Σπιτάκι

19 Σεπτεμβρίου με 7 Οκτωβρίου το εργαστήριο μου στο MIT έλαβε μέρος σε ένα πείραμα 100 μίλια ανατολικώς του Cape Cod (στην ανατολική ακτή της βορείου Αμερικής), δηλαδή περίπου 200 χιλιόμετρα μέσα στον Ατλαντικό! Οργανωτής ο καθηγητής μου σε συνεργασία με την πρώην post-doc του και νυν καθηγήτρια στο Northeastern. Σπόνσορες το Office of Naval Research. Θέμα και κύριος στόχος του πειράματος η ανίχνευση του περιβάλλοντος με ηχητικά κύμματα και συγκεκριμένα η καταμέτρηση του πληθυσμού των ψαριών στη περιοχή γνωστή ως Georges’ Bank, από τις πλέον ιστορικά παραγωγικές αλιευτικές περιοχές της βορείου Αμερικής.

Κατά την διάρκεια του πειράματος δοκίμασα να κρατήσω ένα ημερολόγιο. Αυτό που ακολουθεί είναι κομμάτια του ημερολογίου με τις εμπειρίες μου, φωτογραφίες και λοιπά ενδιαφέροντα. Συνολικά ήταν μια πολύ θετική εμπειρία, κάτι που χάρηκα που έζησα και κάτι που με έκανε να νιώσω πραγματικά επιστήμονας, αφού οι μέχρι τώρα εμπειρίες μου περιορίζονται υπερβολικά στο να τρέχω simulations μπροστά από έναν υπολογιστή όλη μέρα!

Παρακαλώ συγχωρέστε τα greeklish μου, καθώς και τα όποια ορθογραφικά λάθη. Πέρα από αυτά, ελπίζω το κείμενο που ακολουθεί να σας ενημερώσει και να σας διασκεδάσει! :)

Σαλπάρουμε! Τρίτη, 19 Σεπτεμβρίου 2006 και ώρα 1:30μμ. Μετά από 3 κουραστικές μέρες στο Woods Hole (ή Τρύπα στο Δάσος σύμφωνα με τον φίλτατο Πετρακάκο), είμαστε πλέον έτοιμοι για αναχώρηση. Κουβάλησα τόσους υπολογιστές τις τελευταίες μέρες που πραγματικά έχασα τον λογαριασμό. Μας πήρε και λιγάκι να οργανώσουμε το ‘εργαστήριό’ μας (ένα δωμάτιο 2.5 επί 4 μεταξύ της κουζίνας και του ‘main lab’), αλλά μετά χαλαρώσαμε! Έχει πλάκα άλλωστε να παίζεις με υδρόφωνα, μπαταρίες, καλώδια, κτλ. κτλ. Btw, έκαψα ένα multimeter καθώς προσπαθούσα να μετρήσω την τάση μιας μπαταρίας! Απίστευτο! MIT σου λένε μετά! Τι να κάνω που έχω να πιάσω multimeter στα χέρια μου από το δεύτερο έτος στο Cambridge (πάνε 6 χρόνια δηλαδή!). Μ’αρέσει που μας δώσανε και soldering iron σε περίπτωση που κάτι… θέλει soldering! Right, as if I know what I’m doing!

Αυτά λοιπόν. Τώρα ξεκινάμε και θα κάνουμε περίπου 12 ώρες να φτάσουμε στον προορισμό μας (κάπου 67 μοίρες δυτικά και 42 βόρεια). Θα είναι τότε 2 το πρωί και άρα θα έχουμε ακόμη κανα 4ωρο πριν να αρχίσει η σοβαρή δουλειά. Οπότε ώρα για χαλάρωμα και φόρτιση των μπαταριών! Γιατί με το που θα αρχίσουμε το πείραμα μας βλέπω να τρέχουμε σα τρελοί: τρία άτομα για να παρακολουθούμε τα ηχητικά σήματα από την πηγή, αλλά και από τυχών θαλάσσια κήτη στη περιοχή μας… ταυτόχρονα να παρακολουθούμε με κυάλια για τα ίδια κήτη (αν πλησιάσουν πολύ πρέπει να σταματήσουμε να εκπέμπουμε σήμα), αλλά και να ρίχνουμε probes για να μετράμε θερμοκρασία, πυκνότητα και salinity. Right, that sounds like fun! Με βλέπω να τρέχω και να μη φτάνω. Αλλά ταυτόχρονα δεν μπορώ να συγκρατήσω ένα αίσθημα αισιοδοξίας και ενθουσιασμού! Είναι η πρώτη μου φορά που θα είμαι σε πλοίο για τόσες πολλές μέρες (21 το σύνολο) και τόσο μακρυά από την ακτή (περίπου 200 χιλιόμετρα) και περιμένω με ενθουσιασμό να δω… θα πάθω ναυτία; Πως θα είναι στη μέση του Ατλαντικού; Και άλλα συναφή.

