Για το πόνημα που διαβάζει ο νοσηλευτής στην μονάδα σας είχα μιλήσει την προηγούμενη φορά. Με αφορμή αυτό και σε συνδυασμό με τον σάλο που έχει ξεσπάσει στην blog-όσφαιρα (90.000.005 λέξεις, διαβάστε και θα καταλάβετε) για την Προμηθέα θα σας μιλήσω για την διεισδυτικότητα των ιδεών τύπου Χαρδαβέλα και Λιακό εκεί που βρίσκομαι. Είναι αστείο και ανησυχητικό.
Αλλά, ας μιλήσουμε πρώτα για την Προμηθέα. Πρόκειται για μια νεαρή κοπελίτσα ηλικίας 15 ετών, ήδη έχει ένα bachelor, με διάφορες φιλοδοξίες για ένα κάρο πράγματα. Το πλήρες όνομα είναι σιδηρόδρομος εθνικοφρονως παροξυσμού, όπως μας πληροφορεί το Βήμα. Πτυχιούχος μαθηματικών, προσωπικά δεν μπορώ να μην σκεφτώ τον ήρωα του Π ή τον Νας όταν διαβάζω για την κοπέλα και τα “κατορθώματά” της. Προμηθέα Ολυμπία Κυρήνη Πυθία το πλήρες όνομα. Αλλά και πριν να το αλλάξει μόνη της, όπως λέει στο άρθρο, είχε όνομα παρομοίου κάλλους, Τζάσμιν Λι Λυσιστράτη.
Τέλος πάντων, στην Ελευθεροτυπία πρόσφατα γράψανε ένα άρθρο για το θέμα της και μια ομιλία σε έλληνες του Σικάγο περί ελληνισμού. Τώρα, γιατί και πως εμπιστευόμαστε μια 15χρονη με μυαλό που δεν έχει πήξει ακόμα να μας μιλήσει για ιστορία και πολιτισμό, είναι άλλο καπέλο. Δυστυχώς υπάρχει μια σύγχυση μεταξύ καλλιέργειας, παιδείας, μόρφωσης και απόκτησης γνώσεων. Δεν είναι σπάνια τα παιδιά θαύματα. Στην ιστορία υπάρχουν πολλά. Είναι όμως πάρα πολύ σπάνιο, νομίζω, να βρεις παιδί θαύμα με ισορροπημένη προσωπικότητα, με γνώσεις και παιδεία άρτια και πλήρη σε θέματα που δεν άπτονται των θετικών επιστημών. Ένα παιδί θαύμα μπορεί να λύσει μια εξίσωση και να γίνει διάσημο, αλλά δεν νομίζω ότι υπάρχει παιδί θαύμα που να έγινε γνωστό γιατί διατύπωσε μια επαναστατική θεωρία σε κάποιο πεδίο των θεωρητικών επιστημών.
Έτσι λοιπόν η κοπελίτσα με το εντυπωσιακό όνομα ξεκίνησε να μιλάει για το μεγαλείο του ελληνισμού και με φρασεολογία Λιακόπουλου, Δαυλού, Χρυσής Αυγής. Από το Gravity and the Wind διάβασα πρώτα και αναλύει όμορφα τα βασικά σημεία του πρώτου τμήματος της ομιλίας της κοπέλας.
Τα μαθηματικά είναι μια αντικειμενική επιστήμη. 1+1=2 και τέλος. Η ιστορία δεν είναι. Ιστορία μπορεί να γράψει ο καθένας, συμπεριλαμβανομένου του Λιακόπουλου και να ξεδιπλώσει το κάθε παραληρήμα που κουβαλάει. Ευθύνη του επιστήμονα είναι να εξετάζει τις πηγές του. Η κοπέλα είναι προφανές ότι μεγάλωσε τρεφόμενη με όλες αυτές τις εθνικοκεντρικές αρχαιολατρικές ανοησίες και χωρίς κανένα ίχνος κριτικής σκέψης (δεν την κατηγορώ, είναι μόνο 15 ετών και η ζημιά από τους γονείς της είναι ήδη πολύ μεγάλη) τα αποδέχτηκε όλα σαν την μία και μόνη αλήθεια.
Ο sfrang έχει το βίντεο της ομιλίας της. Είναι ενδιαφέρον. Κάτι που προσωπικά μου τράβηξε την προσοχή είναι ότι στην εισαγωγική ομιλία ο τυπάς λέει ότι έγραψε 14σελιδη έκθεση στην καθαρεύουσα. Αν αυτά δεν είναι σημάδια τουλάχιστον διαταρραχής προσωπικότητας, τότε τι είναι; Όταν έγραψε στο κείμενο της (περίπου στο 16ο λεπτό του βίντεο αναφέρεται) ότι ήθελε να διαμελίσει τον δάσκαλό της στο σχολείο, δεν προβληματίστηκε κανείς; Δεν είναι αυτή ρητορική εφάμιλλη του Χίτλερ;
Ίσως πέφτω στην λούμπα του να ψυχιατρικοποιώ τα πάντα. Δεν ξέρω. Ένα μήνα έκανα ψυχιατρική, είδα πολλά, έμαθα πολλά αλλά ψυχίατρος δεν είμαι. Δείτε όμως άλλα πράγματα που έχει πει.
