Σπιτάκι

Οι περιπέτειες του Azrai στο στράτευμα συνεχίζονται με πολλά εξωτερικά γυρίσματα στην εξωτική Σκοτίνα. Η Σκοτίνα κατά βάσην είναι θέρετρο, πράγμα που είναι και καλό και κακό. Καλό γιατί δεν έχει ιδιαίτερη δουλειά τον χειμώνα (όχι ότι έχει και ιδιαίτερη σημασία αφού ούτως ή άλλως γιατρός είμαι) και κακό γιατί το καλοκαίρι γίνεται της τρελής, αφού εκτός από τους φαντάρους έχουμε και τους παραθεριστές. Βέβαια, εγώ θα προσπαθήσω σε κανά 2 μήνες να γυρίσω στο ΓΝΑ για να γράψω ειδικότητα, οπότε λογικά δεν θα παίξει ρόλο. Αυτό είναι μεταξύ μας όμως και λίγο σε θεωρητική βάση.

Θέλω να πω ότι βασικώς το βύσμα δεν μας ικανοποίησε ιδιαίτερα τώρα και δεν ξέρω τι θα γίνει και μετά. Λάρισα περίμενα (για πολλούς και διάφορους λόγους) και μου ήρθε Σκοτίνα, που είναι καμια ώρα πιο βόρεια, κοντά στην Κατερίνη. Από σπόντα και ατύχημα και επειδή βασικά δεν πήραν κανένα γιατρό στην Λάρισα. Τώρα, όταν θα έρθει η ώρα να φύγω από Σκοτίνα, θα μείνει πίσω μόνο ένας γιατρός ο οποίος θα πρέπει να εκπαιδεύσει τους καινούριους γιατρούς (αν πάνε, αφού αυτή η σειρά έχει πολύ λίγα άτομα λέει) γιατί και ο ίδιος απολύεται τον Ιούνιο. Το πρόβλημα της μονάδας είναι ότι μπορεί ξαφνικά να βρεθεί χωρίς ιατρικό προσωπικό το καλοκαίρι και να πάρει λίγο τον μπούλο. Γι’αυτό και κρατάω μια πισινί μήπως και μου κρατήσουν την μετάθεση για να βγάλω δουλειά το καλοκαίρι. Δεν είναι τόσο τραγικό, δεν λέω. Το μέρος είναι ωραίο και το καλοκαίρι θα κάνω ενδεχομένως και κανα μπάνιο. Από την άλλη πλευρά είναι ιδιαίτερα καλό το γεγονός ότι βασικά στην Σκοτίνα ο άμεσος προϊστάμενος μου δεν είναι κανένας άλλος από τον ίδιο τον Διοικητή, γιατί η μονάδα δεν έχει μόνιμο ιατρό.

To μέρος έχει μια άγρια ομορφιά, χειμωνιάτικη. Συνδυάζει βουνό και θάλασσα, αφού είναι ανάμεσα στο Αιγαίο και τον Όλυμπο. Καλή φωτογραφία του βουνού δεν έχω ακόμα, αλλά πάρτε άλλη μια με την ανατολή του Ηλίου για να έχετε.

Το ιατρείο είναι βασικά στο κέντρο της μονάδας και συστεγάζεται με το τηλεφωνικό κέντρο, ενώ επίσης πρέπει να σημειώσω ότι οι γιατροί δεν κοιμόμαστε στους θαλάμους αλλά μέσα στο ιατρείο, αφού υποτίθεται ότι είμαστε σε διαρκή εφημερία. Το άλλο που πρέπει να πω είναι ότι προς το παρόν δεν κοιμόμαστε ούτως ή άλλως στους θαλάμους γιατί τους ανακαινίζανε και μας είχαν να κοιμόμαστε στα μοτέλ των παραθεριστών! Οι περισσότεροι τώρα έχουν γυρίσει στο θάλαμο, αλλά επειδή είμαστε πολλοί γιατροί τώρα (4) μέχρι να απολυθούν οι 2, δεν χωράμε όλοι στο ιατρείο και έτσι έχουμε κρατήσει ένα δωμάτιο στα μοτέλ για μας. Το να έχεις ως άμεσο προϊστάμενο τον διοικητή, έχει και τα οφέλη του. Κάτι άλλο που μου ήρθε τώρα να συμπληρώσω είναι ότι εκτός από το ότι δεν έχουμε προϊστάμενο, έχουμε υφισταμένους, τους 2 νοσηλευτές. Αν θέλουν άδεια ή έξοδο πρώτα περνάνε από εμάς! Έχει πλάκα να αστειεύομαι με τον Βασίλη ότι δεν θα του δώσω εξοδόχαρτο.

