Σπιτάκι

Αφού ευχαριστήσω κι εγώ τον νικολάκη για την πάσα, ας γράψω ως εκπρόσωπος του σπιτιού, 5 πράγματα about me. Ούτως ή άλλως ο Κωστής διαρκώς με επιπλήττει ότι λέω πολλές λεπτομέρειες για τον εαυτό μου όταν ποστάρω και βάζω τον εαυτό μου σε κίνδυνο.

1. Όταν ήμουν μικρός, πάνω από το διαμέρισμα της γιαγιάς μου ζούσε μια ζωγράφος. Μαθαίνοντας λοιπόν ότι η κυρία αυτή πληρωνόταν για να ζωγραφίσει, μου φάνηκε τόσο πρωτοποριακό και ενδιαφέρον, που αποφάσισα να γίνω ζωγράφος. Το ότι δεν είχα ίχνος ταλέντου δεν είχε φυσικά καμία σημασία για μένα! Μου άρεσε να ζωγραφίζω και θα το έκανα για μια ζωή. Αργότερα, βλέποντας Matlock στην τηλεόραση, μου άρεσε πάρα πολύ ο τρόπος με τον οποίο έλυνε ο τύπος τα μυστήρια. Δημοτικό ακόμα, θεώρησα ότι αυτό ακριβώς έκανε ένας μέσος δικηγόρος. Κάποια στιγμή κατάλαβα ότι καμία σχέση δεν έχει αυτό με τους δικηγόρους, ο κόσμος μου γκρεμίστηκε και για αρκετά χρόνια δεν ήξερα τι θέλω να γίνω όταν μεγαλώσω.
2. Στο σχολείο ήμουν τρομερά κουτσομπόλης. Είχα την λανθασμένη εντύπωση βασικά, ότι αν είχα κάτι να μοιραστώ με τους άλλους, θάβοντας κάποιον, θα τους κέρδιζα και σαν παρέα. Σε κάποιο βαθμό στο Δημοτικό και το Γυμνάσιο, έτσι ήταν τα πράγματα. Στο δημοτικό με έλεγαν πρακτορείο Reuters και η Ελίνα ήταν το BBC. Στο Λύκειο σταδιακά το απέβαλλα αυτό το σύνδρομο μετά από ένα άσχημο μάθημα που πήρα πληγώνοντας την Εύη.
3. Τα μουσικά μου γούστα έχουν περάσει από πολλές διακυμάνσεις μέχρι το σήμερα. Μικρός άκουγα μια κασέτα, ούτε που ξέρω πού την είχα βρει, της Αλέξιας, μεγάλο σουξέ τότε. Αργότερα άκουγα γενικώς ξένη μουσική, αλλά κατά βάσην επειδή άκουγαν οι άλλοι και όχι συνειδητά. Jeronimo Groovy και Kiss και Click. Στο Γυμνάσιο-Λύκειο σταδιακά άρχισα να ακούω μουσική πιο συνειδητά, αγόρασα τα πρώτα μου cd (Cranberries, Bury the Hatchet ήταν το πρώτο) και σε γενικές γραμμές άκουγα κυρίως ξένα pop-rock πράγματα. Στο Πανεπιστήμιο το μυαλό μου έπηξε και πλέον ακούω έντεχνο ελληνικό, αν και τελευταία με βρίσκω να ακούω πάλι ξένα κομμάτια όλο και περισσότερο, αλλά δεν μπορώ ακόμα να προσδιορίσω το είδος τους. (Maroon 5, Mraz, Keane, Mojo…)
4. Έχω χαρακτηριστεί σκατόψυχος, ένας προσδιορισμός που δεν με ενοχλεί καθόλου. Απεναντίας τον διαφημίζω. Δεν έχω τακτ βασικά και αν δεν μου αρέσει κάτι το λέω, ενίοτε με γλαφυρό τρόπο. Προς το παρόν δεν μου έχει στοιχίσει σε φιλίες. Θα μπορούσε. Δεν ξέρω αν θα άλλαζα αν μου είχε στοιχίσει. Κάποιοι αυταπατώμενοι λένε ότι δεν είμαι σκατόψυχος. Ίσως απλά είναι μια μορφή άμυνας και διέξοδος από αμηχανία.
5. Πολλές φορές έχω mood swings μελαγχολίας και άγχους. Στο σχολείο αγχωνόμουν κάθε νέα χρονιά για το αν θα βρω την τάξη μου. Μόνο η Μαριάτζελα με καταλαβαίνει σε αυτόν τον τομέα. Φέτος έφτασα στα πρόθυρα κρίσης πανικού όταν ήταν να γυρίσω Τρίπολη μετά την άδεια ορκομωσίας. Ο πατέρας μου ψιλοτρόμαξε. Κάποιες φορές προτιμάω να είμαι μόνος και να μην κάνω τίποτα. Να ακούω μουσική που κάποιοι την λένε καταθλιπτική. Η Μαριάτζελα (πάλι) λέει ότι το παίζω προβληματισμένος φιλόσοφος.

Οι άλλοι συγκάτοικοι μπορούν να θεωρήσουν ότι έχουν πάσα από εμένα για να γράψουν (γι’αυτό και είμαστε 5 εις την πέμπτη, αν και πολύ αμφιβάλλω ότι θα σας γράψει ο Γιάννης ή ο Σποτ). Πάω να σκαλίσω τώρα να δω που θα δώσω πάσες, γιατί το παιχνίδι έχει κάνει πολλούς κύκλους πλέον και είναι δύσκολο να βρεις κάποιον που δεν έχει γράψει. (Θα έβαζα ας πούμε το Νυστέρι, αλλά έχει ήδη γράψει.)

1. Μoga
2. Stormrider αν και θα το σνομπάρει μάλλον
3. Η μαφάλντα-δικηγόρος, αν και λέει δεν γράφει για προσωπικά της
4. cosmix, φυσικά, αλλά και αυτός είναι περίεργος ρε γαμώτο…
5. Και last but not least, ας tagarουμε τον φιλόσοφο του Θεωρείν