Καλά είμαστε σοβαροί;
[Μ]ε το ζήτημα της αυτορρύθμισης στον χώρο της μπλογκόσφαιρας ασχολούμαι από την αρχή της παρουσίας μου εδώ. Για το θέμα έχουν γίνει αρκετές συζητήσεις και η άποψη της πλειοψηφίας είναι σαφώς κατά της αυτορρύθμισης.
Ανεξάρτητα από αυτό όμως, επί μεγάλο χρονικό διάστημα έχω επεξεργαστεί ορισμένες αρχές, οι οποίες λόγω του θεμελιώδη χαρακτήρα τους, θα μπορούσαν να αποτελέσουν μια βάση για συζήτηση.
Παρουσιάζω, λοιπον, σήμερα μια κωδικοποίηση αυτών των αρχών, σε μια στοιχειώδη δομή, η οποία νομίζω ότι μπορεί να συγκεντρώσει ένα σημαντικό βαθμό συναίνεσης, αν όχι ομοφωνίας.
Δε διαβάζω τον e-lawyer συστηματικά, οπότε αν είναι χιούμορ δεν το έπιασα. Αν πάλι μιλάμε περί ακαδημαϊκής συζήτησης μπράβο του, αλλά ελπίζω να καταλαβαίνετε πως μια τέτοια κίνηση είναι πλήρως στη σφαίρα του φανταστικού.
Συμφωνώ με όσα λέει — αν και θα έπρεπε να είναι και σχετικά αυτονόητα — μα όλ’ αυτά επιβάλλονται μονάχα σε προσωπικό επίπεδο.
Σιγά μην υιοθετήσει κώδικα δεοντολογίας η μπλονγκόσφαιρα! Μόνο που βλέπω το italicized text με πιάνουν τα γέλια!
Ποιά ομοφωνία ρε παιδιά; Ποιοί ακριβώς νομίζετε πως είμαστε; Πόσοι; Η μπλογκοκενωνία ‘μας’ δεν έχει ακριβή όρια ή ορισμό — εκεί έγκειται και η οποιαδήποτε δύναμη που μπορεί να έχει.
Τα περί λιβέλων είναι μπερδεμένη ιστορία. Προφανώς και είναι απαράδεκτο να χρησιμοποιείται η ανωνυμία των μπλονγκς για κάτι τέτοιο, μα δε θα το λύσουμε εμείς.
Εντάξει ειναι άκυρο επι της ουσίας. Αντιγραφή προσαρμογή διατάξεων για δημοσιογράφους και στα blog.Άλλα λόγια να αγαπιόμαστε! Έχουμε κατανοήσει τελικά τοσο πολυ το μέσο αυτό και ειμαστε έτοιμοι να φιάξουμε και νομικό πλαίσιο…εδώ δεν το έχουν κάνει άλλοι
Προσπαθεί να κωδικοποιήσει κάποια πράγματα που μια μικρή σχετικά κοινότητα μπλώνγκερς όπως είναι ακόμα η ελληνική (μιλάω για τους μη “ημερολογιακούς”) μπορεί να ενσωματώσει στην κουλτούρα της. Σα συζήτηση είναι ενδιαφέρουσα. Τα περί ομοφωνίας και Weblog Ombudsman είναι εντελώς ανεδαφικά, αλλά εντάξει.
Η υιοθέτηση “αρχών” που αφορούν στη δημοσιογραφία είναι εντελώς άτοπη στα μπλογκ. Τα μπλογκ είναι προσωπικές σελίδες, όπου εκφράζονται (σε συντριπτική πλειοψηφία) προσωπικές απόψεις. Αιτήματα όπως αυτό της αντικειμενικότητας, π.χ., ή της σφαιρικής παρουσίασης, είναι εντελώς αστεία.
Μα δεν βλέπω καθόλου τί ουσία έχουν οι ενστάσεις σου Κωστή.
Μία σειρά ανθρώπων έβγαλαν, πριν κάμποσα χρόνια, κώδικα δεοντολογίας για επιχειρήσεις -από πολυεθνικές μέχρι περίπτερα- και τώρα οι περισσότερες επιχειρήσεις στον κόσμο τις προσυπογράφουν.
Γιατί να μην υπάρχει κώδικας δεοντολογίας για blog, τον οποίο να προσυπογράφει κατά το δοκούν όποιος blogger συμφωνεί με αυτόν, σαν ένα είδος statement of purpose;
H πρωτοβουλία του e-lawyer, όσον ‘ανεδαφική’ ή ‘φανταστική’ και να σου φαίνεται, είναι άξια θαυμασμού, όχι χλευασμού.
