Ποιά ήταν η τελευταία φορά που τα πήρα με τους NYT; Δε θυμάμαι, μάλλον όχι και τρομερά πολύς καιρός, μα με τις σημερινές τους επικεφαλίδες το ξαναπετύχαν.
Saddam Hussein Is Sentenced to Death
By KIRK SEMPLE 1:43 PM ET
An Iraqi tribunal convicted Mr. Hussein of crimes against humanity and sentenced him to death by hanging for the brutal repression of a Shiite town.In Iraq, Shiite Joy and a Boost for Prime Minister
By SABRINA TAVERNISE 2:24 PM ET
The death penalty for Saddam Hussein is a blessing for the political fortunes of the country’s embattled prime minister, Nuri Kamal al-Maliki.Seeking to Rally Voters, Bush Hails Hussein Verdict
By ADAM NAGOURNEY and JIM RUTENBERG 22 minutes ago
Some polls suggested the Republicans might be making gains in the final hours of the campaign.
To μεσαίο άρθρο συγκεκριμένα είναι τόσο χλιαρό που δεν ξέρω τι να πω. Αρχίζει έτσι,
BAGHDAD, Nov. 5 — As gunfire popped in jubilation in neighborhoods across Iraq today, one thing had become clear. The death penalty for Iraq’s former ruler would be a blessing for the political fortunes of the one now in power.
Iraq’s embattled prime minister, Nuri Kamal al-Maliki, was not in the courtroom when a panel of judges pronounced Saddam Hussein guilty of crimes against humanity, but by late this afternoon in Baghdad’s Shiite neighborhoods, he was the one receiving the credit.
“We have a government now,” said a grinning Fuad Haithem Jassim, a 35-year-old police officer standing near a lively soccer game on a street in central Baghdad empty from a curfew.
A Shiite importer under a funeral tent in northeastern Baghdad expanded on the thought.
“Saddam was the snake head and you have to cut that head and they cut it,” he said. “The government began the first step. All the people say we agree with you now, we agree.”
Για όσους δε διαβάζουν την εφημερίδα πιο προσεκτικά από τις επικεφαλίδες, το 2-line web summary του άρθρου, και ίσως τις πρώτες δύο-τρεις παραγράφους, η υπόθεση τελείωσε. Το μόνο πρόβλημα του Ιράκ ήταν πως δεν είχε καταδικαστεί ακόμα σε θάνατο ο Σαντάμ. Τώρα όλοι οι δρόμοι θα καλυφθούν με λουλούδια, κτλ. κτλ.
Καλά, δεν είναι τόσο χάλια το άρθρο. Μιλάει φυσικά για το ότι η κατάσταση στο Ιράκ είναι τραγική, και πως η απόφαση έχει δημιουργήσει αρνητικές αντιδράσεις.
But a brooding bitterness settled into Sunni Arab areas, where residents saw the trial as a fraudulent affair that followed a preconceived script written by American officials.
“It’s just like a comedy play,” said a 23-year old named Ali in western Baghdad who was playing with a PlayStation video game to take his mind off the day’s events. “We’re not surprised.”
But while flare-ups between angry Sunnis and Iraqi soldiers and police officers occurred in Baghdad and several other cities, injuries were light and the country was largely free of violence, a credit to the efforts of American and Iraqi security forces, which enforced broad curfews. The military reported two American deaths, both on Saturday.
While Shiites on the street sang praises of Mr. Maliki, Sunni Arab political leaders brought criticism. Around 100 Iraqis die every day in violence in today’s Iraq, Sunnis pointed out, not far from the 148 Shiites Mr. Hussein is accused of killing in the case.
Αυτό είναι; Τι ακριβώς τους έκανε να θεωρήσουν τη δίκη άδικη; Δεν έχουν κάτι περισσότερο να πουν επί του θέματος; Απ’ ό,τι φαίνεται όχι. Δεν έχει κάτι να πει η δημοσιογράφος; Απ’ ό,τι φαίνεται πάλι όχι, αν και το επόμενο ακριβώς άρθρο των NYT εξηγεί πως o Bush άρπαξε την ευκαιρία για Ρεπουμπλικανικό όφελος στις εκλογές που έρχονται μόλις μεθαύριο.
The White House said the timing of the announcement, two days before Election Day, had nothing to do with American politics and had been dictated by the Iraqi court. But Mr. Bush moved quickly to put it to use in what has been his central strategic imperative over the past week, trying to rouse Republican voters to turn out.
Φυσικά. Εν τέλει το χλιαρό κεντρικό άρθρο ολοκληρώνει με περίσσια ψυχραιμία και χάρη…
But a darkness was also present, one that showed just how far apart Iraqis have moved in the past year.
“There are no friends between Sunnis and Shiites now, just relatives because they were together before,” said Samer, a 28-year-old Shiite walking with friends on a quiet block in Karada in central Baghdad. New friendships between the sects are no longer possible.
“There is a civil war in Iraq.”
Όλα πάνε καλά. Υπάρχουν κανά δυό μικροπροβλήματα, μα μην ανησυχείτε, everything’s under control. Και ξεχάστε ό,τι σας έλεγε η δασκάλα σας στο δημοτικό για το ρόλο του τίτλου, της περίληψης, και της εισαγωγής. Η δημοσιογραφία δεν είναι υπόθεση δημοτικού.
