Σπιτάκι

Πάνε μια, δυο, τρεις, τέσσερις, πέντε μέρες με το νέο MacBook Pro 15.4” με τον Core 2 Duo, code name Merom. Πως είναι λοιπόν; Με μια λέξη, καταπληκτικός. Μ’ αρέσει πολύ μέχρι στιγμής. Ας τα πάρουμε όλα με τη σειρά όμως. Για να ξέρετε και τι παίζει, έχω το βασικό μοντέλο με 2 όμως GB RAM. Δηλαδή 2.16GHz Core 2 Duo με 667 FSB, και οθόνη 15.4” σε 1440×900.

Πρώτον είναι σφαίρα. Περίμενα πολλά από τον merom, και μέχρι στιγμής δε με έχει απογοητεύσει. Όλα είναι τρομακτικά πιο γρήγορα από τον ενίοτε απελπιστικά αργό PowerBook G4 12” που αντικαθιστά. Έχω δει το dreaded spinning circus circle or whatever the hell it is μόνο μια-δυο φορές, και τότε μόνο στο Safari — more on that later. Το iTunes ελάχιστες φορές μ’ έχει αναγκάσει να περιμένω, ακόμα και όταν αλλάζω tags ή κάνω import εκατοντάδες τραγούδια. Δεν τον έχω τεστάρει ακόμα σε Matlab υπό Windows, είμαι περίεργος πως θα τα πάει εκεί. Ο merom υποτίθεται πως είναι πολύ καλύτερος από τους προηγούμενους x86 σε vector operations αν δεν κάνω λάθος.

Μιλώντας για Windows. Το installation του Boot Camp ήταν πανεύκολο. Υπήρξε ένα πρόβλημα, πιθανώς βασικό. Είχα το student version των XP, το οποίο είναι upgrade μόνο. Επειδή χωρίς drivers τα Windows δεν αναγνωρίζουν το eject key του MacBook, δε γίνεται να κάνεις install από upgrade version, το οποίο σου ζητάει να βγάλεις το cd και να βάλεις το cd ενός προηγούμενο Windows για ν’ αποδείξεις πως μπορείς να κάνεις ‘upgrade’, έστω και αν κάνεις clean install. Επειδή συνήθως όλο και κάποιον θα ξέρετε που θα έχει την πλήρη version, και απλώς πρέπει να βάλετε το δικό σας κλειδί αργότερα, μάλλον δεν είναι πρόβλημα. Πρόβλημα ίσως είναι το ότι το cd σας πρέπει να είναι slipstreamed με το Service Pack 2, το οποίο ίσως φοβήσει κάποιους, μα πραγματικά δεν είναι ιδιαίτερα δύσκολο (tutorial). Φυσικά, απαιτεί ήδη υπολογιστή με Windows. Τα Windows, as expected σε native hardware, τρέχουν τέλεια.

Πριν αρχίσω μερικά αρνητικά, να πω πως η οθόνη είναι πανέμορφη. Γενικά ήμουν σκεπτικός για τα benefits του widescreen, γιατί σκεφτόμουν περισσότερο blog και papers και σελίδες, γενικά, όπου θες κατακόρυφα content. Εν τέλει η ανάλυση και η οθόνη είναι αρκετά μεγάλες, ώστε να χωράει μπόλικο πράγμα κάθετα — και αυτά που χωράνε οριζόντια είναι εντυπωσιακά.

Επίσης το βίντεο φαίνεται πολύ καλύτερο σε (σχεδόν) 16×9. Είδα το τελευταίο Galactica (κάντε στον εαυτό σας μια χάρη και αρχίστε να το βλέπετε), και ενώ η ανάλυση φαίνεται φυσικά χειρότερη, το μεγαλύτερο μέγεθος βοηθάει πολύ.

Μιλώντας για την οθόνη, έχω την μη-glossy. Ένα αρνητικό της που μου έκανε εντύπωση είναι η ευαισθησία στη γωνία προβολής. Μη φανταστείτε κάτι το απαράδεκτο, μα αν μετακινήσετε το κεφάλι σας λίγο πάνω-κάτω ή δεξιά-αριστερά, θα δείτε διαφορές στη φωτεινότητα της οθόνης. Θα μου πείτε όλες οι LCD το έχουν αυτό, αλλά έχω την εντύπωση πως είναι λίγο πιο pronounced από την οθόνη του 12άρη. Να επαναλάβω πως δεν είναι τραγική η κατάσταση, και είναι και μεγαλύτερη οθόνη.