Στο Βήμα λέει η μικρή «Σε συνδυασμό με ορισμένα παράξενα γεγονότα που συνέβησαν στη μητέρα μου αλλά και σε εμένα, συνειδητοποίησα ότι έχω έρθει σε αυτόν τον κόσμο για να εκπληρώσω ένα πεπρωμένο, για να βοηθήσω την ανθρωπότητα» Παραλήρημα μεγαλείου; Μήπως μιλάει και με τον Θεό σαν τον Μπους; Ο συνδυασμός παράξενων γεγονότων ίσως είναι ιδέες αναφοράς και συσχετίσεως. Αλλού λέει “Από αυτόν τον γάμο γεννήθηκε ο ετεροθαλής αδελφός μου, ο Απόλλωνας» μας διηγείται. «Ηταν πραγματική ιδιοφυΐα, δεν υπάρχει αμφιβολία γι’ αυτό. Δυστυχώς όμως εμφάνισε επιπλοκές εξαιτίας του παιδικού εμβολιασμού και σήμερα είναι βιολογικά και διανοητικά ανίκανος. Είχα και εγώ τέτοιες επιπλοκές και παρ’ ολίγον να πεθάνω. Καθώς όμως εγώ και ο ετεροθαλής αδελφός μου είχαμε την ίδια μητέρα, το χάρισμα στο οποίο αναφέρεστε πρέπει να προέρχεται από τα γονίδιά της» καταλήγει. Επιπλοκές εξαιτίας του εμβολιασμού. Δεν το ξέρω το περιστατικό, αλλά μου θυμίζει μια μητέρα στο Παίδων που κάπνιζε στην εγκυμοσύνη και είχε και μια ουρολοίμωξη, αλλά κατά τα άλλα η εγκεφαλική παράλυση του παιδιού δεν ήταν δικό της φταίξιμο, αλλά του εμβολίου (και γι’αυτό δεν έκανε άλλα εμβόλια στο παιδί). Αναγνωρίζω βέβαια ότι φαίνεται να έχει οργανωμένη σκέψη, πράγμα σύμβατο με τέτοιου είδους ψυχικό νόσημα. Τέλος πάντων, δεν θέλω να κάνω τηλειατρική, απλά να μοιραστώ μερικές σκέψεις.
Τα παιδιά θαύματα είναι παιδιά θύματα. Θύματα των γονέων τους που προσπαθούν να τα ξεζουμίσουν για να γίνουν διάσημοι.
Κι εγώ όταν διάβασα αυτό το περί “εμβολίου” τινάχτηκα. Κάπου το σχολίασα, αλλά δεν θυμάμαι πού. Δυστυχώς, αυτή η ανοησία είναι πολύ διαδεδομένη, ιδίως στους φανατικούς χριστιανούς (και διάφορους αιρετικούς) της Αμερικής και στους φανατικούς μουσουλμάνους (και παγανιστές) της Αφρικής. Πριν από λίγα χρόνια, είχαμε αναβίωση της πολιομυελίτιδας στην Αφρική γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο…
Χαχαχα! Όσα περισσότερα διαβάζω για αυτή τη μικρή τόσο περισσότερο γούστο έχει! Ομολογώ όμως πως παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον η περίπτωση μιας μικρής διάνοιας με ιδέες μεγαλείου κ προβλήματα στην συναισθηματική νοημοσύνη (ήθελα να διαμελίσω τον δάσκαλό μου).
Μου θύμισε κάποια πράγματα για την συναισθηματική νοημοσύνση και τις τεράστιες διαφορές της με την γενική νοημοσύνη (G factor στα IQ τεστ). Είναι τρομερά ενδιαφέρον το γεγονός πως άτομα με υψηλή γενική νοημοσύνη μπορούν να παρουσιάζουν εξαιρετικά χαμηλή συναισθηματική νοημοσύνη. Με δυο λόγια είναι αυτό που λέμε “ένας πανέξυπνος βλάκας”.
Και δυστυχώς η εμφάνιση ακραίων υψηλών τιμών γενικής νοημοσύνης και χαμηλών συναισθηματικής νοημοσύνης είναι ένδειξη αυτού που ο λαός λέει “παραφροσύνη”, με ότι αυτό συνεπάγεται, όπως π.χ. οι ιδέες μεγαλείου, ψυχώσεις κτλ
Δεν λέω ότι η κοπέλα είναι φυσικά σε αυτή την κατηγορία, απλά βρήκα έναυσμα να κάνω αυτή την παρατήρηση… :)
Άκουσα κι εγώ για την Προμηθέα. Δεν συμφωνώ με την άποψη οτι ‘η ιστορία είναι υποκειμενική’ (αν και αναδομείται με στοιχεία υποκειμενισμού), αφού πιστεύω οτι η πεποίθηση οτι ο Ναπολέοντας κέρδισε στο Άουστερλιτς είναι εξίσου αντικειμενική αλήθεια με την πεποίθηση οτι 1+1=2.
Ωστόσο είναι πολύ πιθανό οτι έχεις δίκιο όσον αφορά την πλύση εγκεφάλου που έχει υποστεί η κοπελίτσα. Ακόμα και το όνομά της μαρτυρά υπέρ της άποψης αυτής!
