Διάβασα στο blog του συναδέλφου Flareman, ότι αύριο έχει να δώσει Καρδιολογία προφορικά. Εγώ σε λίγες μέρες ορκίζομαι, αλλά οι μνήμες των εξετάσεων είναι ακόμα πολύ φρέσκες. Έξι χρόνια σε διαρκή εξεταστική δεν είναι λίγα, σε ποτίζουν. Όπως είχα γράψει μετά την Ουρολογία, ήταν η πρώτη φορά στην ζωή μου που δεν είχα κάποια ημερομηνία εξεταστικής να πλησιάζει απειλητικά προς το μέρος μου.
Οι προφορικές εξετάσεις είναι αρκετές, ειδικά στα δύο τελευταία χρόνια της σχολής. Γενικά νομίζω μου πήγαιναν σαν στυλ εξετάσεων, αν και έχω ακούσει ιστορίες για παιδιά (και ήμουν μάρτυρας σε μία) που πραγματικά μπορούσαν να κουμαντάρουν τους εξεταστές και να πάνε το θέμα εκεί που θέλουν.
Όταν είχα δώσει ανατομία, θυμάμαι ότι στον πρώτο εξεταστή τα πήγα μια χαρά. Μικρός και ολίγον ψαρωμένος, δεν προσπάθησα να μετακινήσω το θέμα της συζήτησης. Στον δεύτερο, απλά μπήκα μέσα, με ρώτησε μια σαχλαμάρα και του είπα ευχαριστώ και έφυγα. Αν έδινα τώρα ανατομία, θα είχα πάρει χαλαρότατα δεκαράκι.
Όταν είχα δώσει ακτινολογία, θυμάμαι μόνο την τελευταία του ερώτηση. Μου δείχνει μια αξονική κάτω κοιλίας, συγκεκριμένα στο ύψος της ουροδόχου. Αρχίζω να περιγράφω εντελώς μηχανικά. Δεν είχα δει κάτι το ιδιαίτερα περίεργο για να εστιάσω, και δεν ξέρω πως αλλά απλά περιγράφοντας την εικόνα του πετάω ξαφνικά ότι η ουροδόχος κύστη είχε αέρα. Με ρωτάει αν αυτό είναι φυσιολογικό και ξαφνικά συνειδητοποιώ ότι δεν είναι και του το λέω. Αισθάνθηκα πολύ όμορφα. Του απάντησα στο θέμα εντελώς μηχανικά και αβίαστα. Νομίζω βασικά ότι απλώς μπήκα εντελώς στο πετσί του ρόλου του ακτινολόγου. Βλέπεις, περιγράφεις και κάνεις μια δυο υποθέσεις για διάγνωση χωρίς να είναι και απαραίτητο. Η Ξένια μου είχε πει μετά ότι ήμουν καταπληκτικός.
Στην Θεραπευτική από την άλλη πλευρά η εξέταση ήταν επώδυνη. Μπήκα μέσα και κόλησα. Δεν μπορούσα να ανοίξω το στόμα μου να πω μια σαχλαμάρα, κάτι για να σπάσει την σιωπή. Η σιωπή στις προφορικές εξετάσεις είναι απαίσια, ειδικά όταν ο εξεταστής δεν έχει διάθεση να σε βοηθήσει και απλά περιμένει ατελείωτα να του απαντήσεις χωρίς να σου κάνει διευκρινιστικές υπο-ερωτήσεις ή τίποτα. Οι άτυχοι που έπεσαν στον Βλαχογιαννόπουλο στην παθολογία βρέθηκαν σε πολύ άβολη θέση όταν τους ρώταγε κάτι και μετά περίμενε αμίλητος. Εγώ στην Παθολογία έπεσα σε καλούς ανθρώπους. Ο Τζιβράς ήταν λίγο κυκλοθυμικός, αλλά κατά βάσην καλός, δεν ρώτησε κουλά πράγματα, αν και ντάξει, είχε ένα κόλλημα με την μεκέλειο απόφυση. Ο δε Τσαβαρής ήταν ακόμα καλύτερος.
Στην Παιδιατρική, παρά τις διάφορες φήμες περί τσεκουρώματος και ανελέητων κουλών ερωτήσεων, τα πράγματα ήταν πολύ καλά. Πολύ φιλικό κλίμα και βασικά για να σε κόψουν έπρεπε να πεις βλακεία. Εγω το ζώον είχα κολλήσει πχ στην υπερχολερυθριναιμία και δεν τους είχα πει τις ουρολοιμώξεις και πάσχιζε η καθηγήτρια να μου το βγάλει με το τσιγκέλι. Ευτυχώς τελικά της απάντησα και μετά αισθάνθηκα εντελώς βλάκας που τόσην ώρα με πιλάτευε.
Όπως είπα πάντως, αυτοί που πραγματικά παίζουν στα δάχτυλα τις προφορικές εξετάσεις είναι αυτοί που πάνε το θέμα εκεί που θέλουν. Ο Δημήτρης πχ, όταν είχαμε δώσει Νευρολογία, είχαμε πέσει στην ίδια ομάδα. Τον ρωτάει η καθηγήτρια για το Alzheimer και αυτός αρχίζει να της λέει διάφορα γενικώς για άνοιες, αλλά με τρόπο που δεν γινόταν αμέσως αντιληπτό ότι είχε ξεφύγει από το θέμα. Η άτυχη ήταν η Βαγγελίτσα που ήταν επόμενη στην σειρά, γιατί ο Δημήτρης κάποια στιγμή καθώς μιλούσε περί ανέμων και υδάτων ανέφερε την μετωποκροταφική άνοια και η καθηγήτρια την έκανε πάσα ερώτηση στην Βαγγελίτσα, η οποία βρέθηκε σε δεινή θέση. Ο Δημήτρης βγήκε λάδι από την εξέταση γιατί ήξερε να πατρονάρει τον εξεταστή.
