Μια από τις ταινίες που είμαι πολύ περίεργος πλέον να δω είναι το Children of Men. Όχι τόσο γιατί μου φαίνεται ενδιαφέρον από το trailer — η ψιλο-post-apocalyptic ατμόσφαιρα και το κεντρικό setting του φαίνονται ενδιαφέροντα, αλλά όχι και συγκλονηστικά. Ο Clive Owen και η Julianne Moore γενικά είναι καλοί, αλλά όχι και λόγοι να δω αυτόματα μια ταινία.
Τέλος πάντων. Το θέμα είναι πως έχω ακούσει πολύ καλά πράγματα. Και ο Azrai και ο cosmix που την είδαν, ήταν τρομερά θετικοί απ’ όσο κατάλαβα. Και τώρα είδα και το εξής ενδιαφέρον, από το review του A.O. Scott στους NY Times για το Pan’s Labyrinth του Guillermo del Toro,
Like his friend and colleague Alfonso Cuarón, whose astonishing “Children of Men” opened earlier this week, Mr. Del Toro is helping to make the boundary separating pop from art, always suspect, seem utterly obsolete.
Συχνά διαφωνώ με κριτικούς, αλλά ο A.O. Scott έχει κερδίσει σε μεγάλο βαθμό το σεβασμό μου. Αν όχι γιατί συμφωνούμε συχνά για το πόσο καλές είναι κάποιες ταινίες, τουλάχιστον για το ότι έχει εσωτερική συνέπεια (και συνεπώς είναι χρήσιμος ως κριτικός), για το ότι τα γούστα του δεν είναι τραγικά μακρύα από κάποια έννοια του νορμάλ, και τέλος γιατί γράφει πολύ καλά, ειδικά όταν θάβει κάτι. Το ότι αποκαλεί κάτι ‘astonishing’ είναι, αν μη τι άλλο, δελεαστικό.
Καλούτσικη ταινία αλλά δεν τρελάθηκα λόγω σεναρίου.
Δες και εδω:siteseein