‘Water, water everywhere, not a drop to drink!’ Τεταρτη, 20 Σεπτεμβρίου 2006 και ώρα 2:20μμ. Είναι τελείως διαφορετική εμπειρία να ταξιδεύεις με πλοίο της γραμμής στο Αιγαίο από το να είσαι στη ‘μέση’ του Ατλαντικού και να μην βλέπεις στεριά πουθενά στον ορίζοντα! Και δεν είμαστε παρά 100 μίλια ανατολικά του Cape Cod. Μπλε παντού, και το καράβι αγκυροβολημένο, απίστευτο συναίσθημα!

Βρεγμένη γάτα! Παρασκευή, 22 Σεπτεμβρίου 2006 και ώρα 5:10μμ. Όπως καταλαβαίνετε, έχασα το χθεσινό post. Και όπως ίσως μπορείτε να φανταστείτε, ο λόγος είναι πως χθες ήταν μια ‘καταπληκτική’ μέρα! Ξεκινήσαμε με ένα CTD cast (* conductivity, temperature vs. depth), αλλά είχε πολύ κύμμα και ως αποτέλεσμα βραχήκαμε μέχρι το κόκκαλο. Αφού στεγνώσαμε, συνεχίσαμε προσπαθώντας να ισοσταθμίσουμε την ηχητική ‘πηγή’ μας. Όλα φάνηκαν να πηγαίνουν καλά και είπαμε να αρχίσουμε τα κανονικά σήματα. Υπολογίζαμε όμως χωρίς τον ‘ξενοδόχο’! Άπειρες Pilot Whales άρχισαν να μας επισκέπτονται από το πουθενά και κυρίως να μην λένε να πάνε πουθενά. Τους άρεσε το πλοίο μας! Σε αντίθεση με χθες, η επίσκεψη κράτησε ώρες και κατά διαστήματα οι φάλαινες έρχοντουσαν πολύ πολύ κοντά (δείτε φωτογραφίες), το μόνο που μπορώ να σας πω είναι πως το θέαμα ήταν απίστευτο. Α, και επιτρέψτε μου να παραφράσω ένα γνωστό τραγούδι: ‘φάλαινες, φάλαινες, φάλαινες παντού!’

Μέχρι εδώ όλα καλά, θα μου πείτε. Ok, καθυστερήσατε λιγάκι, και τι έγινε. Αμ δε. Όταν κάτι αρχίζει να πηγαίνει στραβά, όλα τα υπόλοιπα ακολουθούν! Όταν σε κάποια φάση (με τις φάλαινες λίγο πιο μακρυά) καταφέραμε να στείλουμε δυο-τρία pings, το σήμα δεν ήταν αυτό που θέλαμε. Το πρόβλημα φάνηκε και στο άλλο πλοίο και μας ζήτησαν να το φτιάξουμε. Μετά από αρκετή ώρα, πολύ ψάξιμο και υπό υπερβολική πίεση να βρεθεί μια άκρη, τελικά φάνηκε πως δεν μπορούσαμε να κάνουμε τίποτα από εδώ μόνοι μας. Η λύση βρέθηκε εξ αποστάσεως, και πήραμε τα σωστά σήματα μέσω e-mail από το εργαστήριο στο San Diego. Εν πάσει περιπτώση, και για να μην πολυλογώ, γιατί έχω καταλήξει να γράφω για πολλές τεχνικές λεπτομέρειες και αυτός δεν ήταν ο σκοπός μου… δεν καταφέραμε να στείλουμε κανένα σήμα ‘της προκοπής’ και ως αποτέλεσμα δεν μαζέψαμε και καθόλου δεδομένα. Κανείς δεν ήταν ευχαριστημένος, ειδικά στο άλλο πλοίο και αυτό φαινόταν από τις όποιες συνομιλίες μας. Και ως κερασάκι στη τούρτα ήρθε η αποκάλυψη ότι χάσαμε ένα από τα δύο μας υδρόφωνα! Ένα πρόβλημα είχε παρουσιαστεί από νωρίτερα, όταν δεν λαμβάναμε καθόλου σήμα από το υδρόφωνο που χρησιμοποιούσαμε για να ακούμε τις φάλαινες, και όπως φάνηκε όταν τα μαζέψαμε, αυτό ήταν επειδή το υδρόφωνο δεν ήταν πια εκεί! Άστα να πάνε. Τι να πεις? Murphy’s law!

