Σπιτάκι

Κατά καιρούς διάφοροι συνάδελφοι με κάνουν να απορώ αν στέκουν στα καλά τους. Είναι γεγονός στο κάτω κάτω της γραφής, ότι στους γιατρούς τα ψυχικά νοσήματα κάνουν θραύση ενώ δεν μπορεί κανείς να αρνηθεί την ρήση ενός τέως προέδρου της Ιατρικής, ότι “ο ανταγωνισμός είναι αυξημένος” (μας το είπε στο πρώτο έτος και έκτοτε έχει γίνει σχεδόν ανέκδοτο μεταξύ μας).

Μια ιδιαίτερη κατηγορία διαταρραγμένων προσωπικοτήτων στην Ιατρική είναι οι υψηλοί επιστήμονες. Είναι οι άνθρωποι που κατά βάσην είναι εκτός τόπου και χρόνου και θα εξηγήσω με ορισμένα παραδείγματα.

Εφημερία στο νοσοκομείο. Γίνεται ο χαμός από εισαγωγές στα ΤΕΠ, επικρατεί πανικός και φυσικά ως είθισται σε τέτοιες συνθήκες οι συγγενείς των ασθενών γκρινιάζουν γιατί δεν πέρασε πρώτο το συνάχι αλλά δώσαμε προτεραιότητα στην παγκρεατίτιδα ενώ ο συναχωμένος περιμένει ήδη 2 ώρες. Αχεμ. Εν μέσω λοιπόν του απόλυτου χάους, του ορυμαγδού, εν μέσω αυτής της εμπόλεμης κατάστασης, μια φωνή σαν όαση ακούγεται. “Έλα να σου δείξω τι είναι το impact factor!” Sboing!! Τι λες ρε φίλε;! Εδώ γίνεται της επί χρήμασι εκδιδομένης το σιδηρούν κιγκλίδωμα (ήτοι της πουτάνας το κάγκελο) και εσύ ξαφνικά αποφάσισες να μου δείξεις τι είναι το impact factor! Έλεος!

Μάθημα στο ΓΝΑ για την πρωτοβάθμια περίθαλψη του ασθενούς με οξύ ψυχωσικό επεισόδιο. Μπαίνει μέσα ο επιμελητής και ρωτάει ποιοι είμαστε παρόντες. Ανάμεσα μας είναι και κτηνίατροι (για άγνωστο λόγο, αλλά είπαμε, εκεί που τελειώνει η λογική αρχίζει ο στρατός). Ακούει λοιπόν ο γιατρός ότι έχουμε κτηνίατρους και αρχίζει να γυαλίζει το μάτι του! Ωχ λέμε, θα μας κάνει μάθημα για το οξυ ψυχωσικό, στην πράξη. Αρχίζει λοιπόν μια ακατάσχετη φλυαρία για το αν με βάση τις ψυχαναλυτικές θεωρίες τα ζώα έχουν ψυχικά νοσήματα και αν έχουν υποσυνείδητο και συναισθηματικές αντιδράσεις απλώς ή πάσχουν από διαταρραχές του συναισθήματος όπως ο σύχρονος άνθρωπος! Μετά από μισή ώρα ακατάσχετης παπαρολογίας και ενώ έχει φάει το μισό της διάρκειας της διδακτικής ώρας, αποφασίζει επιτέλους να προχωρήσει στο ψητό και να μας δώσει τον ορισμό και την συμπτωματολογία του οξέος ψυχωσικού επειδοσίου. Κάπου εκεί, ο επιμελητής, βρήκε παρτενέρ στο παραλήρημα του, έναν συμφοιτητή και τώρα συν-σμηνίτη (sic) ο οποίος το θεώρησε σκόπιμο, στην 1 ώρα που είχαμε στην διάθεση μας για να μας μιλήσουν για την ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΑ αντιμετώπιση του επεισοδίου να συζητήσει με τον επιμελητή για το ποια από τις σχολές της ψυχιατρικής προσεγγίζει καλύτερα το θέμα, γιατί ναι μεν ο επιμελητής ήταν ψυχαναλυτικός αλλά ο δικός μας έλεγε ότι είναι της γνωσιακής σχολής και τέλος πάντων είχαν διαφωνίες! Κάποια στιγμή ενώ είχαμε αρχίσει οι υπόλοιποι να πηδάμε από το παράθυρο ή να κάνουμε OD με Tavor-άκια, τον ρωτάω. “Ανεξάρτητα από όλα αυτά, αν μας έρθει ένας τέτοιος, αλλοπεριδίνη, ταβόρ και τον στέλνω στο νοσοκομείο, σωστά;” Κομπλάρει ο προφέσορας και μου απαντάει “Αν θέλετε να πούμε για την θεραπεία, να πούμε για την θεραπεία!” Ευτυχώς, αν και προς στιγμήν αγχώθηκα ότι του έδωσα λαβή να μας μιλήσει για την ψυχαναλυτική αντιμετώπιση του θέματος και πόσες συνεδρίες χρειαζόμαστε, ο τύπος εστίασε επιτέλους στο θέμα που μας αφορούσε άμεσα. Και προλαμβάνοντας την critique, με ενδιαφέρει το θέμα της σχιζοφρένειας όσο οποιονδήποτε άλλο γιατρό, αλλά κάθε πράγμα στον σωστό τόπο και χρόνο και εδώ δεν ήταν ούτε ο σωστός τόπος ούτε ο σωστός χρόνος για την κουβέντα που είχαν ανοίξει.

