Σπιτάκι

Η υπόθεση στο τμήμα της Ομόνοιας και η αντίδραση της κυβέρνησης,

[Ο] υπουργός διευκρίνισε ότι δεν φεύγει, αν ο πρωθυπουργός δεν ζητήσει την παραίτησή του.

μου θυμήσαν πρόσφατα παρόμοια περιστατικά από την αντίπερα όχθη. Συγκεκριμένα, η σχέση του Καραμανλή με τον Πολύδωρα μου θυμίζει πολύ τη σχέση του Bush με τον Gonzales.

Και οι δυο υπουργοί έχουν κάνει πολλές βλακείες, ή τουλάχιστον τα υπουργεία τους έχουν κάνει πολλές βλακείες υπό την επίβλεψη τους. Πρέπει να παραδεχθώ πως είμαι λίγο εκτός του σφυγμού της Ελληνικής επικαιρότητας. Αλλά μου φαίνεται πως παρά τη κατακραυγή του κόσμου, και τα δυο ζευγάρια φαίνεται να έχουν καταφέρει να μειώσουν τις ευθύνες ή τουλάχιστον τις κυρώσεις των σκανδάλων τους.

Από τη Washington Post,

A White House spokesman also reiterated that President Bush “fully supports the attorney general,” …

“It’s remarkable that he’s under investigation and that he’s still attorney general,” said Stephen Gillers, a professor at New York University School of Law. “At some point, it can no longer be done internally. This cannot be done by Gonzales’s subordinates.”

Είναι ενδιαφέρουσα η στρατηγική και των δύο πρωθυπουργών. Οι κυβερνήσεις και των δυο έχουν κάνει επανειλημμένα χοντρά ‘λάθη’. Ο κάθε πρωθυπουργός όμως επιμένει σ’ ένα υπεράνω, untouchable, αλάνθαστο στυλάκι. Δεν είναι τόσο πρωτότυπη στρατηγική, μάλλον τυπικό είναι να προστατεύεται ο πρωθυπουργός από τους υπουργός του. Αν και οι συγκεκριμένοι δυο το κάνουν και μ’ ένα περαιτέρω στυλάκι τσαμπουκά και ανωτερότητας που κάπως το κάνει λίγο διαφορετικό.

Το σημαντικό όμως δεν είναι ότι προστατεύεται ο πρωθυπουργός, ή το στυλάκι τους.

Το σημαντικό είναι πως εν τέλει κανείς δεν παίρνει την ευθήνη.

Ο πρωθυπουργός είναι υπεράνω. Ο υπουργός ζητάει συγνώμη, συνήθως όχι προσωπικά αλλά εκ μέρους του υπουργείου του, αναγνωρίζοντας πως ‘γίναν λάθη’ και ‘υπάρχουν’ και θα ‘αποδωθούν’ ευθύνες — αλλά χωρίς να διευκρινίζουν ποιανού είναι, τι ακριβώς θα γίνει, και φυσικά χωρίς να παραδεχθούν πως φέρουν και αυτοί μέρος της ευθύνης. Μετά ο υπεράνω πρωθυπουργός βγαίνει και δηλώνει πως υποστηρίζει πλήρως τον υπουργό, και πως κάνει πάρα πολύ καλή δουλειά, και με το τσαμπουκαλέικο στυλάκι απαιτεί από τα μήντια να σοβαρευτούν και ν’ ασχοληθούν με τίποτα πιο σημαντικό. End of story, move on, there’s nothing to see here.

Το εκνευριστικό είναι πως σε μεγάλο βαθμό δουλεύει. Είναι κάτι στα μήντια, με την ‘αντικειμενικότητα’ τους και τον εφήμερο και χειραγωγικό χαρακτήρα τους,* που επιτρέπει στις κυβερνήσεις να προσπαθήσουν τουλάχιστον ν’ αγνοήσουν αυτά τα θέματα αποτελεσματικά. Το στυλάκι σου είναι σχεδόν όσο σημαντικό όσο το τι λες και τι κάνεις. Και εν καιρώ ο κόσμος κουράζεται, και η επικαιρότητα προσπερνάει το θέμα.

* Με περισσότερη έμφαση στο πρώτο στην Αμερική, και στα άλλα δυο στην Ελλάδα νομίζω, αν και όλα τα στοιχεία υπάρχουν και στις δυο χώρες.

Στο επόμενο σκάνδαλο φυσικά θυμούνται πως και παλαιότερα εμπλεκόταν ο ίδιος, και εν καιρώ τους τα μαζεύουν, αλλά δεν είναι το ίδιο. Ο Τένετ, ο Ραμσφελντ, ο Γούλφοβιτζ έφυγαν. Αλλά για τα μάτια του κόσμου ο Πρόεδρος τους υποστήριζε ακόμα μέχρι το τέλος — φύγαν με ανθοδέσμες, όσο διάφανες και αν ήταν, όχι με τις κλωτσιές. Έφυγαν για να ‘χουν ‘περισσότερο χρόνο με την οικογένεια’.

Φυσικά ο κλασσικός ευφημισμός μας υπενθυμίζει πως τα ‘χουμε ξαναδεί όλα — αλλά σπανίως σε τέτοιο βαθμό.

Επίσης, ο Bush δε μπορεί να ξαναθέσει υποψηφιότητα, και ήδη η δημοτικότητα του είναι στο 29%. Δεν πάει πιο κάτω από το 27%, όσο και να προσπαθήσεις. Μπορεί να κάνει πρακτικά ό,τι θέλει χωρίς ν’ αλλάξουν πολλά. Για τον δικό μας δεν είμαι τόσο σίγουρος.

[Update] Διαβάστε και στο RT περί του ζητήματος της συστημικότητας της υπόθεσης.