Είναι κρίμα γιατί βγαίνουν κάτι τέτοια και μας ρεζιλεύουν διεθνώς ως λαό και ως χώρα και ιστορική οντότητα, και μετά θέλουμε να βγούμε να μιλήσουμε επί της ουσίας, να προβάλλουμε κάποια αιτήματα, κάποιες ενστάσεις και δε μας παίρνει κανείς σοβαρά. Κρίμας τα νιάτα του κοριτσιού:(
Ανάλογη συζήτηση γίνεται και στην καλύβα, ενώ κι εγώ ανέφερα κάτι στο δικό μου μπλογκ… όσο περνάνε οι μέρες και συνεχίζεται η έκφραση των απόψεων πάντως, όλο και περισσότερο τείνω να συμφωνήσω μαζί σου. Παιδί θαύμα μεν, θύμα επικίνδυνου παροξυσμού δε….
καλο αρθρακι
βεβαια ο Νικολας εχει δικιο, η ιστορια μια χαρα αντικειμενικη ειναι, απλα ειναι δυσκολοτερη η ερευνα της. Παντως η ιστορια της φαινεται ολο και δυσκολοτερη. Δυσκολη ζωη, φορτωμα με συμπλεγαμτα, τραγικη παραπληροφορηση… κριμα.
φλερμαν δεν μας ρεζιλευει τοσο το παραπληροφορημενο κοριτσακι οσο οι καφροι και οι αντδρασεις τους σε αυτα που ελεγε το κοριτσακι.
@jim: Και καλώς την έκανες την παρατήρηση. Νομίζω είναι πολύ εύστοχη.
Σχετικά με την ξεφτίλα, προσωπικά νομίζω ότι είναι εξίσου ρεζιλευτικά και οι αρλούμπες που είπε η κοπέλα και οι κάφροι που την διέκοψαν, αφού ο λόγος που την διέκοψαν ήταν ότι προσέβαλλε σε εκείνη την φάση, τις δικές τους αρλούμπες.
Σχετικά με την Ιστορία. Όσο λιγότερες πηγές, τόσο πιο μεγάλο το περιθώριο για εικασίες και άρα τόσο μεγαλύτερη η υποκειμενικότητα. Καταλαβαίνω όμως τι λέτε και δεν λέω ότι έχετε άδικο, απλά λέω ότι είναι πολύ πιο εύκολο να βρεις στοιχεία να στηρίξεις αυτά που λες στις θεωρητικές επιστήμες ή έστω στοιχεία που εκ πρώτης όψεος στηρίζουν αυτά που λες. Ναι, δεν μπορώ να αμφισβητήσω το πότε έγινε η Χ μάχη, αλλά μπορώ να σου βγάλω ένα κάρο θεωρίες για το πως πέθανε ο Αλέξανδρος και σε ορισμένες να ρίχνω το φταίξιμο σε συνομωσίες των Σιωνιστών της εποχής.
wraio post Azrai! poly wraio.
krata to “Δυστυχώς υπάρχει μια σύγχυση μεταξύ καλλιέργειας, παιδείας, μόρφωσης και απόκτησης γνώσεων.”
sofa logia pou makari na kseres pooooso ma poooooso simfwnw!
For the record παιδιά, ο τυπάς που προλογίζει την Προμηθέα στο δείπνο είναι ο Χρήστος Τομαράς. Ο κ. Τομαράς ήταν χρόνια αντιπρόεδρος του Συμβουλίου Απόδημου Ελληνισμού και πρόεδρος της οργάνωσης για τη Β. Αμερική. Πρόσφατα με την αποχώρηση του Α. Αθανασούλα (γνωστότερου ως Andrew Athens), ο κ. Τομαράς έθεσε υποψηφιότητα για την προεδρία του ΣΑΕ και δεν εκλέχτηκε. Στη συνέχεια αποχώρησε από το ΣΑΕ στέλνοντας μια δακρύβρεχτη επιστολή (κάπου την έχω αν την θέλει κανείς, leonidas /at/ irakliotis.gr).
Αυτά για να βλέπετε εσείς οι εντός, σε τι φρούτα έχει εμπιστευτεί η Ελλαδίτσα την εκπροσώπησή της.
Πολύ εύστοχο, τόσο το σχόλιο όσο και ο τίτλος του post. Από τα πρώτα πέντε - δέκα λεπτά της ομιλίας που παρακολούθησα, καταλαβαίνεις τί brainwash έχει υποστεί το παιδί.
Τέτοια παιδιά - θαύματα ουκ ολίγα έχω συναντήσει, και δυστυχώς, οι φιλοδοξίες των κομπλεξικών γονέων τους τα κάνουν φερέφωνά τους. Και χειρότερα.
Είδα το βίντο στη σελίδα του sfrang, αλλά δεν πρόσεξα τέτοιο σημείο. Νομίζω θα το ξαναδώ για να το προσέξω καλύτερα.