Συγγνώμη, ξέχασα να επισημάνω οτι ο e-lawyer δεν μιλάει για νομικά δεσμευτικό κώδικα δεοντολογίας, με την έννοια οτι κάθε blog θα οφείλει να τον προσυπογράφει (κι αν υπονοεί κάτι τέτοιο, τότε κακώς το υπονοεί).
Α propos, αφού oι posters έχουν πρόσβαση στο θεσμό της παραγράφου, νομίζω οτι πρέπει να έχουν τέτοια πρόσβαση και οι σχολιαστές των posts.
@Γίωργο: Όπως είπα, σαν ακαδημαϊκή συζήτηση είναι εντάξει, αλλά και πάλι δε νομίζω πως διασαφηνίζει κάτι σημαντικό, ή προσφέρει κάτι παραπάνω από αυτονόητους κανόνες netiquette/δημοσιογραφίας. Και δε νομίζω πως εφαρμόζονται ούτε στους μη-ημερολογιακούς.
@Νικόλα: Μιλάς για entities με πρακτική υπόσταση και accountability (εταιρίες και εφημερίδες). Χαίρω πολύ. Όπως είπα, σαν ακαδημαϊκή συζήτηση, για το τι κουλτούρα θα θέλαμε να έχει μια ιδεατή μπλογκόσφαιρα, είναι ενδιαφέρουσα. Από πρακτικής άποψης είναι τελείως ανεδαφική.
@Everyone: Όποιος μπορεί να βρει τι φταίει με τις παραγράφους στα σχόλια θα πάρει μπισκότο. Έχω ψάξει και δεν έχω βρει το πρόβλημα. Αν το βρει κάποιος και μου το πει, θα το αλλάξω με μιας.
@Κωστής. Συμφωνώ μαζί σου όπως και με τον Γιώργο. Βρίσκω παρα ταύτα το εγχείρημα εντελώς ακαδημαϊκό σε περιεχόμενο και άκυρο σε ύφος.
Re: τις παραγράφους. κοίτα το style.css, line 24. Εαν δε θέλεις να αλλάξεις αυτόν τον κανόνα θα πρέπει να δημιουργήσεις πιο ‘συγκεκριμένο’ κανόνα για τις παραγράφους των σχολίων σου. Τώρα τελείωνε τη διατριβή σου και φέρε μου (αυτοπροσώπως παρακαλώ!) το μπισκότο μου! :)
Γιούπι! Μπράβο ρε Κοσμ!
Δε βλέπω να ‘χάλασε’ τίποτα άλλο, οπότε για την ώρα το αφήνω. (Αν παρατηρήσει κανείς τίποτα που να μη φαίνεται σωστό μετά την αλλαγή, πείτε μου.)
Δυστυχώς το μπισκότο σου θα περιμένεις πολύ μέχρι να στο δώσω αυτοπροσώπως… μάλλον δε μπορώ να φύγω από τη χώρα μέχρι τον Οκτώβριο, οπότε πάμε για του χρόνου τα Χριστούγεννα. Θα κανονίσω για… άλλο delivery όμως.
Λαμπρά, ευχαριστούμε cosmix.
Κωστή, θες να πεις, για παράδειγμα, οτι το crookedtimber και άλλα μεγάλα blogs δεν έχουν ‘πρακτική υπόσταση’ ή ‘accountability’ (με τη δική σου χρήση της λέξης);
Νικόλα, όχι, το Crooked Timber δεν έχει πρακτική υπόσταση με την έννοια που έχει μια εταιρία ή μια εφημερίδα.
Ούτε accountability είναι πασιφανές πως έχει. Δες την πρόσφατη ιστορία περί libel στην Κάρπαθο. Δεν έχει ακόμα διασαφηνιστεί τι και πως και πόσο ευθήνη έχει κάποιος σε όλες τις περιπτώσεις, γιατί πολλά πράγματα στο διαδίκτυο έχουν να κάνουν με πολλές διαφορετικές χώρες.
Αλλά τέλος πάντων. Αυτό που θες να πεις είναι πως υπάρχουν μπλόγκερ που φέρονται σα να έχουν προσυπογράψει έναν τέτοιο κώδικα, και εδώ δε διαφωνώ. Υπό αυτήν την έννοια θα ήθελα να πιστεύω πως και ‘μεις είμαστε ‘accountable’ εξάλλου.
Αλλά αυτό δεν αλλάζει κάτι. Η όλη στάση μου νομίζω πως ήταν αρκετά σαφής.
