Σπιτάκι

Έτσι μερικές στα γρήγορα — Rocky Balboa, the Prestige, Curse of the Golden Flower, Clerks, Clerks 2.

Rocky Balboa — Καλύτερη απ’ ό,τι περίμενα. Περίμενα πραγματικό σκουπίδι, και ήταν καλούτσικη, οπότε πολύ καλύτερα. Το Rocky VI είναι για τα γηρατειά, για το να κάνεις αυτό που σου ταιριάζει εσένα και όχι αυτό που είναι κοινωνικά αποδεκτό, για το carpe diem. Όλη η ταινία βασικά είναι οι χαρακτήρες και διάλογος. Ο αγώνας κρατάει κανά εικοσάλεπτο. [trailer]

The Prestige — Λίγο παλιό πλέον, αλλά γιατί όχι; Η ταινία περί μάγων (ταχυδακτυλουργών) με τους πολύ καλούς Hugh Jackman και Christian Bale ήταν πολύ ενδιαφέρουσα. Κυρίως οι χαρακτήρες, οι οποίοι κρύβουν από ένα twist ο καθένας — θα τα δείτε μάλλον από πολύ μακρυά, αλλά αυτή είναι όλη η ιδέα, καθώς προσθέτουν τρομερά στον κάθε χαρακτήρα. Είχα γράψει γι’ αυτήν την ταινία και παλιότερα. [trailer]

Curse of the Golden Flower — Οι εν Ελλάδι φαντάζομαι θα το έχετε δει πολύ πιο πριν από μένα (όσοι ενδιαφέρονται δηλαδή), καθώς τα κινέζικα αργούν να φτάσουν στην Αμερική. Ο τελευταίος εκπρόσωπος του είδους δεν ήταν αυτό ακριβώς που περίμενα. Από τον Yimou Zhang, που έχει κάνει για μένα το καλύτερο απ’ όλες αυτές Hero, και το όμορφο αλλά ανούσιο-έως-εκνευριστικό House of the Flying Daggers, η τελευταία του ταινία είναι δυστυχώς κάτι το ενδιάμεσο. Βασικά ήταν πολύ παράξενη. Σαν το Rocky, ιδού μια ταινία που φαίνεται πως θα έχει πολύ δράση, αλλά βασικά έχει να κάνει μόνο με μερικούς χαρακτήρες και τα interactions τους. Όλη η δράση είναι στο τέλος, και δεν είναι πάρα πολύ. Στο Hero η ομορφιά της ταινίας ήταν το χρώμα, στο House η φωτογραφία, εδώ είναι η αλλόκοτη χλιδή της αυτοκρατορικής πόλης, και το sense of scale της ταινίας — είναι μια ταινία που είναι σχεδόν θεατρική, Σαιξπιρική even, όπου ουσιαστικά υπάρχουν μόνο οχτώ χαρακτήρες, αλλά περιτριγυρίζονται από άπειρους κομπάρσους, οι οποίοι είναι απόλυτοι κομπάρσοι, φαίνονται ίδιοι, κάνουν τα ίδια πράγματα, υπάρχουν μα δεν υπάρχουν. Δε μπορώ να την προτείνω ανεπιφύλακτα, αλλά θα πω το εξής: ήταν αλλόκοτη, με ενδιαφέρον τρόπο. [trailer]

Clerks & Clerks 2 — Χθες έκατσα και τα είδα back-to-back. Είχα δει τα Chasing Amy και Dogma του Kevin Smith, οπότε σε συνδιασμό με το trailer του δεύτερου, ήξερα πάνω κάτω τι να περιμένω. Το δύο είναι μια ευχάριστη ταινιούλα, που ευτυχώς κρατάει μόνο 97 λεπτά, ευτυχώς όχι γιατί ήταν χάλια, αλλά γιατί αν προσπαθούσαν να το παρακάνουν θα γινόταν. Υπάρχουν μερικές πολύ ενδιαφέρουσες στιγμές, πάρα μα πάρα πολλά tribute moments και fanservice προς την πρώτη ταινία, και γενικά στέκεται εντάξει ως μια πιο εμπορική και μέτρια αναζήτηση του τι απογίναν αυτοί οι χαρακτήρες μετά από τόσο καιρό. Η πρώτη ταινία όμως δεν ήταν όπως την περίμενα. Ήξερα πως ήταν ασπρόμαυρη, και τρομακτικά low-budget. Το θέμα είναι πως δεν εκτίμησα πόσο τρομακτικά low-budget μπορεί να είναι μια ταινία. Η υθοποιία συχνά είναι μετριοτάτη, αλλά μερικές από τις ερμηνείες είναι καταπληκτικές. Overall είναι must. Ακόμα και αν σας ενοχλεί το gross-out χιούμορ που συχνά έχει ο Smith, και υπάρχει μπόλικο στο Clerks 2, η πρώτη ταινία δεν έχει τίποτα αντίστοιχο. Ε, on-screen τουλάχιστον, γιατί off-screen είναι άλλη υπόθεση. [trailer]