Δεν είναι νομίζω ακριβώς αυτό το πρόβλημα. Παιδί θαύμα θα μπορούσε να θεωρηθεί και ο Γκαίτε όταν σε ηλικία εφτά ετών γνώριζε και διάβαζε σε εβραϊκά, λατινικά και ελληνικά αν δεν κάνω λάθος τα αρχαία κείμενα. Το ότι ήταν παιδί θαύμα δεν τον εμπόδισε να παράγει θεωρητική σκέψη. Και γενικότερα τότε πολύ νωρίς τα παιδιά εξοικειώνονταν με τεράστια γκάμα γνώσης, καθώς ήταν κα μία περίοδος που δεν υπήρχε η συσσώρευση που υπάρχει σήμερα. Εφόσον έχεις κάνει έστω και λίγο σπουδές ψυχιατρικής θα γνωρίζεις ότι άλλο πράγμα η συναισθηματική και άλλο η διανοητική ωριμότητα. Και τα τελευταία χρόνια υπάρχουν βιβλία που αναφέρονται σε συναισθηματική νοημοσύνη. Αυτή είναι που επιτρέπει να αντιλαμβάνεσαι πότε επιτρέπεται να υποστηρίξεις τι και που…
Η μικρή ακόμα δεν διαθέτει αυτή την συναισθηματική ωριμότητα και σαν έφηβη λειτουγεί παθιασμένα και απόλυτα. Ομως τίποτα δεν αποκλείει να ωριμάσει συναισθηματικά και να προσφέρει κάτι αληθινά σημαντικό σε όποια επιστήμη καταλήξει.
Η Ισιδώρα Ντάνκαν, άλλου τομέα “παιδί - θαύμα”, από τα 12 της είχε τρέλα με την αρχαία Ελλάδα και οραματιζόταν ένα είδος χορού βασισμένου στις παραστάσεις των αρχαίων αγγείων και στα 16 της μπήκε σε ένα καράβι με πρόβατα και κατέβηκε στην Ευρώπη, δημιούργησε με πολύ κόπο και πείνα τη δική της “σχολή χορού” περιοδεύοντας όλη την Ευρώπη, έφτασε και παντρεύτηκε τον βιομήχανο Σίνγκερ, αλλά είχε αποτυχημένη οικογενειακή ζωή καθώς σκοτώθηκαν τα δύο παιδιά της. Ηρθε και Ελλάδα που ήταν το όνειρό της και έκτισε ένα ημιτελές σπίτι στο Βύρωνα (περιοχή Κοπανά) με βάση την μυκηναϊκή αρχιτεκτονική αν δεν κάνω λάθος. Και τελικά βρήκε τραγικό τέλος κάπου στην Ιταλία αφού πνίγηκε με την εσάρπα της που τυλίχθηκε στις ρόδες μίας μπουίκ και γύρω από το λαιμό της…
Θέλω να πω ότι κάποια άτομα είναι πράγματι χαρισματικά και το γνωρίζουν και σε εμάς τους συνήθεις ανθρώπους αυτό εκλαμβάνεται ως έπαρση, καθώς δηλώνουν πως έχουν μία αποστολή. Χωρίς αυτό το “μύθο” τους όμως, που βασίζεται στην επίγνωση της ιδιαιτερότητάς τους, δεν θα κατάφερναν να πραγματώσουν το όνειρό τους και να αφήσουν πίσω τους ό,τι άφησαν.
Μαζί με την Ντάνκαν θυμάμαι τον Σικελιανό, γιατί νομίζω ο αδελφός της Ντάνκαν είχε παντρευτεί την αδελφή του Σικελιανού. Αυτός μπορεί να μην ήταν ακριβώς παιδί θαύμα, αλλά πίστευε περίπου ότι ήταν ο θεός Απόλλωνας από τα 17 του ή τα 21 του, δεν θυμάμαι καλά. Εγινε όμως αιτία για την αναβίωση του αρχαίου δράματος με τις παραστάσεις που διοργάνωνε στους Δελφούς. Χωρίς λίγη τρέλα μερικές φορές δεν καταφέρνεις να κάνεις και σπουδαία πράγματα… Οπότε ας είμαστε συγκρατημένοι για το τι θα καταφέρει και η μικρά. Δεν συμφωνώ μαζί της πως όλα έρχονται από τους Ελληνες, ούτε με τα περί ιδιαίτερου DNA, αλλά δέχομαι πως είναι ο προσωπικός της μύθος. Μακάρι να βρει άλλους μύθους να τον αντικαταστήσει, αλλά να παραμείνει να έχει κάτι πολύ ισχυρό που να την ωθήσει να κάνει σημαντικά πράγματα.
Σόρι νομίζω κάτι δεν έκανα σωστά και βγάζει κάποια errors. Ζητώ συγγνώμη, αλλά δεν ξέρω πώς να το διορθώσω. Μήπως φταίει το σεντόνι του σχολίου?
Σημειωτέον ότι η τρέλα του Σικελιανού έφτανε σε τέτοιο σημείο που υπάρχει η φημολογία ότι κάποια φορά μαζί νομίζω με Καζαντζάκη και Κατσίμπαλη (Κολοσσός του Μαρουσιού) επιχείρησαν επί ένα τριήμερο να αναστήσουν νεκρό… Φυσικά απογοητεύτηκαν γιατί ο νεκρός δεν έλεγε με τίποτα να αναστηθεί… Αλλά θέλω να πω ότι πάντα στην ιστορία υπήρχαν άνθρωποι που κουβαλούσαν μπόλικη τρέλα και μύθους στο μυαλό τους που χωρίς αυτούς δεν θα είχαν ένα ισχυρό δημιουργικό κίνητρο.
