Σπιτάκι

Νεοσύλλεκτος σμηνίτης Azrai, διατάξτε!!

Στο στρατό, ή μάλλον στην βασική εκπαίδευση, αυτό θα γίνει καραμέλα. Η πρόταση είναι απλή και σαφής. Ίσως το σημαντικότερο όλων είναι ότι πρέπει να φωνάζεις και ότι γενικά όποτε σου μιλάνε, ό,τι και να πεις, αντί για τελειά λες “Διατάξτε”. Το “Διατάξτε” είναι η τελεία του στρατού.

Νεοσύλλεκτος σμηνίτης Azrai, σας αναφέρω κύριε βαθμοφόρε ότι είστε μαλάκας. Διατάξτε!!

Το τι θα αναφέρεις δεν έχει και σημασία, αν και όπως λέει και το βιβλιαράκι, πρέπει να χρησιμοποιείς μικρές προτάσεις. Θα το αφήσω ασχολίαστο γιατί είμαι και σκατόψυχος και είναι προφανές το τι σκέφτομαι. Αν πάντως θες να κάνεις τους σμηνίες κτλ χαρούμενους εκεί που λέει βαθμοφόρε πρέπει να λες τον βαθμό τους. Δεν είναι τίποτα να τους μάθεις βασικά, 2-3 μέρες παίρνει.

Το εκνευριστικό είναι η νοοτροπία που κουβαλάνε όλοι αυτοί και ειδικά τα 19χρονα τσουτσέκια ΕΠΟΠ που δεν είχαν κάτι καλύτερο να κάνουν στην ζωή τους και αποφασίζουν να εκδικηθουν την άδικη κοινωνία που άλλους τους ανεβάζεις και άλλους τους κατεβάζεις στα Τάρταρα, με το να το παίζουν αφεντικά σε μεγαλύτερους τους ανθρώπους, ενίοτε και 30αρηδες, με μεγαλύτερη μόρφωση και βιογραφικό. Είναι πολύ εκνευριστικό να σε έχουν απογευματιάτικα να μεταβολάρεις (ωραίο ρήμα) και να βαράς προσοχές κτλ και να σου φωνάζει ένα κάρο ανοησίες ένας βλάκας.

Ειδικά αν θέλουν να τιμωρήσουν την διμοιρία γίνονται πολύ γελοίοι. Δίνουν παραγγέλματα με ταχύτητα (και γινόμαστε ελικοπτεράκια από τις μεταβολές) ή λένε απλά τα χέρια στον σβέρκο και “το αυτό”. Το “αυτό” σημαίνει ότι αρχίζεις να χοροπηδάς με τα πόδια εναλλάξ στο στήθος και ταυτόχρονα να αναφέρεσαι. Όλοι μαζί ασυγχρόνιστοι, γίνεται ένας αλλαλαγμός, που θα τον ζήλευαν και στα τηλε-παράθυρα του Alpha.

Μετά τον εκνευρισμό, προσωπικά πέρασα στο επόμενο επίπεδο (συζητώντας με τον θαλαμάρχη φαίνεται ότι βασικά είναι τρία τα στάδια). Ακολουθεί λοιπόν ο σουρεαλισμός. Απογευματιάτικα να μεταβολάρεις στην τριπολιτιώτικη φύση, με τα πουλάκια να πετάνε, τα γατάκια να νιαουρίζουν στα κεραμύδια του κτιρίου, με έναν ηλίθιο που δεν εκτιμά το περιβάλλον και το διαταράσσει με τις ηλίθιες και ανούσιες φωνές του. Ο εκνευρισμός μου είχε φύγει. Είχα μια στωικότητα και όπως είπα, το έβλεπα σουρεαλιστικά. Ήταν εντελώς εξωπραγματικό για μένα να βρίσκομαι σε τέτοια θέση και απλά απολάμβανα πλέον μια εμπειρία πρωτόγνωρη και που δεν πρόκειται να έχω ξανά.

