Ευτυχώς μάλλον δε θα είναι θέμα προσωπικά για αρκετά χρόνια ακόμα, αλλά σκεφτόμουν τις προάλλες την ανατροφή των παιδιών.
Ο λόγος ήταν το σούβλισμα το Πάσχα — φέτος πήγαμε στην Calistoga, CA, στο ‘Μακεδονικό Πάρκο’, όπου έχει κάθε χρονιά το μεγαλύτερο Πασχαλιάτικο τσιμπούσι της περιοχής. Ήταν λίγο… my big fat Greek Easter BBQ, αλλά τέλος πάντων, γενικά ήταν πολύ ωραία.
Το μόνο πρόβλημα ήταν τα σκατόπαιδα.
Γενικά συμπαθώ τα παιδιά. Ή μάλλον, πρέπει να ομολογήσω, συμπαθώ πάρα πολύ τους λεγόμενους μίνι-ανθρώπους — ηλικίες μέχρι 4, άντε πέντε. Μετά πάλι συμπαθητικά είναι γενικότερα, αλλά η αλήθεια είναι πως συχνά μ’ εκνευρίζουν αφόρητα αν δεν τα ξέρω λίγο καλύτερα.
Στο Μακεδονικό Πάρκο πάντως φταίγανε οι γονείς.
Όλα, μα όλα μιλάμε, τα σκασμένα, είχαν από ένα νεροπίστολο. Όχι τις βλακείες που είχαμε ‘μεις όταν μεγαλώναμε, αλλά τα hardcore Αμερικάνικα νεροπίστολα, που περισσότερο μ’ αυτόματα μοιάζουν. Και τέλος πάντων πηγαίναν τριγύρω και αλληλοβρεχόντουσαν, και πες πάει στο διάολο.
Το πρόβλημα ήταν πως είχαν και νερόμπομπες. Και πάλι, όχι τις ηλίθιες νερόμπομπες που φτιάχναμε μικρά με χαρτί, και έπρεπε να πέσουν από ύψος για να κάνουν τη δουλειά τους αρκετά σωστά. Αυτά είχαν κάτι ειδικά μπαλονάκια που προοριζόντουσαν για νερόμπομπες, έτσι ώστε τεντωνόντουσαν ως το όριο όταν τα γέμιζες σωστά, και μετά σκάγαν με το παραμικρό, μην αφήνοντας ίχνος σχεδόν.
Εντυπωσιακό μεν, εκνευριστικότατο δε.
Ο λόγος που τα πήρα ήταν πως ήμασταν στην περιφέρεια του πάρκου, και ακριβώς από πίσω μας υπήρχε μια πλαγιά με έναν ψηλό βράχο. Τα βλαμμένα ανέβαιναν στο βράχο και μας πετούσαν μπόμπες από ‘κει, που δεν τα έβλεπες και δε μπορούσες και να τα πιάσεις.
Και οι γονείς; Πέρα βρέχει. Πάρτε τις βλακείες σας και κάντε ό,τι θέλετε, αρκεί να μας αφήνετε ήσυχους. Υπήρχε μια σειρά από βρύσες όπου υπήρχε ουρά από σκασμένα να γεμίζουν τα νεροπίστολα και τις νερόμπομπες τους, και μερικές μανάδες να βοηθάνε όσα το βρίσκαν σχετικά δύσκολο.
Η όλη φάση μου θύμισε λίγο gun control debates. Αν δίνεις όπλα στον κόσμο και περιμένεις να τα χρησιμοποιήσουν όλοι σωστά, τότε ουσιαστικά τα θέλει ο κώλος σου. Στην προκειμένη περίπτωση, φυσικά, αφού δεν βρεχόταν ο δικός τους, δεν τους πολυενδιέφερε.
Τέλος πάντων. Εκνευρίστηκα τώρα που τα ‘γραφα, εξού και το rant, αλλά άρχισα το άρθρο για minipost, θέλοντας να σας αναφέρω πρόσφατο άρθρο στο Wired. O τίτλος του είναι You Grew Up Playing Shoot’em-Up Games. Why Can’t Your Kids?, και ασχολείται με την προφανή ερώτηση: αν εμείς παίζαμε ή/και παίζουμε, πως θ’ αποφασίσουμε πότε/πόσο/αν/τι θα παίζουν τα παιδιά μας; Ενδιαφέρον αρθράκι, και ενδιαφέρον θέμα συζήτησης. Δεν το προχωράει και πάρα πολύ, είναι δύσκολο θέμα άλλωστε, αλλά το θέτει πολύ καλά:
But now we’re in a weird position: We’re the first generation that is young enough to have grown up playing games, but old enough to have kids.
Ρίξτε του μια ματιά.
λολ
έτσι έτσι!
χεχε όντως τα μικρά μπορούν αν γίνουν πολύ σπαστικά!
“είναι δύσκολο θέμα άλλωστε”
γιατί;
εγω το βρίσκω πολύ απλό. κανένας δεν γίνεται δολοφόνος ΜΟΝΟ απο αυτά. τελεία.