- Μια ακαδημαϊκή συζήτηση του πως θα θέλαμε να φέρεται ο κόσμος θα ήταν θεμιτή, και σαν πρωτοβουλία πάντα ευπρόσδεκτη, αλλά για να είναι αξιόλογη σαν ουσία θα έπρεπε να προσφέρει κάποιο ιδιαίτερο intuition, γιατί το netiquette και οι δημοσιογραφικοί κώδικες και common sense είναι, και έχουν υποθεί τόσες φορές
- Η τεχνολογία και το μέσο είναι τέτοια που δε γίνεται να επιβληθεί ένας τέτοιος κώδικας
- Η δεοντολογία του κώδικα είναι θεμιτή, μα πρόκειται για θέματα που εφαρμόζονται μόνο σε προσωπική βάση
- Πρωτοβουλίες που αγνοούν τις βασικές πραγματικότητες του μέσου είναι άτοπες
Αυτά.
@Cosmix: Δε μου λες, ξέρεις μήπως τι φταίει και έχουν τόσο spacing πλέον τα headlines των μη-miniposts; Προσπάθησα τα h3, entry-title, entry-meta, chronodata, αλλά δεν βρίσκω κάτι. Έχει το span default vertical spacing;
Βρε, στο έγραψα εξ’αρχής. Εξ’ού και το σχόλιο μου σχετικά με τη πιθανότητα πιο ‘συγκεκριμένου κανόνα’ για τις παραγράφους των σχολίων: ο κανόνας με το wildcard (*) σου άλλαξε τα margins γενικότερα.
Ωραία, fixed. Έβαλα πάλι το wildcard, και έκανα συγκεκριμένο κανόνα για τα σχόλια.
Και πες ότι την ορίζουμε. Γιατί και οι δημοσιογράφοι που έχουν δεοντολογία την τηρούν; Και όταν την παραβαίνει κάποιος τι θα κάνουμε; Θα ντου βάζουμε βραστά αυγά στις μασχάλες? Ή θα τον διαγράφουμε; Από που; Νομίζω ανήκει αλλού αυτή η συζήτηση…
Κωστή, ποιός μίλησε για κάτι τέτοιο
‘Η τεχνολογία και το μέσο είναι τέτοια που δε γίνεται να επιβληθεί ένας τέτοιος κώδικας’
Ο e-lawyer δεν μίλησε για επιβολή (κι αν το έκανε, έκανε κατά την άποψή μου λάθος). Αυτοβούλως ο καθένας μπορεί να υιοθετεί κάποιον κώδικα δεοντολογίας, όπως υιοθετεί, για παράδειγμα, ένα συγκεκριμένο commons license.
Μάλιστα η υιοθέτηση ενός commons licence είναι υιοθέτηση ενός -είδους- κώδικα δεοντολογίας.
Το πρόβλημα πιστεύω εντοπίζεται σε ένα συγκεκριμένο σημείο. Για να συνταχθεί ένας Κώδικας Δεοντολογίας γενικά προϋποτίθεται ότι υπάρχει μια αρχή που τον συντάσσει. Πχ., όπως αναφέρει και ο Κωστής, ένα νομικό πρόσωπο , ιδιωτικού δικαίου (πχ. μια εταιρία) ή δημοσίου δικαίου (πχ. ένας δημόσιος οργανισμός). Ας σκεφτούμε για παράδειγμα, τον Κώδικα Δεοντολογίας των γιατρών, των δικηγόρων κλπ και ποιος τους θεσπίζει.
Άρα, στα πλαίσια αυτής της αρχής, που βεβαίως έχει και κάποια ιεραρχική δομή και διοίκηση με ρυθμιστικές-μεταξύ άλλων- αρμοδιότητες, γίνεται να θεσπιστεί ένας κώδικας.
Τώρα, στην περίπτωση των blogs, και γενικότερα της “μπλογκόσφαιρας”, δεν υπάρχει ιεραρχική δομή. Τα εκατομμύρια των μπλογκς συνυπάρχουν, χωρίς να είναι associated κάτω από μια ιεραρχία, παρά μόνο είναι linked κάποια μεταξύ τους. Άρα, στα πλαίσια αυτής της “αρχιτεκτονικής” του ίντερνετ, δεν υπάρχει κάποια ρυθμιστική αρχή στην μπλογκοσφαιρα η οποία να νομιμοποιείται ή έστω να δύναται να επιβάλλει κανόνες.
Εδώ σκεφτείτε ότι ακόμη και η ICann(ιδιωτικού δικαίου, ωστόσο μη κερδοσκοπικός οργανισμός) συνέχεια είναι στόχος αμφισβητήσεων για την “Διοικητική” αρμοδιότητά της γενικότερα στο διαδίκτυο.
Τώρα, αν ο e-Lawyer, ή το Crooked Timber ή ο οποιοσδήποτε πιστεύει ότι έχει αυτή την αρμοδιότητα, αυθαίρετα σκεπτόμενος, ας επαναπαύεται.