Οι δύο τηλεφωνητές είναι περίεργοι. Ο ένας είναι μανιακός με την καθαριότητα, πράγμα που είναι καλό, αλλά και με το κάπνισμα και το αλκοόλ. Επίσης, παραδόξως, είναι ψάλτης. Δεν είχα γνωρίσει ποτέ επαγγελματία ψάλτη. Ένας καθηγητής μου στο Λύκειο έψελνε και ήταν έτσι πολύ της Εκκλησίας, αλλά αυτός εδώ ο τύπος είναι μούτρο και ενδεχομένως και λαμόγιο. Δεν νομίζω ότι είναι ιδιαίτερα πιστός, απλά βγάζει τα προς το ζην του από την Εκκκλησία. Παίζει και ρόλο μεσάζοντα μεταξύ των παπάδων και κάτι αγιογράφων. Ο άλλος τηλεφωνητής είναι μικρός σε ηλικία και άρα δεν έχει πήξει καλά το μυαλό του ακόμα. Είναι μανιακός με τα άλογα και ιππεύει. Καλά παιδιά και οι δύο σε γενικές γραμμές, έχουν πλάκα. Αφού στα ιατρεία θα είναι πάντα ένας ιατρός, τον άλλο γιατρό θα τον βλέπω ελάχιστα και πιο πολύ παρέα θα κάνω με τον νοσηλευτή και με τους τηλεφωνητές, οπότε είναι καλό ότι δεν έχω πέσει σε τίποτε κάφρους μαλάκες.

Ο νοσηλευτής είναι λίγο περίεργος. Ναι το ξέρω ότι επαναλαμβάνομαι, αλλά είναι motto για το σπιτάκι η θρυλική φράση “Είστε όλοι περίεργοι” οπότε οφείλω να την χρησιμοποιώ όταν περιγράφω ανθρώπους. Τέλος πάντων. Κατά βάσην, ο Βασίλης είναι φαρμακοποιός, που όμως του έδωσε ο στρατός την ειδικότητα του νοσηλευτή. Μην σκέφτεστε ηλίθιες ερωτήσεις, απλά δείτε τον τίτλο και έχετε κατά νου ότι στο ΓΝΑ είχαμε έναν ταξιτζή νοσηλευτή και έναν απόφοιτο Λυκείου χωρίς τίποτε άλλο, νοσηλευτή. Φιλότιμο παιδί, ενδεχομένως και λίγο στρατόκαυλος. Δεν έχω αποφασίσει ακόμα. Σίγουρα είναι τυπικός με τις διάφορες υποχρεώσεις που έχει. Την πρώτη φορά που έκανε σκοπιά στην Σκοτίνα, ο ΑΥΜ δεν ήταν έτοιμος για αναγνώριση, δεν το περίμενε, σε σημείο που να μην θυμάται ούτε πως γίνεται, ούτε τα συνθηματικά. Έκτοτε νομίζω ότι προσπαθεί η μονάδα να γίνει λίγο πιο αυστηρή στο θέμα. Δεν ξέρω, γιατί δεν κάνω και σκοπιές, οπότε δεν έχω προσωπική εμπειρία. Ένα αξιοπερίεργο που πρέπει να αναφέρω, χωρίς να σχολιάσω ιδιαίτερα, είναι ότι ο Βασίλης διαβάζει το βιβλίο της φωτογραφίας και είναι οπαδός θεωριών τύπου Χαρδαβέλλα. Προβλέπω συζητήσεις τύπου στραγάλι. Το σηκώνει και η παραλία.

Ένα άλλο ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της μονάδας είναι ότι μαζεύονται εκεί πολλοί μουσουλμάνοι. Η αεροπορία τους στέλνει εκεί, εκτιμώ γιατί δεν είναι μάχιμη μονάδα και άρα δεν χρειάζεται να ανησυχούν τόσο πολύ. Αν θέλω να το δω ρεαλιστικά, όπως και με τους Έλληνες υπάρχουν κάθε καρυδιάς καρύδια. Υπάρχουν λέει και κάποιοι με διδακτορικά. Η πλειοψηφία πάντως, ρισκάροντας να ακουστώ και λίγο Μαρία Αντουανέτα, είναι κάπως. Και πέρα από οτιδήποτε άλλο, το πολιτισμικό κενό υπάρχει χωρίς αμφιβολία. Δεν έχεις κάτι να συζητήσεις μαζί τους. Άσε που αρκετοί δεν μιλάνε καλά καλά ελληνικά! Ένα παιδί πάντως που ήρθε στο ιατρείο μερικές φορές, φαίνεται καλό παιδάκι και φιλότιμο, αλλά μιλάει σπαστά τα ελληνικά και όσο νά’ναι είναι ένας φραγμός.

