Σπιτάκι

Όλη τη βδομάδα κάναμε χαβαλέ με ένα φίλο και λέγαμε να δεις που δεν θα ξεκινήσει τον πρώτο σκόρερ του γερμανικού πρωταθλήματος, και όχι μόνο αυτό, αλλά θα κατεβάσει και τον Άγγελο που μόλις αποθεραπεύτηκε! Στο πρώτο δεν μπορούσαμε να δώσουμε καμία λογική εξήγηση γιατί να το έκανε, ενώ το δεύτερο γνωρίζοντας τους επιθετικούς της εθνικής το χαρακτηρίσαμε απλά σαν βλακώδες. Παρόλο λοιπόν που αυτές οι δύο πιθανές επιλογές του Οτο για τον αγώνα φαινόντουσαν στα δικά μας μάτια ως κραυγαλέα εγκληματικές, παρ’ όλα αυτά πιστεύαμε ότι το ενδεχόμενο να γίνουν πραγματικότητα δεν ήταν καθόλου μικρό, καθώς στον πάγκο μας έχουμε τον Οτο (και δεν το λέω αυτό με υποτιμητικό τρόπο, απλά το λέω αναγνωρίζοντας τις ιδιαιτερότητες του Γερμανού).

Κατά τη διάρκεια του αγώνα η αδυναμία των Μπασινά και Δέλλα ήταν εμφανής. Βασικά έκανε Κ Ρ Α! Ουδεμία διορθωτική κίνηση. Αντ’ αυτού βλέπω τον δεξιοπόδαρο Τοροσίδη να μπαίνει στο γήπεδο για να σταθεί στο αριστερό άκρο της άμυνας. Χμ… Τι να πω, ΟΚ μας έκανε πρωταθλητές ευρώπης, είναι τόσα χρόνια προπονητής, αλλά κάποιες πράξεις πέρα από κάθε λογική, που πολάκις έχει αποδειχθεί ότι τα αποτελέσματα τους είναι το λιγότερο αρνητικά, μπορούμε να τις κρίνουμε και εμείς! Πού θα πάει αυτό το παραμύθι ρε γμτ?!

Στον πάγκο είχαμε μόνο επιθετικούς, κανένα χαφ, και έναν παίχτη πασπαρτού που τον χρησιμοποίησε ίσως στην μοναδική θέση που δεν ξέρει! Προσωπικά σαν άνθρωπος μπορώ να δεχτώ τα πάντα όσο περίεργα και αν φαίνονται, αρκεί να μου δώσουν μια εξήγηση. Ο Οτο μας γράφει κανονικά και κάνει διαρκώς πολύ περίεργες επιλογές. Ναι δεν αντιλέγω, μας έβγαλε από την αφάνεια, αλλά αυτό δεν δίνει σε κανένα το αλάθητο, ούτε και το δικαίωμα να είναι στο απυρόβλητο, ειδικά μετά από σειρά γεγονότων που κλονίζουν την εμπιστοσύνη που είχαμε σε αυτόν.

Η εθνική δεν κατάφερε να ξεπεράσει τα προβλήματα της μέσα στον αγώνα, οι παίχτες ήταν κατώτεροι των προσδοκιών, και ο προπονητής δεν την βοήθησε. Οι παίχτες μπορούν να κάνουν κακές εμφανίσεις, είναι μέσα στην δουλεία τους. Δεν αναιρείται κανείς αν δεν παίξει σε κάποια παιχνίδια μπάλα. Αυτό έγινε προχτές. Κάποιοι δεν παίξανε και αυτό συντέλεσε στο να χάσουμε. Δεν πρέπει να παίρνουμε τα κεφάλια των παιχτών. Ο προπονητής όμως πρέπει να είναι σε θέση να διακρίνει ότι ο παίχτης του δεν αποδίδει, ή ακόμα καλύτερα ότι βρίσκετε σε κακή φόρμα και δεν θα αποδώσει, έτσι ώστε να κάνει τις κατάλληλες ενεργείς προς όφελος της ομάδας. Κάτι τέτοιο δεν κάνει ο προπονητής μας. Έχει κλείσει την πόρτα της εθνικής για πολλούς και πολλοί άλλοι έχουν πάρει τη φανέλα σπίτι τους, κάτι που αθλητικά είναι εξ’ ορισμού αρνητικό.

Επίσης να πω πως δεν πιστεύω ότι η ομάδα δεν προσπάθησε και ως αποτέλεσμα δεν έπαιξε μπάλα. Απλά μερικοί παίχτες κλειδιά την κρεμάσαν και κάποιοι πολεμούσαν μόνοι τους (Κυριακός, Σαμαράς κτλ κτλ).

Ας πάμε τώρα στα ειδικά κομμάτια αυτού του αγώνα.

