Σπιτάκι

Τραβάω all-nighter πάλι, οπότε είναι η τέλεια περίσταση για άσχετα posts.

Χάζευα τα explore interesting photos from the last 7 days του flickr, όταν μου τράβηξε την προσοχή η ακόλουθη εικόνα.

Επειδή κυκλοφορούν μπόλικες πειραγμένες εικόνες, και δεν εννοώ χρώματα ή φωτισμός κτλ., αλλά βαριές φωτοσοπιές, κοίταξα τα σχόλια και τα tags πριν πατήσω το αστεράκι για το fave.

Με μεγάλη μου έκπληξη είδα να γράφει Coventry στα tags.

Coventry? Το δικό μου Coventry;

Ε ναι λοιπόν, το δικό μου Coventry. Δηλαδή, το ένα και μονάδικο, καταπληκτικό κακούργημα που βρίσκεται 95 μίλια βορειοδυτικά του Λονδίνου. Μας λέει η Wikipedia,

With a population of 305,000 (2006 estimate) Coventry is the eighth largest city in England and the eleventh largest in the UK. It is also the second largest city in the English Midlands by population, with residents and those born in the city styling themselves “Coventrians” or in the vernacular “Cov Kids”. It is situated 95 miles (153 km) northwest of London and 19 miles (30 km) east of Birmingham and is notable for being further from the coast than any other British city.

Coventry is famous for its involvement in the British motor industry (see Coventry motor companies), its Cathedral and the legendary exploits of Lady Godiva. Over the years Coventry has developed an international reputation as Europe’s major city of peace and reconciliation and holds an annual Peace Month.

Τώρα για το ‘famous’ δεν είμαι και πολύ σίγουρος. Σοκολάτες Godiva υπάρχουν σε πολλά μέρη, πόσοι έχουν ακούσει το Coventry όμως; Όσο για Βρετανική αυτοβιομηχανία… τέλος πάντων. Πάλι, για ‘international reputation as Europe’s major city of’ οτιδήποτε… σας παρακαλώ ρε παιδιά, δε μπορώ τόσο γέλιο στις τέσσερις το πρωί.

Για το ότι είναι η πόλη της Αγγλίας μακρύτερα από την ακτή, α, αυτό μάλιστα! Γνωστότατο και σημαντικότατο, και δε θα το αμφισβητήσω.

Το Coventry νομίζω πως είναι γνωστό λίγο-πολύ σε όσους έχουν ζήσει εκεί ως ίσως η πιο άσχημη πόλη της Αγγλίας. Βομβαρδισμένη μέχρι αηδίας στον Β’ Παγκόσμιο, ξαναχτίστηκε στα γρήγορα μετά τον πόλεμο. Πανέμορφα, εννοείται.

Ειδικά το cathedral της πόλης, το οποίο είναι απίστευτο τερατούργημα. Δεν καταφέραν να το γκρεμίσουν βλέπετε — μείναν οι τέσσερις τοίχοι και το καμπαναριό. Υποθέτω πως είναι και αυτό κάποιο θαύμα, μα αντί να το ξαναχτίσουν, χτίσαν ένα άλλο δίπλα του. Μοντέρνο, για να δείξουν την αντίθεση, έχουν μια αψιδούλα να τα ενώνει. Το μοντέρνο cathedral είναι ίσως η πιο άσχημη εκκλησία που έχω δει ποτέ μου. Including τις τρελές των Μορμόνων. Καλά, ίσως όχι. Κάποιες Μορμονικές που έχω δει στην Καλιφόρνια είναι πράγματι πολύ άσχημες. (Που να το δείτε το βράδυ, που φωτίζονται… πορτοκαλί οι πυραμιδοειδής του πύργοι.) Δεν ξέρω. Πάντως ο καθεδρικός του Coventry έχει ένα άγαλμα και κάτι βιτρό με αγγέλους να πολεμάνε δαίμονες, και είναι τόσο απαίσιοι όλοι που μόνο αγγελική δε φαίνεται η πρώτη ομάδα. Μπλιάχ.

Τέλος πάντων, πάνε και χρόνια που έχω να πάω Coventry, οπότε μπορεί να έχουν χρωματιστεί και λίγο οι αναμνήσεις μου. Μπορεί να έχει βελτιωθεί και η πόλη. Από τότε που ήμουν θυμάμαι τα περί Project Phoenix. Απ’ ό,τι φαίνεται η άνωθεν αψίδα, όχι του καθεδρικού αλλά της πρώτης φωτογραφίας, ήταν ένα αποτέλεσμα της. Από αυτή την οπτική γωνία τουλάχιστον, φαίνεται όντως εντυπωσιακή. Μπράβο Coventry. Άνοιξε και περίπου δέκα φορές περισσότερα εστιατόρια απ’ ό,τι είχες, βάλε κάτι άλλο εκτός από τούβλο στους δρόμους σου, απείρως περισσότερο πράσινο, φύγε και από τα Midlands, και μετά πάρε με τηλέφωνο.

Αχ, αχ, αχ. Ελπίζω να μη χρειαστεί να ξαναζήσω ‘κει. Και, δυστυχώς, ποτέ μη λες ποτέ.

Rant out.