Αυτό μπορεί να είναι αληθές
‘Για να συνταχθεί ένας Κώδικας Δεοντολογίας γενικά προϋποτίθεται ότι υπάρχει μια αρχή που τον συντάσσει’
γενικά, όπως λες, αλλά δεν χρειάζεται μία τέτοια αρχή, ούτε το είδος ιεραρχίας που αναφέρεις, για να υιοθετεί κάποιος έναν τέτοιο κώδικα, ή για να έχει ένας τέτοιος κώδικας ηθικά δεσμευτικό χαρακτήρα.
Η ανυπαρξία μίας τέτοιας δομής δείχνει μόνο οτι ο κώδικας αυτός δεν έχει (απαραίτητα) νομικά εξαναγκαστική μορφή.
Νικόλα, το ζήτημα δεν είναι φιλοσοφικού περιεχομένου :-)
Εξ ορισμού, ο Κώδικας Δεοντολογίας έχει δεσμευτικό περιεχόμενο. Εκτός αν αναφέρεσαι σε ηθικούς κώδικες γενικά (όπως τα συναλλακτικά ήθη, τα savoir vivre ή σε άλλου αναλόγου περιεχομένου κανόνες) που , ναι, δεν ενέχουν την έννοια την νομικού εξαναγκασμού.
Στην περίπτωσή μας, καλό θα ήταν να ξεκαθαρίσουμε ότι μιλούμε για μια κοινότητα (μπλογκόσφαιρα) με μη-ιεραρχική δομή, στην οποία κάποιος επιχειρεί αυθαίρετα/ανομιμοποίητα να προτείνει τους δικούς του κανόνες. Το αν η δική του λογική με την οποία συντάσσει τον “Κώδικά” του συμβαδίζει ηθικά με τη λογική κάποιων αναγνωστών του ιστολογίου του, αυτό επαφίεται στην κρίση του έκαστου αναγνώστη.
moga, είμαστε σύμφωνοι ως προς αυτό
‘ο Κώδικας Δεοντολογίας έχει δεσμευτικό περιεχόμενο’
αλλά ‘δεσμευτικό’ μπορεί να είναι κάτι που δεν έχει καμία νομική ισχύ. Αν σου υποσχεθώ, φερ’ειπείν, οτι θα σου στείλω γράμμα, αναλαμβάνω μία δέσμευση. Η υπόσχεσή μου αυτή, ωστόσο, αν και δεσμευτική, δεν συνεπάγεται καμία νομική συνέπεια.
Αυτό
‘αν η δική του λογική με την οποία συντάσσει τον “Κώδικά” του συμβαδίζει ηθικά με τη λογική κάποιων αναγνωστών του ιστολογίου του, αυτό επαφίεται στην κρίση του έκαστου αναγνώστη.’
μου φαίνεται συγκεχυμένο.
Αν γράψω έναν κώδικα δεοντολογίας για το blog μου και δεν τον τηρώ, τότε θα έχεις κάθε δικαίωμα να με στηλιτεύσεις (ως ασυνεπή κλπ.) Ο κώδικας που θα έχω γράψει θα με δεσμεύει να κάνω αυτά που έχω πει, ενώ θα δίνει σε σένα μία ένδειξη τί είδους επιδιώξεις και ιδέες εκφράζει το δικό μου blog.
Και φυσικά ο κάθε blogger μπορεί να επιλέξει ποιον κώδικα θα ακολουθεί, ή μπορεί να γράψει τον δικό του (όπως κάνουν, φερ’ειπείν, κάποια online περιοδικά), ή μπορεί να μην έχει κανέναν.
Δεν είμαι μέσα, αλλά νομίζω οτι είναι πολύ άσχημη η κατάσταση με τα ακαδημαϊκά οικονομικά. Ορισμένες φορές υποψιάζομαι οτι πηγαίνουν κατά διαόλου με τους φορμαλισμούς.
Συνάντησα πριν λίγες μέρες έναν παλιό συμφοιτητή από το Cam (μπορεί να τον είχες γνωρίσει), ο οποίος έκανε, μετά το BA, Mphil εκεί, μετά άλλο μεταπτυχιακό στο Λονδίνο και μετά διδακτορικό Princeton. Περασε συνολικά 5 χρόνια να μαθαίνει κυρίως μαθηματικά εργαλεία. Στο τέλος μιας σύντομης συζήτησης μου είπε ‘τα μόνα οικονομικά που ξέρω είναι αυτά που έμαθα στο πρώτο και δεύτερο έτος του προπτυχιακού.’
Πολύ φοβάμαι οτι θα τρίζουν τα κόκκαλα του Κέυνς (μεταξύ άλλων).