Στο τρίτο στάδιο, βασικά τους παίρνεις στο ψιλό. Έχεις βαρεθεί να βλέπεις τον ουρανό και τ’άστρα, αλλά πλέον έχεις ξεψαρώσει αρκετά, οπότε κραυγάζει αυτός, κάνεις τα παραγγέλματα, αλλά ταυτόχρονα γελάς κιόλας, γιατί ξέρεις ότι σε λίγο καιρό θα φύγεις, ενώ αυτός, μάλλον θα το κάνει μια ζωή και σε τελική ανάλυση δεν νομίζω ότι ούτε αυτός το χαίρεται τόσο πολύ. (Με εξαίρεση ίσως τον John Rambo εκπαιδευτή που είχαμε, ο οποίος πρέπει να καύλωνε (για να γίνω και λίγο κάφρος) και να γούσταρε τρελά όλα αυτά, αλλά αυτός γινόταν ακόμα πιο γελοίος και δεν πολυδούλευε εκφοβιστικά στο τέλος) Όλη αυτή η παράνοια καταλήγει εντελώς αστεία.

Το πιο ανώδυνο στάδιο πρέπει να ήταν το δεύτερο. Το λέω αυτό γιατί στο τρίτο, ντάξει, καλό είναι να γελάς, αλλά ενίοτε θα έρθει ένας τύπος στα μούτρα σου και θα αρχίσει

“Γελάς νεοσύλλεκτε;! Σου φαίνεται κάτι αστείο;!”

Οπότε μετά, ή θα έχεις κάποια witty απάντηση και το κλασικό, Διατάξτε, ή θα τα πάρει αυτός γιατί δεν του έκατσε η γκόμενα χτες και θα πει “το αυτό”. Μετά από 3-4 “το αυτό” καταντάει αρκετά κουραστικό και δεν πολυλέει.

Ενίοτε θα προσπαθήσουν να σε πιάσουν με το φιλότιμο και με την εθνική υπερηφάνεια και θα σου πουν αν δεν ξελαρυγγιάζεσαι με τον Εθνικό Ύμνο, κάτι σε στυλ, “Αγαπάτε την Ελλάδα πολύ λίγο και δεν είστε πατριώτες” και άλλες παρόμοιες ανοησίες, που εσύ, πτώμα στις 22.00 το βράδυ, στο ανούσιο βραδυνό προσκλητήριο τις γράφεις κανονικότατα. Εγώ τουλάχιστον έτσι έκανα. Μια φορά χαζολογάγανε διάφοροι στο βραδυνό και τα πήρε ο σμηνίας/επισμηνίας, δεν ξέρω, και άρχισε και έλεγε “Όταν αυτό θα είναι προσκλητήριο νεκρών στον πόλεμο, θα δουμε αν θα γελάτε!” Απορώ πραγματικά αν τις παπάρες αυτές τις πιστεύουν.

Γενικά απορώ αν όλο αυτό το κλίμα που σου δημιουργούν, αυτό το Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια το πιστεύουν πραγματικά ότι πρέπει να στο εμφυσήσουν ή απλά δεν έχουν κάτι καλύτερο να κάνουν. Δε λέω, να είμαστε πατριώτες ρε παιδί μου, αλλά πρέπει βραδιάτικα να ξελαρυγγιαζόμαστε ή πραγματικά πιστεύουν ότι αν γίνει πόλεμος τα όσα μάθαμε στην Τρίπολη θα κάνουν κάποια διαφορά; Ναι, ντάξει, έμαθα τα μέρη του G3, πυροβόλησα, ξέρω και την εμβέλειά του. Πιστεύει κανείς πραγματικά ότι θα μου χρειαστούν σαν γνώσεις εν έτει 2007; Είμαστε στο ΝΑΤΟ και στην ΕΕ. Έλεος, που θα έλεγε και ο συγκάτοικος.

Εμένα όλο αυτό μου κάνει παραλογισμός. Όλη αυτη η αρρωστημένη προσήλωση στην πειθαρχία και την ομοιομορφία, η μαζοποίηση, είναι βλακώδης. Ενίοτε μου θύμιζαν ορισμένοι από τους εκπαιδευτές όταν μιλάγανε από το βάθρο (περισσότερα για το βάθρο σε λίγο), μου θύμιζαν ατάκες Παπαδόπουλου. “Η Ελλάς είναι ένας ασθενής επί της χειρουργικής τραπέζης και ο ασθενής πρέπει να μπει σε γύψο” και άλλες απέραντες παπαρολογίες.