Η δική σου δασκάλα στο δημοτικό μάλλον όμως δεν σου έμαθε να διαβάζεις προτού μιλάς/γράφεις.
Το άρθρο έχει τίτλο “The death penalty for Saddam Hussein is a blessing for the political fortunes of the country’s embattled prime minister, Nuri Kamal al-Maliki.”
Εσύ απ’ότι φαίνεται σταμάτησες το διάβασμα στη λέξη country.
Ερμ, προσπάθησε να καταλάβεις τι γράφει ο συγκάτοικος, κωστή. Τα σχόλια των κατοίκων που παραθέτει το άρθρο στην αρχή καθώς και ο τρόπος με τον οποίιο αποδίδεται η ιστορία δημιουργούν την ψευδαίσθηση ότι μετά την καταδίκη του Σαντάμ, το Ιρακ σώθηκε. Δες τι λένε… Τώρα έχουμε κυβέρνηση, σκοτώσαμε τον όφιν τον φαρμακερόν κτλ κτλ
Κώστα, προφανώς εσύ διάβασες τις πρώτες δυό προτάσεις μου και έτρεξες να σχολιάσεις. Όπως λέει και ο Αζράι, το point είναι νομίζω προφανές, και το άρθρο είναι κανά δυό σελίδες.
Το πρόβλημα δεν είναι τα factual underpinnings του άρθρου των NYT. Όπως λέω, καλύπτει μερικά βασικά πράγματα. Το πρόβλημα είναι το spin. Δε χρειάζεται να πω πως το άσπρο είναι μαύρο για να υπονοήσω πως είναι γκρι. Αν διαβάζεις τα άνωθεν αποσπάσματα και δε σου φάνηκε κάτι περίεργο, έχοντας υπόψην και πως θα το διαβάζει ο μέσος αναγνώστης των Times ή ακόμα χειρότερα ο μέσος “I scan the front page of the NYT” αναγνώστης, τότε ‘ντάξει, δεν έχουμε να συζητήσουμε πολλά επί του θέματος.
Παρεπιπτόντως, λίγο καλύτερο ύφος στα σχόλια δεν βλάπτει, κώστα. Δεν έχουμε σβήσει ποτέ σχόλιο και ούτε πρόκειται νομίζω να το κάνουμε ποτέ, αλλά λίγο καλύτερο ύφος δεν βλάπτει.
Εγώ με μεγάλη χαρά παρατηρώ τα τελευταία χρόνια μια μεγάλη δυσαρέσκια γύρω από την δημοσιογραφεία, από μέρος του μέσου πολίτη. Νομίζω πως έχουν βγει τόσα πολλά στη φόρα τα τελευταία χρόνια, που οι πολίτες πλέον δεν πιστεύουν τίποτε από αυτά που βλέπουν. Ειδικά εν Ελλάδι όπου ο αντι-αμερικανισμός θεωρήτε ως standard ακόμη κι όταν δεν έχει άμεση σχέση με την κάκκιστη εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης Bush.. γενικά αυτή η κυβέρνηση δημιούργησε ένα πάρα πολύ αρνητικό κλίμα.
Πάντως το the economist έχει ξεκάθαρη άποψη - για ακόμη μια φορά είναι με το μέρος της κοινής γνώμης [1] - και είναι ενάντια των ρεπουμπλικάνων, γενικά αυτό το περιοδικό έχει κερδίσει την εμπιστοσύνη μου, δεν μπορώ να σκεφτώ κάποιο άλλο.
[1] Είχε πάρει ξεκάθαρη θέση και για τον Romani Prodi vs Silvio Berlusconi πριν από περίπου ένα χρόνο, και δικαιώθηκε ευτυχώς..
Στα Νέα διάβαζα σήμερα ότι και οι NYT για πρώτη φορά δεν υποσητρίζουν κανέναν ρεπουμπλικάνο ελπίζοντας να αλλάξουν τα πράγματα. Βασικά μου κάνει εντύπωση ότι στην Αμερική τα ΜΜΕ υποστηρίζουν ξεκάθαρα και χωρίς μάσκες τον έναν ή τον άλλον πολιτικό. Ίσως είναι πιο δίκαιο από το ελληνικό στυλ του “προσκείμενου”.
Μπα, μα και το Ελληνικό στυλ τα ίδια είναι, π.χ. ο “Μάκης” ο μαγκίτης είναι “Βαμμένος Μπλε” όπως αποκαλεί ο ίδιος τους οπαδούς της Ν.Δ. :-)
Το μόνο ξένο περιοδικό από το οποίο έχω σταθερά inputs είναι το Economist. Λίγες φορές είχα διαφορετική άποψη.
π.χ. ενώ το the economist υποστηρίζει με κάθε τρόπο την ένταξη της Τουρκίας στην Ε. Ε. εγώ δεν μπορώ να δω τα άμεσα οφέλη στα οποία τα άρθρα αναφέρονται για όλους. Το μόνο που βλέπω είναι όφελως των Η.Π.Α. αφού θα έχουν και δεύτερο trojan μέσα στην Ε. Ε.