Ένα από τα πράγματα που δε ξέρω αν θα μπορέσουν να χαρούν τα παιδιά μου είναι τα εγκαταλελειμένα ερείπια. Όσο μεγάλωνα ήταν παντού. Μερικές φορές απλώς τα έβλεπες από το δρόμο, χωρίς κάποιον προφανή τρόπο να τα εξερευνήσεις. Ασε που δεν ήσουν σίγουρος αν ζούσε ‘κει καμιά τρομακτική γιαγιά, που στο παιδικό μυαλό φυσικά έμοιαζε περισσότερο με κακιά μάγισσα. Άλλοτε μπορούσες να μπεις μέσα, να τα ψάξεις, να φανταστείς τι θα μπορούσαν να ήταν μια εποχή, να δεις τι στοιχεία υπήρχαν ακόμα από τους αρχαίους τους κατοίκους.
Θυμάμαι το απίστευτο συναίσθημα που μου είχε δημιουργηθεί και στην Πράσινη Γραμμή στη Λευκωσία — να κοιτάς από ένα φυλάκιο, σ’ ένα δρόμο που είχε μείνει νεκρός αλλά άθικτος για τόσα χρόνια.
Γι’ αυτό χάρηκα και ιδιαίτερα όταν βρήκα το άνωθεν ερείπιο, πριν από κανά μήνα, στο Χαλάνδρι. Απροσπέλαστο, τουλάχιστον στα μη-εξίσου τολμηρά πλέον μάτια μου, αλλά εκεί παρά ταύτα.
0 Responses to “Ερείπια”