Περί βάθρου. Στα προσκλητήρια γενικώς μας έδιναν μια προειδοποίηση από τα μεγάφωνα που έλεγε “Σε 10 λεπτά όλη η δεύτερη μοίρα σεξ στην πίστα” το οποίο μεταφράζεται ως “Σε 10 λεπτά όλη η δεύτερη μοίρα σύναξη στην πίστα.” (Άγνωστο γιατί, αλλά οι στρατιωτικοί δεν μπορούν να προφέρουν την λέξη σύναξη και την προφέρουν σεξ… ίσως φταίει η στέρηση) Τέλος πάντων, στην πίστα υπήρχε ένα βάθρο στο οποίο ανέβαινε ο εκπαιδευτής για να δώσει τα παραγγέλματα. Από την ημιανάπαυση, όταν ο εκπαιδευτής λέει “Μοίρα” εμείς παίρνουμε μια ανάσα και φουσκώνουμε. Η ανάσα πρέπει να είναι κοφτή και απότομη. Για κάποιον περίεργο λόγο, η οδηγία του εκπαιδευτή ήταν ότι με την ανάσα πρέπει να εξαφανίσουμε το βάθρο. Να το ρουφήξουμε εννοούσε; Μάλλον. Δεν έβγαζε ιδιαίτερο νόημα. Αλλά όπως λέει και το motto στον τίτλο, ο στρατός δεν βγάζει νόημα.

Κάτι άλλο επίσης ενδιαφέρον, είναι ότι στον στρατό, οι λέξεις αλλάζουν και τόνους. Εξηγώ. Όταν σου δίνουν ένα παράγγελμα, και καλά, το πρώτο κομμάτι είναι για να σε προετοιμάσει και το δεύτερο είναι το εκτελεστικό. Η ιδέα είναι ότι πρέπει να εκτελούμε όλοι μαζί ταυτόχρονα και να μην ακούγονται “800 εκατομμύρια πόδια”, το quote είναι από σμηνία, αλλά να ακουγόμαστε σαν ένα πράγμα. Οπότε, είναι Προσό-χη, Μετά-βολη, Ημι-ανάπαυση (ή μάλλον, ημί-αναυση), ατ-νός, από-καλύφθειτε, καλύ-φθειτε. Το ατ-νός ειδικά νομίζω είναι από τα πιο γελοία πράγματα ever. Είναι όταν πρέπει να επαναφέρεις το χέρι σου σε στάση προσοχής (πχ αφού στοιχηθείς ή αφού βγάλεις το καπέλο). Δεν είμαι σίγουρος το “ατ” τι είναι, το “νος” πάντως είναι “ενός”. Αν εκτελείς χωρίς το εκτελεστικό σου φωνάζουν ηλιθιωδώς.

“Είπα εγώ νος;;!! Είπα νος;;!!”
“Είπα χη;;;!!”

Δεν πα να….

Το ατ-νος, καταλήγει να ακούγεται σαν ατμός πάντως. Μάλλον έχει να κάνει με αυτό που λέγαμε νωρίτερα με το sex στην πίστα. Ίσως οι εκπαιδευτές έχουν κόλλημα με την Πετρουλάκη και τα θέλουν όλα στον ατμό.

Μια τελευταία γλωσσολογική παρατήρηση αφορά στην χρήση διαφόρων περίεργων λέξεων. Και δεν εννοώ την αργκό του φαντάρου (γοπing, μπέμπα, καλλιόπη κτλ), εννοώ τη χρήση των λέξεων αυτών από τους εκπαιδευτές. Πχ, το καπελάκι το κλασικό για τον ήλιο το λένε jockey, το μπουφάν jacket. Μετά έχουμε και άλλα διάφορα περίεργα, αν σε ρωτήσουν γιατί είσαι ασκεπής πχ, σημαίνει ότι ξέχασες το καπελάκι σου. Το δίκοχο είναι το χαζό καπέλο του σμηνίτη (το οποίο πρέπει να κάθεται στο κεφάλι και όχι να το φοράμε, γιατί δεν είμαστε παγωτατζήδες, quoting τον μοίραρχο της τρίτης μοίρας στην πρόβα για την ορκομωσία). Να σημειώσω ότι στην σμηνιτικη αργκό, το δίκοχο είναι η τυρόπιτα. Το χιτώνιο, είναι το πουκάμισο της παραλλαγής. Υπάρχει και μια λέξη για το πάνω κομμάτι της στολής εξόδου, αλλά μα τω θεώ (μα τω τουτατή και μα τω μπελενός) δεν την έπιασε ποτέ καλά το αυτί μου. Ίσως πάλι έχει σχέση με το sex στην πίστα.