Καιρός πολύς πέρασε από τότε που είχα γράψει τελευταία για τις near-death ή και death experiences μου.
Σας είχα πει ότι θα σας περιέγραφα και τις εμπειρίες μου από το Παίδων και τον θάνατο. Αν και είμαι αναίσθητος και στο έκτο έτος πολύ πιο αναίσθητος από ότι στο τέταρτο και τον παππού με τον καρκίνο, ορισμένα πράγματα σε αγγίζουν ανεξάρτητα από το πόσο αποστασιοποιημένος και “επαγγελματίας” είσαι.
Στο Παίδων, ευτυχώς δεν έκανα στην ΜΕΘ. Τα παιδιά που είχαν πάει εκεί περιγράφουν το σκηνικό σαν πολύ βαρύ, σαν η κάθε οικογένεια να μην κουβαλάει έναν σταυρό στους ώμους της αλλά τον Γολγοθά ολόκληρο. Μικρά παιδιά ετοιμοθάνατα. Είναι κλισέ, αλλά καμία μάνα δεν πρέπει να ζει τον θάνατο του παιδιού της, πόσο μάλλον όταν το παιδί αυτό έχει μονοψήφια ηλικία.
Στην μονάδα νεογνών τα πράγματα είναι επίσης άσχημα. Εκεί έκανα μια εβδομάδα. Τα νεογνά είναι πολύ μικρά πλάσματα. Προωρα συνήθως, μοιάζουν σαν κάτι μεταξύ εμβρύου και ανθρώπου, ούτε το ένα ακριβώς, ούτε το άλλο. Ελλιποβαρή και μικροκαμωμένα, ανήμπορα να στηριχθούν στην ζωή μόνα τους.
Λέγεται ότι το κόστος της ικανότητας του homo sapiens να στέκεται όρθιος ήταν το μικρό εύρος λεκάνης και με την σειρά της, η ανάγκη για μικρή διάρκεια εγκυμοσύνης. Η εξέλιξη μας έπαιξε περίεργο παιχνίδι, αφού ο άνθρωπος είναι το μόνο από τα πλάσματα της φύσης που δεν μπορεί το νεογνό του να επιβιώσει χωρίς φροντίδα, ακριβώς επειδή πρόωρα το αποβάλλει η μήτρα. Αν λοιπόν οι 40 εβδομάδες θεωρούνται πρόωρες από τους ανθρωπολόγους, οι 32, οι 30, οι 28 τι είναι;
Μικρά πλάσματα με αναπνευστήρες, κάτω από δυνατό φως μπας και πέσει η χολερυθρίνη τους, ρισκάροντας την ζωή τους, μια ζωή που μετράει ουσιαστικά αρνητικές μέρες ακόμα, αφού κανονικά δεν θα έπρεπε να είχαν γεννηθεί. Καθημερινά μια πάλη. Κάποιες φορές κερδίζουν και κάποιες χάνουν. Δεν είναι καθόλου εύκολο να το αντιμετωπίσεις αυτό και δεν θέλω καν να φανταστώ πως το αντιμετωπίζουν οι γονείς.
Όσο καιρό ήμουν στο Παίδων, όχι όμως στην μονάδα των νεογνών, είχαμε ένα μικρό μωράκι με ένα σοβαρό πρόβλημα στο αίμα (για όποιον ενδιαφέρεται, Wiscott-Aldrich). Αιμορραγίες και λοιμώξεις. Η μητέρα καθημερινά εκεί. Πηγαίναμε και βλέπαμε το μωράκι καθημερινά, πότε ήταν καλά, πότε χειρότερα. Τελικά, έχασε την μάχη με μια λοίμωξη, παρά τις όποιες προσπάθειες έγιναν. Η εικόνα της μάνας δεν είναι εύκολο ούτε να την ξεχάσεις ούτε και να την αποδώσεις με λόγια. Θα προτιμούσα, με την εγωιστική λογική του μικρόκοσμού μου, να μην ήμουν παρών, να μην είχα δει τίποτα.
Καληνύχτα
Γκβρρρ… είνα από τα πλέον αποτροπιαστικά πράγματα, ειδικά κάτι τέτοιες απώλειες που δεν είχαν κανένα λόγο να επισυμβούν - άλλο να πεθαίνει 90άρης από σηψαιμικό σοκ, έχει ζήσει αρκετά καλά τη ζωή του, και άλλο 7χρονο από λευχαιμία.
Αλλά κάθε κατεργάρης στον πάγκο του, οι νεογνολόγοι τα μασάνε για πρωινό αυτά και έχουν αυτοαναλγητοποιηθεί από νωρίς…