρελλλλλλλαίνουν. Στην Αθήνα, ούτε γερανός δεν μ’ έβγαζε από το καφενείο στον ημιόροφο του Ιανού της Σταδίου. (Αυτό όμως που δεν κατάφερε γερανός το κατάφερε η Εστουδιαντίνα Νέας Ιωνίας, με τρεις ώρες απαράδεκτης πρόβας. Τέτοιο κόλλημα με τα midtone ranges δεν έχω ξαναδεί στη ζωή μου κι αποχώρησα ανοικιοθελώς!)
Χαχα, καλά ναι και ‘μένα μ’ αρέσει, εις τας Αμερικάς τουλάχιστον. Το έχω συνηθίσει κιόλας. Ελλάδα όμως νομίζω πως θα ψιλοντρεπόμουν να κάτσω να κάνω δουλειά.
Σιγά μην βγάλεις δουλειά εκεί μέσα! Ειδικά αν κάνει τρίωρη πρόβα η Εστουδιαντίνα, μέχρι να βρει ο μηχανικός ήχου τη ρυθμιση στα midtones που θα ικανοποιεί τις απαιτήσεις της καλλιφώνου και καλλιγράμμου καλλιτέχνιδος.
Πάντως, τόσο στον Ιανό όσο και το εξίσου καλαίσθητο καφενείο του Ελευθερουδάκη, είδα 2-3 ψυχές με laptops (100% PC δυστυχώς). Αν ήταν και smoke free θα είχα μετακομίσει για τα καλά κι ας έκανε πρόβες η Εστουδιαντίνα.
Εγώ πάλι, όσο κι αν κοιτάνε οι γύρω, δε διανοούμαι να καθήσω σε καφετερία χωρίς εφημερίδα, περιοδικό ή βιβλίο. Ο μόνος λόγος που δεν κουβαλάω το laptop είναι επειδή είναι 15”άρι και βαρύ, αλλά εσχάτως το κινητό διαθέτει WiFi, κι έτσι αν παίζει hot spot κοντά διαβάζω τουλάχιστον ειδήσεις.
Είχα κάποτε ένα Sony Vaio Picturebook, αυτό με τη μισή οθόνη. Ήταν αριστούργημα. Πανάλαφρο και χωρούσε στην τσέπη του παλτού μου, ακόμη και στις φαρδιές τσέπες από τις βερμούδες τύπου cargo που προτιμώ τα καλοκαίρια. Ακόμη κι αν καθόμουν στην τελευταία σειρά στο αεροπλάνο, είχα χώρο να κάνω δουλειά στον υπολογιστή γιατί ήταν τοσοδούλης. Μου λείπει. (Το έχω παροπλισμένο στο υπόγειο πάντως).
Μετά ήρθε η σειρά του 12ιντσου PowerBook. Βαρύτερο από το Vaio αλλά δεν σε έκοβε στον ώμο. Σε συνδυασμό με μια ελαφριά τσάντα τύπου messenger, ήταν εύκολο να το μεταφέρεις.
Τα 12ρια όμως τα έκοψε η Apple. To MacBook 13” που έχω τώρα είναι ζόρικο στο κουβάλημα. Το αισθάνεσαι δηλαδή στον ώμο. Ωραίο μηχάνημε, τρέχει και Windows, αλλά αβάσταχτη η ελαφρότητά του ρε παιδιά!
Πάντως στον Ιανό αν δεν είχα δει άλλους με laptops δεν θα είχα βγάλει το δικό μου. Άσε που με κοιτούσαν σαν εξωγήινο διότι είχα το μόνο Apple στην ομήγυρη.