Μια άλλη ιστορία από Νευρολογία αφορά μια κοπέλα που πήγε να δώσει και καθόταν με την πλάτη διαρκώς τεντωμένη. Ο καθηγητής την ρώτησε γιατί δεν χαλαρώνει και εκείνη του είπε ότι είχε κάποιο πρόβλημα (δεν θυμάμαι να σας πω τι ακριβώς του είπε) και τότε αυτός την ρώτησε για το πρόβλημά της. Τυχερή; Πονηρή; Δεν ξέρω. Μάλλον και τα δύο.
Όταν δίναμε Γυναικολογία και Παιδιατρική έκανα πλάκα στην Βαγγελίτσα να πάρει ένα από τα ανιψάκια της και να το παίξει μαμά και να τους υποβάλλει να της κάνουν ερωτήσεις για θέματα που θα ήξερε.
Όταν έδινα Φαρμακολογία, είχαμε μια κοπέλα, την Σωτηρία, που ενώ ήξερε τα κέρατα της, είχε τρομερό άγχος και συνεχώς κουνιόταν. Ο καθηγητής, με χιούμορ, την είπε νευρόσπαστο κάποια στιγμή. Του πετάω τότε λοιπόν, ότι η Σωτηρία είχε διαταρραχή γενικευμένου άγχους. Το έπιασε στον αέρα το υπονοούμενο και μου κάνει “Τώρα ξέρω γιατί το είπες αυτό. Θες να σε ρωτήσω για τα αγχολυτικά. Δεν θα το κάνω όμως.” Χεχε, ντάξει, δεν πειράζει, πήγα καλά και με τις ορμόνες.
Είναι πάντως ορισμένες φορές ρίσκο να μετακινείς το θέμα. Αν ο καθηγητής είναι πονηρεμένος, θα σε επαναφέρει στην τάξη και στο θέμα του και δεν φαίνεται καθόλου καλό. Βέβαια, συνήθως όλοι ξέρουμε από πριν αν μας παίρνει στον τάδε εξεταστή να αλλάξουμε το θέμα ή όχι, οπότε νομίζω είναι σπάνιο φαινόμενο να σου κάτσει τέτοια στραβή.
Υπάρχουν μετά και τα κλασικά θέματα της ένδυσης. Ο Βλάχος πχ θέλει τις κοπέλες σεμνές ενώ το μάτι του Κελέκη λέγεται ότι παίζει (απλά δείτε τις διάφορες ειδικευόμενες και μεταπτυχιακές που μαζεύει). Στα προφορικά το πως παρουσιάζεσαι είναι πάντα σημαντικό ακόμα και αν ο ίδιος ο καθηγητής δεν το συνειδητοποιεί. Τέλος για τις γυναίκες λέγεται πολύ ότι αρκετές πριμοδοτούν αγοράκια και χαντακώνουν κοπέλες που φαίνονται ωραίες. Φήμες; Αλήθεια; Δεν ξέρω. Δεν μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι μου συνέβη κάτι τέτοιο ποτέ, αν και ίσως στην Νευρολογία, η Σοφία είχε άδικη μεταχείριση.
Στην Ελλάδα πάντως ακόμα δεν έχω δει τέτοιο φαινόμενο.
Καλή επιτυχία σε όσους είναι σε εξεταστική αυτόν τον καιρό! Κουράγιο παιδιά!
εμείς θυμάμαι ότι είχαμε διαβαθμίσεις στις προφορικές εξετάσεις. μπαίναμε μέσα πέντε άτομα, ξεκινούσε ο καθηγητής, ρωτούσε τον πρώτο μια γελοία ερώτηση. στο δεύτερο, μια λιγότερο γελοία. στον τρίτο, μια φυσιολογική. στον τέταρτο, μια τελείως αντι-sos. και ο πέμπτος έτρωγε όλη τη φρίκη.
πώς τύχαινε πάντα και με βάζαν στο τέλος !
Πακέτο. Εμείς ευτυχώς δεν νομίζω ότι σε κάποιο μάθημα είχαμε αντίστοιχο. Πάντα παίζει τύχη για το επίπεδο, αλλά δεν υπήρχε τέτοια διαβάθμιση των θεμάτων. Κάτι που θεωρώ άδικο πάντως και δεν το ανέφερα παραπάνω είναι οι ερωτήσεις πάσα στον επόμενο. Πχ αν ρωτήσει για τον επιπωματικό πλακούντα και κολλήσεις, νομίζω ότι είναι άδικο να ρωτήσει τον επόμενο να συμπληρώσει ό,τι ξέχασες εσύ.
ρε, το πιο τρελό που με είχαν ρωτήσει, εντελώς στο άσχετο, ήταν αν ο Άγιος Φραγκίσκος (αυτολεξεί) είναι κάτω απ’το Μίσιγκαν. ήταν το τελευταίο μου μάθημα για πτυχίο.