Χωρίς αυτό το φαινόμενο ωστόσο δεν θα είχαμε και τη θεϊκή μουσική του Μότσαρτ… Ομολογώ ότι κι εγώ προτιμώ μία νορμάλ ζωή για τα παιδιά, αλλά ειλικρινά δεν έχω οριστική απάντηση αφενός εάν αυτό είναι εφικτό όταν ένα παιδί έχει ιδιαίτερες ικανότητες και αφετέρου αν πρέπει να τα οδηγήσεις σε μία νορμάλ ζωή και να τους στερήσεις τη δυνατότητα που έχουν να αφήσουν πίσω ένα σημαντικό έργο. Δε νομίζω ότι είναι πάντα τόσο εύκολη επιλογή για το γονιό ούτε ότι πάντα επιχειρεί να ξεζουμίσει το παιδί του. Ισως να νιώθει ενοχές μάλιστα αν δεν του παρέχει όσα θα του εξασφάλιζαν το πλήρες ξεδίπλωμα του ταλέντου του. Αλλά ίσως θα έπρεπε να τα προφυλάσσουν από έκθεση και απόρριψη σαν αυτή που εισέπραξε η 15χρονη στην εν λόγω εκδήλωση. Από την άλλη όμως αυτή η απόρριψη ίσως να ήταν και αναγκαία για τη δική της ωρίμανση.
@moga: Ευχαριστώ!
@cool: Το error είναι δικό μας πρόβλημα, κάποια σαχλαμάρα στο θέμα, εγώ δεν ξέρω απ’αυτά. Δεν έφταιγες εσύ, ντοντ γουόρι!
Η ένσταση μου στα όσα λες είναι ότι αν η μητέρα της περίμενε να εξελιχθεί ομαλά η κοπέλα, ίσως να κατέληγε και πάλι να σπουδάσει κάτι που θα το επέλεγε πιο συνειδητά η ίδια και ίσως πάλι να διέπρεπε σε αυτό. Προς το παρόν το μόνο που έκανε ήταν ότι τελειώσε το πανεπιστήμιο. Δεν μου φαίνεται πια ούτε κάτι το τόσο συνταρακτικό. Η έπαρση που λες λόγω της ιδιαιτερότητας, από την άλλη πλευρά, δεν είναι τόσο αθώα πιστεύω. Συμφωνώ με τα περί συναισθηματικής νοημοσύνης, αλλά δεν μπορώ να μην σκεφτώ ότι τα όρια μεταξύ έπαρσης και παραληρήματος μεγαλείου είναι πολύ λεπτά. Δεν ξέρω αν αξίζει η θυσία της ψυχικής τους υγείας για το οτιδήποτε μπορεί να προσέφεραν τελικά. Για τον Μότσαρτ πάλι, ίσως αν δεν τον είχαν ξεζουμίσει να είχε ζήσει περισσότερο και να μας είχε αφήσει πιο ώριμα έργα σε μεγαλύτερη ηλικία. Ίσως και όχι, βέβαια. Εγώ σαν γονιός δεν θα την έκανα την “θυσία”, πάντως.
Azrai συμφωνώ ως προς το ότι είναι λεπτά τα όρια μεταξύ έπαρσης και παραληρήματος μεγαλείου. Προσωπικά αν είχα γίνει γονιός και είχα ένα παιδί θα προβληματιζόμουν τι θα έπρεπε να πράξω. Εχω προσωπική εμπειρία από τον πατέρα μου που δεν ήταν παιδί - θαύμα, αλλά ένα ταλαντούχο παιδί στα μαθηματικά και είχε προσφερθεί ο δάσκαλος του να αναλάβει να το σπουδάσει με δικά του έξοδα. Οι γονείς του αρνήθηκαν, δεν γνωρίζω για ποιους ακριβώς λόγους, ενώ σπούδασε ο τελευταίος αδελφός του. Ξέρω ότι του έχει μείνει απωθημένο το ότι οι δικοί του δεν συναίνεσαν με την προσφορά του δασκάλου του και δεν νομίζω πως υπήρξε περισσότερο ισορροπημένος ψυχικά από αυτή την επιλογή των δικών του εφόσον του έμεινε παράπονο.
Οσο για τον Μότσαρτ εκ των υστέρων δεν μπορούμε να ξέρουμε τι θα κατάφερνε αν μεγάλωνε φυσιολογικά όπως λες. Η ιστορία του έχει ήδη γραφτεί. Οπως μου αρέσει να επαναλαμβάνω η ιστορία (ατομική και συλλογική) δεν γράφεται με ΑΝ. Οπως έχει γραφτεί φυσικά και η ιστορία του πατέρα μου και δεν μπορούμε να ξέρουμε αν ήταν σωστή η επιλογή των γονιών του, αλλά καταγράφω απλά το παράπονο που του έμεινε ως δείγμα ότι δεν είναι εύκολο να προκαθορίζεις την εξέλιξη του παιδιού σου. Ο,τι και να διαλέξεις δεν παύει να είναι μία δική σου επιλογή για εκείνο. Εκτός και αν δεχθούμε ότι εκείνο σε ωθεί να πάρεις τη μία ή την άλλη απόφαση. Ισχύει όμως; Δεν ξέρω.
Διάβασα και εγώ για το θέμα αυτό αν και όχι σε βάθος.
Εντάξει, ο καθένας δικαιούται να έχει τις απόψεις του όπως επίσης δικαιούται και να τις δημοσιοποιεί με κάθε τρόπο. Για όλα όμως υπάρχει ο κατάλληλος τόπος και ο κατάλληλος χρόνος. Βλέπω τους πάντες να βρίζουν τους παριστάμενους και την αντίδραση τους και να λένε πως διασκέδασαν με την φάτσα των παπάδων δίπλα της.