Άλλες μικροενοχλήσεις. Θεωρώ το expose ίσως το πιο σέξυ και λειτουργικό feature του Mac OS X σε GUI επίπεδο. Ο MacBook Pro ως γνωστόν έχει backlit keyboard. Ωραίο feature, μα χρειάζεται πραγματικά τρία ολόκληρα κουμπιά; Το F8 το απενεργοποιεί, το F9 μειώνει τη φωτεινότητα, και το F10 την ανεβάζει. Το πρόβλημα, φυσικά, είναι πως τα δυο βασικά κουμπιά του expose είναι το F9 και το F10. Εν τέλει ανακάλυψα πως δουλεύουν με το fn+F9 και fn+F10, αλλά είναι λίγο εκνευριστικό να μην έχεις one-touch access. Θα προτιμούσα να μπορούσα να βάλω το backlight στα fn+, και να είχα το expose στο κανονικό, μα μέχρι στιγμής δεν έχω βρει τον τρόπο.

Συνεχίζοντας, η μπαταρία κρατάει μπόλικη ώρα, πρέπει να είναι πάνω από τρεις ώρες με κανονική χρήση. Το magsafe, ο νέος κονέκτορας του φορτιστή, που λειτουργεί με μαγνήτη, ώστε να ξεκολάει αν τραβιέται το καλώδιο, είναι πολύ ωραίος. Του λείπει το σέξυ indicator ring του προηγούμενου φορτιστή, μα γενικά είναι πολύ καλός. Δεν είχα προβλήματα με το να ξεκολάει αυθαίτερα, ή με ελάχιστες κινήσεις, όπως είχαν παρατηρήσει κάποιοι στη πρώτη έκδοση του φορητού.

Να σημειώσω ένα πρόβλημα. Τα περισσότερα προγράμματα που έχω είναι πλέον universal binary, και πηγαίνουν πολύ γρήγορα. Κάποια όμως δημιουργούν προβλήματα. Συγκεκριμένα, έχω παρατηρήσει πολλά περισσότερα crashes αυτές τις λίγες μέρες με το merombook απ’ ό,τι συνήθως παλιότερα. Σ’ ενάμησι χρόνο με τον PowerBook, δεν ξέρω αν είχα πάνω από είκοσι πέντε crashes προγραμμάτων. Σε πέντε μέρες, πρέπει ήδη να είχα καμιά έξι-εφτά crashes. Ανησυχητικό; Σχετικά, ναι. Πάντως το OS X ήταν πάντα rock solid, δε μάσησε μια ό,τι και να έκλεισε.

Το άλλο παράπονο μου δεν έχει να κάνει με τον υπολογιστή, μα με το Safari. Είναι ο πιο όμορφος browser σε οποιαδήποτε πλατφόρμα έχω χρησιμοποιήσει — αλλά είναι κακογραμμένος. Δεν τίθεται πλέον θέμα ταχύτητας επεξεργαστή, μα ο Safari συχνά αργεί. Έχει πρόβλημα στο πως χειρίζεται σελίδες που δεν έχουν φορτωθεί τελείως — ψιλοκρεμάει αντί να σου δείξει τι έχει μέχρι στιγμής. Επίσης έχει πρόβλημα αν μείνει ανοιχτός καιρό, ή μετά από sleep, ή μετά από αλλαγή δικτύου. Ενίοτε σέρνεται δηλαδή σα να είσαι σε σύνδεση 1996.

Tι άλλο; Ξέρω ‘γω; Γενικά οι εντυπώσεις μου είναι πολύ θετικές, ακόμα και controlling (όσο μπορώ) για choice-supportive bias. Αν έχετε ερωτήσεις αφήστε σχόλιο παρακάτω και θα προσπαθήσω να τις απαντήσω. Ακολουθεί φωτογραφικό υλικό.

