Έγραψα νωρίτερα για την είσοδο της Hillary στα primaries των δημοκρατικών για το 2008, και τη μάχη που θα επέλθει με τον Barack Obama. Ορίστε και μερικές άλλες γνώμες από το Washington Monthly.
Ο Kevin Drum φαίνεται πολύ θετικός. Πιστεύει πως η Hillary θα σαρώσει αν και, όπως λέει και ο ίδιος, πίστευε πως ο Kerry θα έχανε θεαματικά στα primaries του 2004. Πιστεύει πως θα κερδίσει για τους εξής λόγους:
- She has a lot of strength in the black community. This isn’t exactly a secret or anything, but I think it gets underestimated sometimes.
- She will raise insane amounts of money.
- She has nowhere to go but up. Seriously. Every nasty thing that can possibly be said about her has already been said. Her negatives may be high, but that’s mostly among Republicans who won’t influence her primary chances and wouldn’t vote for a Democrat in the general election anyway. Rush Limbaugh will spew his usual swill to the dittoheads, but for the most part all the old attacks will seem, well, old. (And this is one area where the iron laws of the press corps will work in her favor. Old scandals are almost never deemed worthy of revival in a presidential campaign. You have to dig up fresh dirt to get their attention.)
- A lot of people outside of New York will soon be getting their first real look at Hillary since 2000. I think they’re going to be surprised. Many of them probably have vague, Limbaugh-fueled recollections of her as a dragon lady of some kind, but when they actually see her for the first time on Larry King or Oprah or whatever, she’s going to seem much more engaging than they remember.
Δεν ξέρω… γενικά πιστεύω πως είναι ένα από αυτά τα πράγματα όπου μπορεί κανείς να κάνει argue και τις δύο πλευρές ατελείωτα και πειστικά, και απλώς πρέπει να δούμε εμπειρικά τι συμβαίνει. Σίγουρα, για να θέτει υποψηφιότητα, έχει κάνει αρκετά πριβέ γκάλοπ και focus groups που να την κάνουν να πιστεύει πως έχει ελπίδες.
Δείτε επίσης και δύο παλαιότερα άρθρα από το Washington Monthly (το περιοδικό, όχι το blog), ένα υπέρ της Hillary και ένα κατά, και τα δύο γραμμένα από liberals. Το μόνο πρόβλημα τους; Είναι από τεύχος του 2005, όταν ακόμη κανείς δε θεωρούσε πως θα προσπαθήσει και ο Obama, οπότε keep that in mind.
Εγώ όπως είπα νωρίτερα πιστεύω πως η Hillary θα αντιμετωπίσει σημαντικά προβλήματα, αν όχι στα primaries τότε σίγουρα στις πραγματικές εκλογές (ειδικά εναντίον McCain). Όπως λέει ο Sullivan στο άρθρο κατά της υποψηφιότητας της, από το 2005:
Never in American political history has a candidate faced such a decided electorate at this early a point in a presidential race. That’s a disadvantage when you consider that one of the lessons of 2004 was that once voters develop a perception about a candidate, it’s as immovable as superglue. No one who thought George W. Bush was a likable, friendly guy could be convinced that he was corrupt or misleading. And once John Kerry became identified in voters’ minds as a “flip-flopper,” no amount of arguing could change that image. It’s a problem for any candidate. For Sen. Clinton, it could be fatal. Americans know exactly what they think of her. And nearly 40 percent say they would never consider voting for her.
και το ερώτημα παραμένει
“είναι η Αμερική έτοιμη για μια γυναίκα πρόεδρο?”
(ή αντίστοιχα)
“είναι η Αμερική έτοιμη για έναν μη χριστιανό (και έγχρωμο) πρόεδρο?”
εγώ προσωπικά ποντάρω στο πρώτο, θα το δείξει και η “διερευνητική επιτροπή” που έφτιαξε ο Ομπάμα, δεν είναι τόσο το ότι είναι μουσουλμάνος ή έγχρωμος αυτό που θα μπορούσε (δυνητικά) να του στερήσει την προεδρία όσο το ότι δεν έχει την εμπειρία που έχει η Χίλαρι ή οποία Χίλαρι ας μην ξεχνάμε είχε μια σχετικά ενεργή συμμετοχή στις κυβερνήσεις του άντρα της ίσως όχι τόσο σε επίπεδο αποφάσεων όσο σε επίπεδο εμπειριών, εμπειρίες που ο Ομπάμα δεν έχει!
Πολύ περισσότερο με φοβίζει η αναλογία με την εξέλιξη στον πόλεμο του Βιετνάμ. Ο Κένεντυ βρήκε μια σύγκρουση στο Βιετνάμ και προσπάθησε να την κλείσει με επίδειξη δύναμης. Ο διάδοχός του, Τζόνσον, πάλι ξεκίνησε για να κλείσει το πρόβλημα και το προσπάθησε με συσσώρευση δύναμης. Έφτασε να βομβαρδίζει κάθε σκίουρο που κυκλοφορούσε στο δάσος, να καίει κάθε χωριουδάκι και να εξοντώνει ανθρώπους μαζικά… Τελικά οι Ρεπουμπλικάνοι έλυσαν το πρόβλημα, μετά τους 50.000 νεκρούς, δια της αποχωρήσεως και παραδοχής της ήττας.
Λέω, μήπως εξελιχθούν τα πράγματα αντίστοιχα με το Ιράκ; Η Χίλαρυ θυμίζει Κένεντυ, πολλά λόγια και ανατρεπτικές ιδέες, αλλά κατά βάση συντηρητικούρα όπως όλοι οι πρόεδροι τελικά! Και δεν θα θέλει να την κατηγορούν στην αμερικάνικη ιστορία ότι υποχώρησε σε ένα “κερδισμένο πόλεμο” - όπως χαρακτηρίζουν ήδη τα γεγονότα στο Ιράκ (μεταξύ τους) οι ακροδεξιοί στην Αμερική.
Αν επιβεβαιωθεί αυτό το σενάριο, μόνο ο μεθεπόμενος πρόεδρος θα αποσυρθεί από τη Μεσοποταμία (Αφγανιστάν, Ιράκ, Ιράν κλπ.), αφήνοντας πίσω του δεκάδες χιλιάδες Αμερικάνους και εκατοντάδες χιλιάδες Ιρακινούς κ.ά. νεκρούς, υπογράφοντας άλλη μια ήττα των ΗΠΑ και αφήνοντας την ανερχόμενη Κίνα να αναλάβει και να εποπτεύσει τη λύση του προβλήματος και σ’ αυτή την περιοχή του κόσμου.
Με τους Κινέζους ως επόπτες δεν θα έχουν βέβαια κανένα μέλλον οι μουλάδες στη Μεσοποταμία… Μακιαβελικό μεν, αλλά το μόνο θετικό σημείο στην κατάληξη αυτού του σεναρίου!