Δεν ήξερα πως να το ονομάσω το αρθράκι, βασικά. Τα τουρλού είναι trademark του Κωστή και όταν ξεκίνησα να το γράφω συνειδητοποίησα ότι δεν είχα κάτι πολύ συγκεκριμένο να πω, αλλά διάφορα πράγματα που την περασμένη εβδομάδα στα κρύα της Σκοτίνας μου κίνησαν την περιέργεια.
Έβλεπα λοιπόν τηλεόραση, Ετ3 συγκεκριμένα, όταν έπεσα πάνω στην εκπομπή Οξυγόνο. Η Ετ3 οφείλω να ομολογήσω ότι είναι ένα από τα πιο αξιόλογα κανάλια σήμερα στην τηλεόραση, αν και δυστυχώς είναι τρομερά παραγνωρισμένο. Στην βόρεια Ελλάδα, απ’ότι έχω καταλάβει από τις συναναστροφές μου με τα παιδιά στην Σκοτίνα, είναι σίγουρα καλύτερη η τύχη του, αλλά στην Αθήνα, ίσως και λόγω της ύπαρξης των άλλως δύο κρατικών και φυσικά των εκατοντάδων ιδιωτικών λίγοι έχουν εκτιμήσει το τι προσφέρει η Ετ3. Και σε αντίθεση με την Ετ1 και την περιβόητη φραπελιά, η Ετ3, τουλάχιστον εξ όσων γνωρίζω δεν έχει υποπέσει σε αντίστοιχα ολισθήματα. Ίσως πρέπει να τονιστεί ιδιαίτερα αυτό, ειδικά επειδή εδράζεται το κανάλι στην Θεσσαλονίκη, που όπως και να το κάνουμε, εκεί βρίσκουν μεγαλύτερη απήχηση εθνικοπατριωτικές κορώνες και άρα κάλλιστα θα μπορούσε η Ετ3 να είχε αναλωθεί σε μια ολοήμερη εκθείαση του ελληνικού ιδεώδους. Κάτι σαν το κανάλι του χέρι-χέρι.
Δεν είναι τυχαίο ότι πλέον ουσιαστικά μόνο η Ετ3 έχει μια μεσημεριανή ενημερωτική εκπομπή. Δυστυχώς δεν έχω συγκρατήσει τα ονόματα των παρουσιαστών, αλλά όταν τα άλλα κανάλια αναλώνονται σε ατέρμονες συζητήσεις για το τι έβαλε ποια σε ποιο γκαλά ή σε ατελείωτα σήριαλ μέχρι ο Δον Μαουριτσιο ντε λα Βέγα παντρευτεί την φτωχή πλην τίμια Χουανίτα ή, όπως είπαμε και παραπάνω, σε μπαρουφολογίες για τις θεραπευτικές ιδιότητες της φραπελιάς, η Ετ3 προσφέρει πιστεύω ουσιαστική ενημέρωση για το τι συνέβη το πρωί στην Θεσσαλονίκη, κατά κύριο λόγο μάλλον, αλλά και για θέματα της Αθήνας και γενικότερα του κόσμου, της Ελλάδας. Έχει τύχει να ακούσω ενδιαφέρουσες συζητήσεις για την Παιδεία σε μια τηλεοπτική ζώνη που όπως είπαμε βρίθει ανοησίας και βλακείας.
Δεν είναι επίσης τυχαίο ότι από την Ετ3 τώρα και στο παρελθόν ξεκίνησαν ορισμένες εκπομπές και παρουσιαστές που έγιναν ιδιαίτερα αγαπητοί. Και δεν αναφέρομαι στον σαχλαμάρα χοροπηδηχτούλη με την αγελάδα του, αλλά ας πούμε στους ΑΜΑΝ ή στον Ευτύχη Μπλέτσα, για τον οποίο πρόσφατα είχα ξαναγράψει την άποψη μου.
Και συνεχίζω ότι δεν είναι τυχαίο ότι στην Ετ3 έχουμε μία από τις λίγες, και ίσως την καλύτερη αυτή τη στιγμή, εκπομπή για τον κινηματογράφο. Ο Νίκος Γούλιας με την Σινεμανία του, κάθε εβδομάδα καταπιάνεται με ένα θέμα και παρακολουθεί πως το χειρίστηκαν οι λειτουργοί της έβδομης τέχνης. Ας πούμε τον τελευταίο καιρό ασχολείται με την ελληνική μυθολογία, με αφορμή τους 300, και έχει ξεθάψει μερικά διαμαντάκια από την Τσινετσιτά, το Hollywood αλλά και μερικές καταπληκτικές εγχώριες παραγωγές όπως τις διάφορες τραγωδίες που μεταφέρθηκαν κατά καιρούς στην μεγάλη οθόνη από σπουδαίους έλληνες δημιουργούς. Με χιούμορ και ευχάριστη διάθεση μαθαίνει στους τηλεθεατές του μερικά πράγματα παραπάνω για τον κινηματογράφο και την ιστορία του.