Διαφωνώ καθέτως. Πιστεύω πως όταν είσαι καλεσμένος οπουδήποτε ως ομιλητής οφείλεις να σεβασθείς αυτούς που σε κάλεσαν. Δεν μπορείς να τους θίγεις με τέτοιο απαράδεκτο τρόπο. Αν έχεις απόψεις τόσο προσβλητικές για αυτούς αρνείσαι την πρόσκληση και τις δημοσιοποιείς με όποιον τρόπο ή σε όποιον φορέα επιθυμείς. Δεν είπα να πάει να τους γλύψει, αλλά ας αρνιόταν. Είναι δείγμα στοιχειώδους παιδείας και αρχών. Θεωρείτε σωστό σε μουσουλμανική εορτή να τιμηθεί κάποιος με πρόσκληση ομιλητή και να πάει να βρίζει τα πάντα που αφορούν στην θρησκεία τους και προεκτείνοντας στον πολιτισμό τους? Βλέπουμε διαρκώς εκπροσώπους δογμάτων και θρησκειών να καλούνται ως ομιλητές σε εκδηλώσεις άλλων δογμάτων και θρησκειών, και να τιμούν την πρόσκληση με σεβασμό. Βλέπουμε αρχηγούς κομμάτων να προσκαλούνται για χαιρετισμό σε εκδήλωση αντίπαλου κόμματος και επίσης να τιμούν την πρόσκληση αυτή με σεβασμό.
Επίσης, θα ήθελα να επισημάνω την αντίδραση του Μητροπολίτη Ιακώβου, ο οποίος (αντιγράφω από Ελευθεροτυπία:) “Την κατάσταση έσωσε ο μητροπολίτης Ιάκωβος ο οποίος παίρνοντας το μικρόφωνο και αποτεινόμενος με οργισμένο ύφος στους ταραξίες είπε: «Δεν είσαστε μόνο εσείς ορθόδοξοι και Ελληνες. Μην διακόπτετε! Οφείλετε σεβασμό στην ομιλήτρια!».” Γιατί κανείς δεν το αναφέρει αυτό? Όσο δυσάρεστα και αν ένιωσε, τουλάχιστον τίμησε μέχρι τέλους την ομιλήτρια. Αν την έβριζε θα σχολιαζόταν όμως για μήνες, σωστά? Εγώ τουλάχιστον το ήθος το επικροτώ.
Με ενοχλεί βαθύτατα το γεγονός ότι στην προσπάθεια να το παίξουμε όλοι φιλελεύθεροι και διεθνιστές έχουμε χάσει κάθε μπούσουλα. Εμείς ρεζιλεύουμε την Ελλάδα, σκοτώνοντάς την κάθε μέρα με αυτά που λέμε στην προσπάθεια μας να είμαστε πιο γαμάτοι από τους άλλους.
Η αλήθεια είναι πως το κείμενο σου azrai δεν έχει καμία σχέση με όσα αναφέρω ανωτέρω, Απλά έναν εκνευρισμό τον έχω, και επειδή εδώ γίνεται σοβαρή συζήτηση αποφάσισα να αφήσω το πρώτο μου σχόλιο για το θέμα αναφέροντας τη διάσταση που εγώ είδα και από πουθενά δεν άκουσα!
Καλά κάνεις και τα λες αυτά και προσωπικά τα προσυπογράφω απολύτως. Τόσο η κοπέλα όσο και αυτοί που την διέκοψαν φέρθηκαν με άσχημο τρόπο. Από την μία πράγματι δεν θα έπρεπε να προσβάλλει το ακροατήριο της (ήξερε που πήγαινε, ήξερε σε ποιους απευθύνεται) και από την άλλη, το ακροατήριο δεν μπορεί με τραμπουκισμούς και απειλές να την φιμώνει όπως έγινε. Ο καλεσμένος οφείλει να σέβεται τον οικοδεσπότη και το αντίστροφο.
Βέβαια, όπως διάβαζα αυτά που έγραψες, προβληματίστικα (αν και όπως σου είπα συμφωνώ και ήμουν της ίδιας άποψης και πριν τα γράψεις). Προβληματίστικα γιατί θυμήθηκα τότε που είχε έρθει ο Κλίντον στην Αθήνα και στο επίσημο δείπνο ο Στεφανόπουλος είχε κάνει δριμεία κριτική στην πολιτική του στα Βαλκάνια. Τότε θυμάμαι ότι δεν μου είχε φανεί άσχημο και το είχα καταευχαριστηθεί ότι ο πρόεδρος μιλώντας εξ ονόματος όλων, είπε αυτά που οι υπόλοιποι δεν μπορούν να πουν. Υπο το πρίσμα όσων λες, ίσως δεν είχε πράξει σωστά τότε. Βέβαια, ο Πρόεδρος δεν θα μπορούσε να αρνηθεί να παραστεί στον δείπνο (θα ήταν πολύ μεγάλη προσβολή) αλλά υποθέτω θα μπορούσε να μην μιλήσει.
Απλά συνειρμό έκανα…
@πλάτανος: Ωραίο το “Η ιστορία δεν γράφεται με ΑΝ”. Πράγματι, δεν μπορούμε να ξέρουμε πως θα είχε εξελιχθεί ο Μότσαρτ υπό διαφορετικές συνθήκες και δεν νομίζω ότι υπάρχει και τρόπος να κάνουμε καν κάποια σοβαρή υπόθεση στηριγμένη σε κάποιο επιχείρημα. Απλά εξέφρασα ένα ενδεχόμενο μέσα στα εκατομμύρια πιθανά.