Γδύνοντας τον

Disclaimer 1 — Ακολουθεί υπολογιστική πορνογραφία. (Soft core.) Παρακαλείσθε να μη συνεχίσετε αν δε σας επιτρέπεται η βλέψη τέτοιου υλικού στη χώρα διαμονής σας. Ενδεικτικά, στην Αμερική η ηλικία αυτή νομοθετείται στους άνω των 18 μηνών.

Disclaimer 2 — Ακολουθεί υπερβολική δόση geekiness. Αν είστε ευαίσθητοι, πάρτε τις προφυλάξεις σας. Δε φέρουμε οποιαδήποτε ευθήνη.

Εν αρχή το κουτί. Για σύγκριση, βάζω δίπλα το κουτί του PowerBook G4 12”, τελευταίο μοντέλο. Όταν ήρθε ο τυπάς της Fedex, τόλμησα ν’ αναρωτηθώ αν ήταν ο MacBook Pro, αν και τον περίμενα την επομένη. Βγαίνοντας έξω όμως, τον βλέπω με δύο ολόιδια κουτιά. Ποιά η πιθανότητα, λέω, να παρήγγειλε και άλλος στο κτίριο μου μέσα σε μερικές ώρες απ’ όταν κυκλοφόρησαν; Τελικά αποδείχθηκε μεγάλη.

Όπως βλέπετε το καινούργιο κουτί είναι πολύ πιο ψιλόλιγνο από το παλαιό. Μιλάμε βέβαια και για πιο μακρόστενο υπολογιστή από τον παλαιότερο, μα τέλος πάντων. Συνεχίζοντας, ανοίγουμε το κουτί και βλέπουμε το άλλο, μαύρο κουτί, μέσα του. Επίσης ψιλόλιγνο. No surprises.

Τέλος πάντων, ελπίζω να μη βαριέστε, αλλά η τέχνη του στριπ-τιζ βασίζεται στην αναμονή. Κάθε τι που πέφτει πρέπει να του δίνεις την πρέπουσα σημασία. Αλλά ανοίγουμε το κουτί…

…και βλέπουμε κάτι πολύ μινιμάλ. Ο υπολογιστής, ο φορτιστής, κανά δυό καλώδια, το remote, και… αυτό ήταν. Που είναι τα DVD και τα manual;

Από κάτω από τον υπολογιστή. Designed by Apple in California. Indeed. High-class-άτη γκόμενα.

Το υφασμάτινο κάλυμμα του υπολογιστή ήταν τρομερή χλιδή. Σκέφτηκα λίγο να το χρησιμοποιήσω γενικότερα, αλλά θα είναι λίγο ενοχλητικό μάλλον, και δεν είναι αρκετά προστατευτικό ως θήκη.

Φτάνουμε στο (σχετικό) ζουμί. Ο ίδιος ο υπολογιστής, και η σύγκριση του με τον PowerBook G4 12”. Όσοι είχατε δει τους 15.4” MacBook Pro δεν έχω κάτι καινούργιο για σας — το μέγεθος του enclosure δεν έχει αλλάξει. Όσοι δεν τους έχετε δει, ή δεν τους είχατε συγκρίνει όμως με τους PBG412”, here you go.

Πιο λεπτός λοιπόν, όχι συγκλονηστικά so, μα κάνει αρκετή διαφορά. Πιο μακρύς (προφανώς, αφού μιλάμε για 15.4” σε σχέση με 12”), και ελάχιστα πιο φαρδύς. Το συγκλονηστικό είναι πως δε φαίνεται πολύ πιο βαρύς. Δεν έχω ζηγαριά, και δεν έχω ψάξει για ακριβές βάρος online, αλλά κρατώντας και τα δύο στα δύο χέρια, ίσως να είναι και πιο ελαφρύς ο MacBook Pro, αν και αυτό δε μου φαίνεται πολύ λογικό.

Τέλος πάντων. Αυτά από εξωτερική εμφάνιση. Για μια περιγραφή του συστήματος και των αλλαγών που γίναν από το προηγούμενο MacBook Pro, καθώς και μερικές φωτογραφίες από μέσα, δείτε το Apple Insider. Έχουν επίσης κάτι αντίστοιχο με αυτό που έκανα εγώ εδώ, ανοίγοντας τον κτλ, αλλά από κάποιον πιο υπομονετικό, και με dSLR με macro lenses.