Χωρίς να αλλάζω θέμα, πρέπει οπωσδήποτε να αναφερθώ και στις επιλογές που κάνει το κανάλι για ταινίες. Αυτό ισχύει γενικά για την κρατική τηλεόραση, αλλά στην Ετ3 έχω μια ιδιαίτερη συμπάθεια, γιατί εκεί πρωτοείδα τα Τρία Χρώματα του Κισλόφσκι. Η Μπλε είναι η αγαπημένη μου ταινία ever. Το μόνο κακό είναι ότι πάει και τις χώνει αργά την νύχτα και έτσι πολλές φορές απλά ο κόσμος δεν αντέχει να κάτσει να τις δει.
Μετά λοιπόν από αυτήν την τεράστια παρένθεση, να πούμε λίγο για το Οξυγόνο. Είναι μια φρέσκια εκπομπή με ποικίλα θέματα. Ίσως μια πιο νεανική έκδοση του Έχει γούστο της Μπήλιως Τσουκαλά, αλλά όχι κλεισμένο σε ένα στούντιο. Δεν πάει ο καλλιτέχνης στον δημοσιογράφο, αλλά το αντίστροφο και έτσι είναι αφορμή και για ταξίδι. Κάτι που πρόσεξα είναι ότι η εταιρεία παραγωγής είναι η ίδια με της Κουζίνας της Μαμάς. Συνήθως έχει ενδιαφέρουσες συνεντεύξεις από καλλιτέχνες από διάφορους χώρους.
Πρόσφατα είχε τον Μιχάλη Εμιρλή και την Δέσποινα Ολυμπίου, you know, του Χατζηγιάννη το amore.
Ο Εμιρλής είναι μια σχετικά πρόσφατη ανακάλυψη και αν δεν κάνω λάθος είναι ανακάλυψη της δισκογραφικής του Alter. (ακούς Κωστή;) Αυτό και μόνο βέβαια, κατά την γνώμη μου, αρκεί για να καταστρέψει την καριέρα κάποιου, πράγμα που αποδεικνύει ότι αφού ο Εμιρλής φαίνεται να κάνει επιτυχία, πρέπει να αξίζει. Το τρελό σουξέ του καλοκαιριού με τις συσκευασίες μαργαρίνης μας τον είχε συστήσει, αλλά προσωπικά, εξακολουθούσα να είμαι δύσπιστος. Το τραγούδι είχε έξυπνο στίχο, αλλά δεν ήταν και τίποτε το συγκλονιστικό. Ίσως τον είχα πάρει και με κακό μάτι, λόγω του Alter.
Μετά λοιπόν, έτυχε να ακούσω κάνα δυο ακόμα τραγουδάκια του και κάποια στιγμή και την συμμετοχή του για το φεστιβάλ τραγουδιού Θεσσαλονίκης. Ο Τζερόνιμο ήταν πολύ όμορφο και πρωτότυπο τραγούδι. Αποφάσισα να ψάξω να ακούσω το cd του και δεν απογοητεύτηκα. Έχει ιδιαίτερο ήχο, φρέσκο, κατά την γνώμη μου, και νεανικό. Τα περισσότερα τραγούδια του έχουν το κλασικό θέμα της ελληνικής μουσικής, την αγάπη, αλλά δεν είναι σαχλά. Ίσα ίσα.
Ένα από τα τραγούδια του cd έχει θέμα τα ΜΜΕ. Παίρνει αφορμή μια απόπειρα αυτοκτονίας και ουσιαστικά μιλάνε τα MME στον αυτόχειρα και το τηλεοπτικό κοινό με απίστευτη κυνικότητα. Ένας στίχος λέει «Μα μέχρι την βουτιά, ν’αποφασίσεις, ας πάμε δυο λεπτά σε διαφημίσεις» Έλεος!! Μπορώ άνετα να φανταστώ τέτοιο σκηνικό σε ένα πρωινάδικο ή σε ένα δελτίο ειδήσεων του Εισαγγελάτου ή πλέον ακόμα και σε δελτίο του Χατζηνικολάου.
Ο Εμιρλής έλεγε στην συνέντευξη ότι όλα τα τραγούδια του ήταν αυτοβιογραφικά. Πολύ ενδιαφέρον αυτό.