Και συμφωνώ απόλυτα με το ότι οι αποφάσεις αυτές αφορούν όχι εμάς αλλά τα παιδιά μας και γι’αυτό πιστεύω ότι η ορθότερη απόφαση θα ήταν να επιτρέψουμε στα παιδιά να ζουν την ηλικία τους και όχι τις φιλοδοξίες μας. Το παράδειγμα του πατέρα σου, είναι λίγο διαφορετικό νομίζω, γιατί αφορούσε τις σπουδές του μετά την ενηλικίωση ή έστω μετά την εφηβεία, σωστα;
Χθες με τον cosmix είχα μια κουβέντα στο αυτοκίνητο. Αυτός έλεγε ότι του αρέσει το αμερικάνικο σύστημα που μπορείς να πηδήξεις τάξεις και να φτάσεις να τελειώσεις το πανεπιστήμιο στα 14. Εγώ διαφωνούσα. Διαφωνούσα γιατί ακριβώς επειδή ο νόμος το επιτρέπει και ακριβώς επειδή το πανεπιστήμιο νίπτει τα χείρας του λέγοντας ότι ναι, να φοιτήσει η κοπέλα σε μας αλλά παρουσία της μητρός της μόνο, επετράπη αυτή η έκθεση της κοπέλας σε άγχος και στρες μεγαλύτερο από την ηλικία της και σε συνθήκες που δεν της επέτρεψαν να ζήσει, κατά την άποψη μου, μια φυσιολογική παιδική και εφηβική ηλικία. Στο ελληνικό σύτημα, δεν θα μπορούσε να γίνει κάτι τέτοιο (αν και υποθέτω θα μπορούσε μια μητέρα να βάλει για το παιδί ένα κάρο εξωσχολικές δραστηριότητες και το παιδί-θύμα να τρέχει για να προλάβει).
Μου αρέσε πολύ η κουβέντα που γίνεται :)
mafalda προσωπικά ανέφερα αυτό που λες για τον μητροπολίτη και είδα και σε άλλα ιστολόγια να το αναφέρουν σαν σωστή κίνηση
mafalda προσωπικά ανέφερα αυτό που λες για τον μητροπολίτη και το είδα και σε άλλα ιστολόγια.
Azrai αφορούσε σπουδές του μετά το δημοτικό, να συνεχίσει δηλαδή Γυμνάσιο, Πανεπιστήμιο κλπ
Πάντως αυτό των σπουδών σε πολύ μικρή ηλικία έχε υπόψη ότι ίσχυε γενικά και την περίοδο της Αναγέννησης, όπου τότε βέβαια ίσχυαν και γάμοι βασιλέων σε ηλικία π.χ. 9 ετών… Δεν είμαι υπέρ αυτού γιατί τότε κατά κανόνα ο μέσος όρος επιβίωσης ήταν και μικρότερος.
Νομίζω πως αυτά τα παιδιά επειδή ευχαριστιούνται τις σπουδές δεν το βιώνουν σαν άγχος και πίεση, το αντίθετο μάλλον βαριούνται αφόρητα να ασχολούνται με δραστηριότητες της ηλικίας τους. Μην κρίνεις από το μέσο όρο. Δεν είμαι υπέρ της ελίτ του κλαμπ της mensa, αλλά είτε το θέλουμε είτε όχι υπάρχουν άνθρωποι που έχουν παραπάνω ικανότητες από το μέσο όρο και δεν ικανοποιούνται με αυτά που ικανοποιούμασταν όλοι ως παιδιά. Κι αυτό το λέω γιατί έχει τύχει να έχω δει παιδί με μεγαλύτερη ωριμότητα από την ηλικία του όταν εργαζόμουν πριν αρκετά χρόνια σε παιδικό σταθμό.
Ο Ο ‘Νηλ που είχε ιδρύσει το αντιαυταρχικό σχολείο στη Βρετανία ήταν της άποψης ότι το παιδί πρέπει να αφεθεί να διαλέξει το ίδιο πότε θα μάθει αυτά που πρέπει να μάθει. Ετσι στο δικό του σχολείο υπήρχαν παιδιά που στρώνονταν και τελείωναν όλες τις τάξεις του δημοτικού μονορούφι στα 17 τους για παράδειγμα, ενώ άλλα κανονικά ή νωρίτερα.
Με αυτό θέλω να πω ότι όλοι οι άνθρωποι δεν είναι ίδιοι. Επομένως δεν γνωρίζουμε αν η μητέρα ώθησε τη μικρή να πάει πανεπιστήμιο τόσο μικρή ή αν η μικρή πίεζε τη μητέρα να την πάει.
Κι εμένα μου αρέσει η συζήτηση που γίνεται και σε έχω βάλει λινκ στη σελίδα που έγραψα για το θέμα και θα την βρεις ακολουθώντας το σύνδεσμο του nickname, αλλά παρακαλώ μην παρεξηγήσεις που παίρνω αφορμή από κάποια πράγματα να πω τις δικές μου απόψεις. Νομίζω πως είναι ωραίο που ο καθένας προσθέτει ένα διαφορετικό λιθαράκι σε αυτή την ιστορία, αλλά αναγκαστικά αντικρούεις μία άποψη όταν διαφωνείς με κάποια επιχειρήματα. οκ?