Νικοπολίδης.
Πρέπει να είναι το πρώτο παιχνίδι του Αντώνη στο οποίο πραγματικά πελάγωσε. Ο τερματοφύλακας και ειδικά ο κάθε μεγάλος τερματοφύλακας έχει συμβιβαστεί με την ιδέα του λάθους. Για αυτό και είναι και μεγάλος. Και ο Νικοπολίδης έχει αποδείξει ότι το έχει κάνει αυτό. Προχτές όμως ήταν λυπηρός. Τον έβλεπες και τον λυπόσουν πραγματικά. Το ballboy να του πετούσε την μπάλα δεν θα ήσουν σίγουρος αν θα την έπιανε. Ο Νικοπολίδης έχει πνίξει πολλά γκολ. Ποιος δεν έχει άλλωστε. Τέτοια βραδιά όμως δεν έχει ξανά κάνει. Είναι άδικο να τον λούζουμε με προσβλητικά επίθετα γιατί του έκατσε η στραβότερη των στραβών. Προσέξτε, θα ξανά πνίξει γκολ, αυτό δεν έχει να λέει όμως. Όπως όταν ένας παίχτης κάνει μια εμφάνιση ανώτερη των προσδοκιών μας δεν πρέπει να πλέουμε σε πελάγη ευτυχίας νομίζοντας ότι έγινε ροναλντίνιο, έτσι και όταν γίνεται το αντίθετο δεν πρέπει να ισοπεδώνουμε τα πάντα. ΕΙΔΙΚΑ όταν μιλάμε για τερματοφύλακες. Παρόλα αυτά ο Αντώνης ήταν από τους μεγαλύτερους υπαιτίους της ήττας, γιατί όταν τρως τέτοια γκολ, όσοι έχουμε παίξει μπάλα ξέρουμε, ότι είναι ακόμα πιο δύσκολο να ανακάμψεις. Φάνηκε στις χαμένες ευκαιρίες. Δεν το πιστεύαμε. Παρ’ όλα αυτά παραμένει ο καλύτερος Έλληνας τερματοφύλακας.

Όλα τα είχε η μαριορή ο φερετζές της έλειπε.
Αν όλα τα παραπάνω συνεβαίναν σε έναν αγώνα εναντίων της Δανίας ας πούμε θα είχαμε κάποιες, έστω λίγες πιθανότητες να πάρουμε κάτι από αυτό το παιχνίδι. Η καταδίκη μας όμως, ήταν ότι όλα αυτά συνέβησαν σε αγώνα εναντίων της Τουρκίας.

Αγώνα τον οποίο πήγε στο γήπεδο να παρακολουθήσει ο κάθε πικραμένος σκατόμυαλος εθνικιστής μίζερος κομπλεξικός άμπαλος φασίστας —θέλει να αυτοαποκαλείται— φίλαθλος του ποδοσφαίρου. Αυτά τα ζώα λοιπόν (προσοχή δεν μιλάω για όλους τους παραβρισκόμενους το Σάββατο το βράδυ στο γήπεδο, μιλάω για όσους έκαναν ότι έκαναν) που έχουν καταφέρει να διαψεύσουν τον Δαρβίνο και την θεωρεία του, καθώς δεν έχει περάσει ίχνος εξέλιξης από πάνω τους, δημιούργησαν μια ατμόσφαιρα που το μόνο που δεν έκανε ήταν να βοηθήσει την ομάδα. Η εξέδρα είναι ένας ζωντανός οργανισμός. Σε μείζονος σημασίας παιχνίδια η εξέδρα δίνει στην ομάδα τον παλμό και κατά συνέπεια οι παίχτες επηρεάζονται από αυτόν τον παλμό. Ο εγωισμός και η ψωρό εθνικιστική περηφάνια αυτών των ζώων λοιπόν δεν άντεξε στο ενδεχόμενο ήττας μας από τους κατακτητές (μη χέσω) και αποφάσισε να τα κάνει όλα πουτάνα! Η ένταση αυτή πέρασε και στους παίχτες. Έκανε μπαμ! Αυτά τα ζώα είναι οι βασικοί υπεύθυνοι για τον διασυρμό μας. Προσέξτε, όχι για την ήττα άλλα για τον διασυρμό.

Δυστυχώς η βλακεία είναι αήττητη. Θα ξανά δούμε τέτοια περιστατικά, και επειδή σαν λαός το έχουμε στο αίμα μας, θα τα δούμε νωρίτερα από ότι ίσως πολλοί πιστεύουν!

Εν κατακλείδι οι παίχτες έκαναν ένα άσχημο παιχνίδι. Κάτι τέτοιο είναι στο καλεντάρι των παιχτών. Δεν μπορεί να τους κατηγορήσει σε υπερβολικό βαθμό κανείς, γιατί ειδικά σε αυτή τη σειρά των αγώνων τα έχουν πάει καλά. Επηρεασμένοι από το όλο κλίμα, αλλά και από τα τραγικά γκολ που δεχτηκέ ο Αντώνης, κάποιοι καρτέρευσαν.

Δυστυχώς κάποιοι άλλοι και τραγικά λάθη να μην έκανε ο Αντώνης, και το κλίμα να μην ήταν τέτοιο, πάλι δεν θα έπαιζαν μπάλα. Δεν κατηγορώ αυτούς αλλά τον προπονητή που του παράταξε στο γήπεδο. ΕΛΕΟΣ δηλαδή ΕΛΕΟΣ!!

Το παιχνίδι αυτό ήταν ένα σπάνιο παιχνίδι που στο αποτέλεσμά του συντελέσαν πολλοί παράγοντες. Προσπάθησα όσο το δυνατόν καλύτερα να τους παραθέσω. Για μένα όλα τα παραπάνω δεν συμβαίνουν συχνά, και γι’ αυτό το παιχνίδι αυτό το αποκαλώ ειδικό παιχνίδι.

Γενικά αν βγάλετε το συναίσθημα της τεσσάρας από τους Τούρκους, δεν έγινε και τίποτα. Να δείτε που μπορεί να μας βγει και σε καλό όλο αυτό. Να ‘ναι καλά η Βοσνία!