Είπε επίσης ότι θα έμπαινε φαντάρος με την σειρά του Φεβρουαρίου. Αυτή της στιγμή που σας τα γράφω αυτά δηλαδή, ο Εμιρλής ήδη τελείωσε από την Τρίπολη. Είμαι περίεργος να μάθω αν τους διοργανώσανε καμιά βραδιά σμηνίτη σε αυτή τη σειρά. Όταν πήγα εγώ, δεν μας έκαναν τίποτα, ίσως γιατί δεν είχαμε και καναν star της showbiz. Έναν ποδοσφαιριστή είχαμε και αυτουνού το όνομα μου διαφεύγει τώρα. Τέλος πάντων.
Αυτά για τις ασυναρτησίες μου…
ΕΤ3 καταπληκτικό κανάλι, κρίμα που δεν έχει την αναγνώριση που του αξίζει.
Α, και Az, δεν είπαμε; Το όνομα του Χατζητέτοιου δεν το λέμε ποτέ - ισοδυναμεί με βλασφημία και είναι ανάλογο με το να πεις τα εφτά κρυφά ονόματα του μεγάλου σατανά! Αν χρειαστεί να αναφερθούμε στο άτομό του χρησιμοποιούμε εκφράσεις όπως “ο Ακατανόμαστος”, “ο Οξαποδώ”, “αυτός-που-δεν-πρέπει-ποτέ-να-ειπωθεί-το-όνομά-του”, και πάει λέγοντας…:D
cinemania for ever!
to O2 den borw na pw oti me exei kerdisei akoma! pados odos h et3 einai kalh enalaktiki!
Λοιπόν που λέτε η ΕΤ-3 είναι η κλασσική περίπτωση τηλεοπτικής ψυχοπάθειας. Ένας σταθμός που μετά από 25 χρόνια δεν έχει βρεί ταυτότητα. Κι επειδή έχω παράξει περισσότερα από 30 τηλεοπτικά προϊόντα (σειρές ντοκιμαντέρ κυρίως) για το συγγεκριμένο σταθμό, το μόνο θετικό που έχω διαπιστώσει κατά καιρούς είναι πως καμιά φορά σ’ αφήνουν να περάσεις και καμιά παραγωγή που δεν έχει τη ‘δουλεία’ των ποσοστών τηλεθέασης. Τα κακά είναι πολλά με εξοργιστικότερο πως η ίδια θεωρεί τον εαυτό της προθάλαμο επιτυχίας για τηλεφίρμες που θέλουν να γίνουν ‘χαλίφης στη θέση του χαλίφη’ στα μεγαλοκάναλα. Χρησιμοποιείται δλδ μια κρατική υποδομή για να ‘φταχτεί’ η περσόνα του Ευτύχη, του Ζαφειράκη (του χρόνου στον ALPHA ας το ξέρετε) κλπ. Προσωπικά η έννοια του ‘παρουσιαστή’ του τύπου των προαναφερθέντων με αναγουλιάζει, μου θυμίζει έντονα παρουσιαστή σε τσίρκο, με λεξιλόγιο 100 λέξεων και με τα χέρια τους να ανακατεύουν συνεχώς τον αέρα.
Αν πάντως θέλετε να δείτε που θα έπρεπε να βρίσκετε το επίπεδο της ΕΤ-3 σας παραπέμπω σε μια σειρά που παρήξα το 2006 και προεβλήθη στο κανάλι αλλά δυστυχώς δεν μπόρεσα να πείσω τη δοιήκηση για ανανέωση επεισοδίων. (παρεπιπτόντως και για να ξέρετε τα κόστη μιλάμε για 3.400 ευρώ το κάθε μισάωρο για μια παραγωγή που γυρίζονταν Αθήνα - Θεσσαλονίκη).
http://www.youtube.com/watch?v=DSJ5Kk1VMLs
Σε πολλές σκέψεις με έβαλες τώρα. Το κλιπάκι στο youtube είναι πολύ όμορφο και ενδιαφέρον. Τα συγχαρητήριά μου. Κρίμα που δεν βρέθηκε τηλεοπτική στέγη γι’αυτό.
Χμμμ… Το “μην πηδήξετε , πάμε δυο λεπτά σε διαφημίσεις” το έχει πει ο Αυτιάς σε έναν κύριο που απειλούσε ότι θα πέσει από την ταράτσα…
Ναι, κάτι τέτοιο θυμόμουν κι εγώ, αλλά δεν ήμουν απόλυτα σίγουρος, γι’άυτό και δεν ανέφερα κάτι.