Θέλω να παραπέμψω στο best-seller βιβλίο της “αριστερής” Λιλής Ζωγράφου (17 ή 18 επανεκδόσεις) “ΑΝΤΙΓΝΩΣΗ-Τα δεκανίκια του καπιταλισμού”, και εκεί θα διαπιστώσουμε ότι η μικρή και λίγα τα λέει.
Όσο για το “θα ήθελα να τον διαμελίσω”, για κάποιον που έχει ζήσει στην Αμερική, αποτελεί μια κοινή έκφραση των παιδιών (I’d like to tear him apart).
Όταν η Ελληνίδα μητέρα λέει στο παιδί της “έλα εδώ γιατί θα σε σκοτώσω στο ξύλο” τι σημαίνει; Ότι η Ελλάδα είναι γεμάτη Μήδειες;
Κάτι προς Ζαν ντ’ Αρκ φέρνει η περίπτωση -νομίζω. Δυστυχώς, η καημένη η μικρούλα δεν έχει κάποιον να την προστατέψει από τον εαυτό της. Ισα ίσα, εξωθείται, κατά τα φαινόμενα, από τη μητέρα της αλλά και από τις “συνθήκες” να παίζει το ρόλο αυτό, που δεν είναι ο ρόλος του παιδιού-θαύματος αλλά του μικρομέγαλου εκδικητή τύπου Ζήνα. Εχοντας παρατηρήσει παρόμοιες περιπτώσεις, μπορώ να δω και εδώ (και μακάρι να κάνω λάθος) μια ακόμα περίπτωση νεαρής γυναίκας παρθένου, και ως εκ τούτου ιδιαίτερα τολμηρής, που την αναγκάζουν -μητέρα και “συνθήκες”- να απαρνηθεί την παιδικότητα και την εφηβία της και να επωμιστεί το βαρύ φορτίο του άντρα-προστάτη-εκδικητή. Σημειολογία: τα μαθηματικά ως “αντρική” επιστήμη, ο ανάπηρος αδελφός που “πρέπει” να υποκατασταθεί από την αδελφή του, η μακρινή πατρίδα και το γονίδιο ως αναπλήρωση της οικονομικής και κοινωνικής αδυναμίας, κλπ
Πολύ ενδιαφέρον το ποστ σου:-)
Azrai: Καταλαβαίνω τι θες να πεις, αλλά δεν είναι έτσι ακριβώς. Στην περίπτωση που αναφέρεσαι ήρθε σε εμάς ο Κλίντον και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας εξέφρασε μια πολιτική άποψη. Αλήθεια πιστεύεις πως κανείς δεν ήξερε τι θα πει? Πιστεύεις πως δεν ήταν σχεδιασμένο στα πλαίσια της εξωτερικής πολιτικής?
Εν πάσει περιπτώσει εδώ πάμε το θέμα στην πολιτική, σε ζητήματα πρωτοκόλλου κλπ. Όχι δεν είναι το ίδιο όμως. Είναι άλλο η αντιπαράθεση στη Βουλή, είναι άλλο η τιμητική πρόσκληση ως ομιλητή. Ο Κλίντον είχε έρθει με την ιδιότητά του ως Προέδρου της Αμερικής για πολιτική επίσκεψη, και όχι ως ιδιώτης - ομιλήτής. Αντίστοιχα και ο τότε Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Κωστή Στεφανόπουλος μίλησε με την ιδιότητα του αξιώματός του, προβάλλοντας στην ουσία την πολιτική στάση μιας χώρας. Δεν μπορείς να φιμώσεις την πολιτική κίνηση αρκεί να είναι ευπρεπής.
Θα απαντούσα διαφορετικά, αν ο Κωστής Στεφανόπουλος, ήταν καλεσμένος ως ομιλητής σε συνέδριο των Δημοκρατικών, και ο λόγος του ήταν προσβλητικός, και αφού σε αυτό το πλαίσιο σκέψης κινείσαι και εσύ είμαι σίγουρη πως καταλαβαίνεις τι εννοώ.
coolplatanos: Διάβασα με προσοχή τα όσα έγραψες, όμως εδώ η συζήτηση κινήθηκε σε άλλα θέματα, και όχι ως την πλευρά που ανεφερα. Αν πρόσεξες είπα ότι δεν ασχολήθηκα σε βάθος με το ζήτημα. Ίσως γιατί έπεσα σε κάποιες συζητήσεις και τρελάθηκα με όσα διάβασα, οπότε δεν ξαναασχολήθηκα, και αν μπήκα εδώ είναι επειδή το διαβάζω. Αντιλαμβάνεσαι φυσικά πως όταν λέω πως εδώ παραθέτω την άποψή μου επειδή γίνεται σοβαρή κουβέντα, αναφέρομαι στην σοβαρότητα όσων συμμετέχουν σε αυτήν, και επομένως καμία διάθεση δεν είχα να υπονοήσω ότι διαφωνώ με όσα έχουν ειπωθεί. Προσπάθησα να είμαι σαφής ως προς αυτό αλλά δεν το κατάφερα μάλλον.
Πάντως θα ήθελα να μου δώσεις παραπομπές στις άλλες κουβέντες που αναφέρεις!
Ευχαριστώ.