Πάμε στην σημερινή μέρα. Βάση της υπάρχουσας κατάστασης τα πράγματα πάνε αρκετά καλά θα μπορούσα να πω. Συνεχίζουμε τα τεστ με την ηχητική πηγή και υπάρχουν ακόμη αρκετές συχνές διακοπές λόγω παρουσίας φαλαινών στην περιοχή. Άλλα γενικότερα τα πράγματα είναι λίγο πιο ήρεμα, και αν και την άκουσα ήδη το πρωί από τον καθηγητή μου, είμαι πιο αισιόδοξος για το μέλλον αυτού του πειράματος… για να δούμε τι θα δούμε… ‘Over and out!’

Βρε, βρε… χρόνια και ζαμάνια! Τετάρτη, 27 Σεπτεμβρίου 2006 και ώρα 11:00πμ. Πάνε μέρες από το τελευταίο μου entry. Πολλά συνέβησαν, και ακόμη περισσότερα πήγαν στραβά, αλλά δεν σκοπεύω να αρχίσω να αραδιάζω ένα σωρό τεχνικές λεπτομέρειες τώρα. Και εσάς θα κουράσω και εγώ θα συγχιστώ ξανά αν αρχίσω να τα θυμάμαι όλα αυτά. Θα αναφέρω μόνο ότι χρειάστηκε να γυρίσουμε πίσω στο Woods Hole. Η αφορμή ήταν ο καιρός και ένα μέτωπο κακοκαιρίας που πλησίαζε την θέση μας, αλλά η ουσιαστική αιτία ήταν ότι έπρεπε να λύσουμε τόσα πολλά προβλήματα (επικοινωνίας, με την ακουστική πηγή μας, με το σύστημα παρακολούθησης των θαλάσσιων θηλαστικών, κτλ.) που ο μόνος τρόπος ήταν να ξαναβρεθούμε τα πληρώματα όλων των πλοίων μαζί και να συζητήσουμε. Και αυτό συνέβη ολόκληρο το Σάββατο και την Κυριακή. Δευτέρα απόγευμα αφήσαμε πίσω μας το λιμάνι και Τρίτη πρωί συνεχίσαμε το πείραμα. Στην αρχή είχαμε πάλι κάποια προβλήματα, αλλά από σήμερα, Τετάρτη, φαίνεται να έχουμε μπει σε ένα πρόγραμμα που δουλεύει. Αν συνεχίσουμε έτσι θα ‘ρουτινιάσουμε’ μέχρι αηδίας!