Κατά τα άλλα στην Σκοτίνα τα ξύνουμε. Όπως είπα, είναι χειμώνας και δεν έχει δουλειά ιδιαίτερη. Η μέρα μου κυλάει ως εξής. Ξυπνάω το πρωί κατά τις 7.30, δεν πάω στο προσκλητήριο (είμαστε απαλλαγμένοι οι γιατροί!), πάω να φάω πρωινό και μετά στο ιατρείο. Κατά τις 9, ίσως νωρίτερα, έρχεται ο Λάζαρος. Ο Λάζος είναι ο γιος μιας αρχισμηνίας, που είναι περιπτωσάρα. Είχε δύσκολη ζωή δεν λέω και της φαίνεται, έχουν μείνει σημάδια επάνω της. Το πρόβλημα της το βασικό, που μας απασχολεί τέλος πάντων, είναι ότι είναι μια κατά φαντασίαν ασθενής. Καλή γυναίκα, αλλά πρωί βράδυ στο ιατρείο. Όσο να’ναι, είναι ένα πρόβλημα για μας. Ο Λάζαρος είναι πολύ καλό παιδί. Έρχεται στο ιατρείο να διαβάζει γιατί είναι απογευματινός στο σχολείο. Ψιλοβαριέται και τον πιέζουμε λίγο. Αισθάνομαι και λίγο σαν father figure γιατί δεν υπάρχει πατέρας και δεν είναι τυχαίο ότι ο Λάζαρος θέλει να γίνει γιατρός νομίζω. Αν στρωθεί λίγο παραπάνω στο Λύκειο, τους βαθμούς τους έχει, no doubt. Μετά τα μαθήματά του, ο Λάζαρος παίζει στο laptop των άλλων γιατρών. Εγώ δεν έχω φορητό υπολογιστή, αν και έλεγα να αγοράσω. Η μαλακία είναι ότι δεν προλαβαίνω τώρα, οπότε την άλλη φορά που θα είμαι με έξοδο θα πάρω τον Μάρκο και θα πάμε να δω τι να πάρω. Για απόκριες του δώσαμε να ντυθεί με τον αδερφό του, ο ένας ασθενής και ο άλλος γιατρός. Πλάκα είχανε.

Κατά τις 11 έχουμε το προάριστο. Πριν από αυτό ή μετά, παίζει, θα μας φωνάξουν στα μαγειρία για να τσεκάρουμε τα τρόφιμα να δούμε αν είναι εντάξει για μαγείρεμα. Σφραγίζουμε κάτι τιμολόγια και πίσω στο ιατρείο. Και ναι, έχω δική μου σφραγίδα πλέον. Η πρώτη μου σφραγίδα. Βέβαια μάλλον θα πάει για πέταμα, γιατί δεν λέει αν είμαι ιατρός ή ελεγκτής ιατρός, αλλά τέλος πάντων, είναι η πρώτη μου σφραγίδα. Κανονικά κάνουμε επιθεώρηση και στα ψυγεία κάθε μήνα. Πρέπει να το δρομολογήσουμε κάποια στιγμή και αυτό. Τα νερά, που είναι και αυτά στην αρμοδιότητα μας, τα ελέγχει ένας άλλος φαντάρος που έχει τελειώσει το χημικό. Την μικροβιολογική εξέταση την έστειλαν τον Ιανούαριο, οπότε την άνοιξη πάλι τώρα θα πρέπει να ασχοληθούμε με αυτό. Κάνουμε εμβόλια σε φαντάρους και μόνιμους, κατά βάσην το αντιτετανικό και ενίοτε βάζουμε μερικές τσίφρες σε βιβλιάρια υγείας για εξετάσεις και φάρμακα που έγραψε κάποιος γιατρός σε κάποιον συγγενή κάποιου μόνιμου. Κάθε μέρα θα σκάσουν μύτη και 4-5 φαντάροι, ο καθένας με το μακρύ του και το κοντό του. Ο καλύτερος by far ήταν ένας που ήθελε χαρτί για να μην φοράει αρβύλες επειδή τον πόναγε τον γόνατο του. Άσχετο. Δεν έλεγε τουλάχιστον ότι τον πονάει ο αστράγαλος κι αυτός;!

Αυτά για τώρα. Περισσότερα νέα από την Σκοτίνα την άλλη φορά!