Μάθημα Νευρολογίας στην σχολή. Ο καθηγητής, εργαζόμενος και στο Υγεία και ΕΧΕΙ σημασία που το αναφέρω, μας μιλάει για τα εγκεφαλικά επεισόδια. Ήταν πρώτη κλινική του πέμπτου έτους και για διάφορους λόγους οι περισσότεροι από εμάς δεν είχαμε προλάβει να δώσουμε ακτινολογία στο τέταρτο και ετοιμαζόμαστε να την δώσουμε στην εξεταστική του Σεπτέμβρη. Καθώς λοιπόν μας λέει τα διάφορα για τα ΑΕΕ, ξαφνικά μας πετάει μια εικόνα με PET και μας ρωτάει τι βλέπουμε. Κανείς από εμάς δεν είχε ξαναδεί PET ποτέ στην ζωή του και τον κοιτάμε σαν να ήταν εξωγήινος, οπότε αρχίζει ο τύπος να μας δείχνει αλλεπάλληλες εικόνες από το PET του Υγεία (εκεί κολλάει) και να μας λέει τι καλό που είναι και τι τρομερό και πόσα προβλήματα λύνει και για την ζώνη του λυκόφωτος (ναι υπάρχει και είναι ιατρικός όρος) και μπλα μπλα μπλα. Μετά από αυτή την συνγκλονιστική στιγμή στην ακαδημαϊκή μου ζωή αποφάσισα να γίνω PETολόγος ή PETίατρος (όπως το προτιμά ο καθένας). Έκτοτε, με κορυφαίες στιγμές μου στην Παιδιατρική, όποτε κάποιος έτρωγε ατελείωτες ώρες να μας μιλάει για το υπερεξειδικευμένο θέμα προσωπικής του έρευνας σε λάθος τόπο και χρόνο, πάντα τον ρώταγα για τις εφαρμογές του ΡΕΤ στον τομέα αυτό. Κάποιοι δεν είχαν να απαντήσουν, κάποιοι ήταν προετοιμασμένοι και ξεκίναγαν την κασέτα τους.

Η Υψηλή Επιστήμη, είναι αυτή ακριβώς η άκαιρη ενασχόληση με κάποιο περίεργο θέμα, κάποιο επιστημονικό ερώτημα με φιλοσοφική διάθεση που στην πράξη, στην παρούσα στιγμή είναι απλώς χάσιμο χρόνου για κάποιον που προσπαθεί να κάνει την δουλειά του. Τα συνέδρια γι’αυτό υπαρχουν, για να κάνει το νούμερο του ο καθένας. Δυστυχώς είναι πάρα πολλοί αυτοί που δεν συνειδητοποιούν ότι πρέπει να προσαρμόζουν αυτά που θέλουν να πουν στο ακροατήριο τους και στον τόπο και χρόνο. Δεν είναι δυνατόν να λέει γιατρός σε συγγενείς ασθενούς ότι ο άνθρωπός τους έχει μια ερυθροκυτταρική δυσκρασία! Αυτές είναι παθολογοανατομικές αρλούμπες στερούμενες νοήματος ακόμα και για τους μη αιματολόγους γιατρούς, πόσο μάλλον για την θεία που έχει τον άντρα της στο νοσοκομείο.

Δεν μπορεί για έναν πυρετό αγνώστου αιτιολογίας να στέλνουμε πάντα γονιδιακό έλεγχο για TNF receptor associated periodic syndrome (TRAPS), ενώ είναι κάτι απίστευτα σπάνιο και ειδικά στην Ελλάδα.

Η Υψηλή Επιστήμη είναι μάστιγα για τον καλό γιατρό!