αν σου αραδιάσω τα παιχνίδια και τις ταινίες που έχω / έχουμε παίξει και δει…
πολύ κακό για το τπτ…
κάτι καρα συντιριτικούρες αργόσχολοι που κάθονται και υπεραναλείουν τα πάντα είπαν να ασχοληθούν και με αυτό…
Καλά δε φοβάμαι να γίνουν δολοφόνοι. Ούτως ή άλλως πρόσφατες έρευνες δείχνουν αυτό που πάντα φανταζόντουσαν όσοι ασχολούνται, ή τουλάχιστον θέλανε να πιστεύουν: πως τα βιντεοπαιχνίδια δημιουργούν προβλήματα μόνο αν έχεις ήδη υπάρχοντα προβλήματα.
Αυτό που φοβάμαι είναι μη γίνουν απαράδεκτα βλαμμένα και κακομαθημένα!
Κωστή αν μήνεις Αμερική τα παιδιά σου θα γίνουν απαράδεκτα βλαμμένα και κακομαθημένα! Τελεία, όπως λέει και ο Morpheous :D
Και Μάρκο αν τ’ αφήσω Ελλάδα, με τρίτη δημοτικού Αμερική και πανεπιστήμιο στην Αγγλία, θα μάθουν ορθογραφία που θα βγάζει μάτι! Και σου έδειξε και ο Μορφέας πως να βάλεις ορθογραφικό έλεγχο στο Φάιρφοξ!
Δεν νομίζω ότι τα παιχνίδια είναι το πρόβλημα. Το μέτρο είναι το πρόβλημα.
Κοίτα, μεγαλώσαμε με τα παιχνίδια αυτα, αλλά οι γονείς μας κυνηγούσαν κιόλας. Να παίξουμε μεν, αλλά και να διαβάσουμε, να συζητήσουμε, να παίξουμε με τους φίλους μας. Και στην τελική, είχαμε και μια candy candy τα κορίτσια, ένα αστεριχ, ένα Λούκι Λουκ. Με μάχες και κακούς και τα λοιπά, αλλά όχι εντελώς σπλατεριά.
Τα δε υπόλοιπα παιχνίδια που λες, τα μάθαμε μόνοι μας στο pc, αλλά είχαμε και κάποιον να γκρινιάζει: όχι τόσες ώρες στον υπολογιστή, θα χαλάσεις τα ματάκια σου! Και στην τελική, είχαμε ήδη φίλους.
Δυστυχώς πολλοί γονείς σήμερα θεωρούν τα παιχνίδια αυτά κάτι αντίστοιχο του prozac. Αποβλακώνεις το παιδί και δε σε ενοχλεί. Μα το παιδί θέλει παιχνίδι, θέλει γέλιο, θέλει τρέξιμο, θέλει χτυπημένο γόνατο. Κοίτα καλοκαίρι που τα παιδιά φοράνε σορτσάκια, πόσα έχουν ματωμένα γόνατα? Κανένα. Και μην ακούσω κανέναν να λέει για την Αθήνα και το μπετόν. Αθήνα μεγάλωσα και εγώ. Αλλά σαν παιδί, μικρή, τους χειμώνες μαζευόμασταν οι φίλες μια στο ένα μια στο άλλο σπίτι. Τέσσερα πέντε κοριτσάκια και παίζαμε. Σήμερα οι γονείς δεν ανέχονται να ακούνε καν τα δικά τους παιδιά, θα δεχτούν και φίλους τους? Μόλις έπιανε Άνοιξη κάθε βράδυ στην παιδική χαρά στο Παγκράτι. Με πήγαινε ο μπαμπάς ή η μαμά στις έξι και έβρισκα τους φίλους μου και καθόντουσαν εκεί να με προσέχουν μέχρι τις εννιά- εννιάμισυ. Μετά που είμασταν πολλά, είχαν μοιράσει οι γονείς τα παιδιά και πήγαιναν εναλλάξ και ο καθε γονιός έκανε 3-4 παιδιά delivery, με βάρδιες. Κάνε μια βόλτα στις παιδικές χαρές, θα δεις μόνο παιδιά Γυμνάσιου και Λυκείου να καπνίζουν και να φιλιούνται.
Το πρόβλημα δεν είναι τα ηλεκτρονικά παιχνίδια.Το πρόβλημα είναι ότι οι γονείς δεν διαθέτουν χρόνο στα παιδιά τους. Το πρόβλημα είναι το “μην τρέχεις θα χτυπήσεις”.
Sorry, για το μέγεθος, αλλά με προκάλεσε το θέμα. Πάω να διαβάσω και το άρθρο που δίνεις τώρα!
Μαφάλντα τα σεντόνια-σχόλια δε με πειράζουν καθόλου, ίσα-ίσα.
Και ναι, συμφωνώ μαζί σου, γι’ αυτό ακριβώς και ανησυχώ. Όταν ήμασταν μικροί μας κυνηγούσαν να κάνουμε και τίποτ’ άλλο, ΚΑΙ δε μας δίνανε και λεφτά. Αν εγώ αγόραζα Wii 360 PS3 ας πούμε μόνο για πάρτη μου, και ένα διαφορετικό παιχνίδι κάθε μήνα, και μια σαραντάρα τηλεόραση των δεν ξέρω και ‘γω πόσο… ε, γενικά δε θα βγούνε σαν τα βλαμμένα που παίρνουν βόλτα (έστω στα κρυφά) τη Μερσεντές του μπαμπά και κάνουν μόστρα;
Τέλος πάντων, πρέπει να την κάνω για την ώρα, αλλά ναι, είναι ενδιαφέρουσα (και δύσκολη) συζήτηση.