Αυτή τη στιγμή που γράφω είμαι στο flying bridge και παρακολουθώ για φάλαινες. Ο καιρός είναι πολύ καλός, δεν έχει καν κύμα, και καθώς δεν υπάρχει και τίποτα στον ορίζοντα (ούτε φάλαινα, ούτε… ψυχή!), έχω αράξει στον ήλιο και ξεχνιέμαι… χμμ, σχεδόν σα να είμαι σε κανονική κρουαζιέρα. Χθες είδα και την πρώτη μου humpback. Ήρθε πολύ κοντά στο πλοίο μας και το θέαμα ήταν φανταστικό. Οι pilot whales είναι παιχνιδιάρικες, σχεδόν σαν δελφίνια, και τις τελευταίες μέρες έχουμε δει εκατοντάδες, αλλά δεν είναι παρά 2-3 μέτρα σε μήκος. Η χθεσινή humpback ήταν τουλάχιστον 6, ίσως 7-8! Έκανε μερικές βόλτες πίσω από το πλοίο και στο τέλος μας έδειξε την ουρά της, βούτηξε και μας άφησε γεια. Αργότερα είδα και μία πιο μακρυά να έχει γύρει στο πλάι της και να χτυπάει την επιφάνεια της θάλασσας με το μπροστινό πτερύγιό της! Είναι πραγματικά ένα περίεργο συναίσθημα να βλέπεις ολόκληρο αυτό το οικοσύστημα γύρω σου και να παρακολουθείς όλους τους τρόπους με τους οποίους εξελίσσεται. Οι pilot whales, ως παράδειγμα, κυνηγούν (ή τουλάχιστον αυτό νομίζουμε ότι κάνουν όταν τις βλέπουμε να συμπεριφέρονται όπως θα περιγράψω τώρα) κάνοντας κύκλους γύρω από το θήραμά τους και εν τέλει συγκλύωντας πάνω του. Εκείνη την στιγμή γίνεται ένας πανικός και βλέπεις τα νερά να ταράσσονται καθώς οι φάλαινες κάνουν συνεχόμενες βουτιές και ψαρεύουν. Άλλες φορές έχουν όρεξη για παιχνίδια και τις βλέπεις να χτυπάν τις ουρές τους ρυθμικά στο κύμα. Ακόμη και το βράδυ, όταν πλέον δεν μπορείς να δεις τίποτα έξω (νομίζω μόλις πριν 2-3 μέρες είχαμε νέο φεγγάρι), μπορείς να τις ακούσεις να τραγουδάνε στα υδρόφωνα που έχουμε για να τις εντοπίζουμε ακουστικώς. Το σύστημα εντοπισμού ακόμη δεν δουλεύει (χα χα!), αλλά το σήμα από το ένα υδρόφωνο τουλάχιστον είναι αρκετά καλό ώστε να μπορεί να ακούσει κανείς τα σφυρίγματά τους και τα διάφορα άλλα ακουστικά σήματα που χρησιμοποιούν για επικοινωνία. Όταν ειδικά πλησιάζουν αρκετά, μπορείς να ακούσεις έναν ολόκληρο υδρόκοσμο εκεί έξω, με διαφορετικού είδους ‘κραυγές’ να εναλλάσσονται. Είναι κάτι το πραγματικά απίστευτο!

Εν πάσει περιπτώση. Σήμερα φαίνεται να έχουμε ‘ξεφύγει’ σε μια περιοχή που δεν υπάρχουν καθόλου φάλαινες ή άλλου είδους θηλαστικά και είμαστε ήδη στη μέση του τρίτου μας track χωρίς διακοπές! Επιτέλους καλά δεδομένα… ελπίζω ο Μακρής να μας αφήσει στην ησυχία μας… ούτως ή άλλως, κάνουμε καλύτερη δουλειά έτσι, παρά όταν είναι πάνω από τα κεφάλια μας φωνάζωντας.

Μέχρι την επόμενη φορά, follow the whale song!

Σάββατο, 30 Σεπτεμβρίου 2006 και ώρα 8:30μμ. Πέρασαν πάλι οι μέρες. Όχι ιδιαίτερα γρήγορα θα μπορούσα να πω. Αρκετή δουλειά, αλλά τουλάχιστον χωρίς άγχος. Έχουν όλα μπει σε ένα πρόγραμμα και πλέον δεν τρέχουμε αριστερά-δεξιά σαν ακέφαλα κοτόπουλα! Το μόνο ‘πρόβλημα’ είναι ότι σπάνια ξέρουμε τι πρόκειται να κάνουμε μετά από δύο ώρες! Συνήθως μαθαίνουμε ποιο είναι το πρόγραμμα μία, το πολύ δύο ώρες πιο πριν. Μόνο σήμερα μας είπαν το πρόγραμμα για όλη τη μέρα αύριο και αυτό μόνο γιατί για πρώτη φορά αύριο πρόκειται να αγκυροβολήσουμε σε μία τοποθεσία για όλη την μέρα.

Κατά τα άλλα… τίποτα το τρομερό. Οι μέρες κυλούν σχετικά ήρεμα και μέσα στην ρουτίνα. Στην αρχή αυτή ήταν μια καλοδεχούμενη αλλαγή μετά τις ‘τρικυμίες’ των πρώτων ημερών, αλλά σιγά σιγά, η ρουτίνα έχει αρχίσει να οδηγεί στην βαρεμάρα. Ξυπνάμε το πρωί και κατεβάζουμε το υδρόφωνο που χρησιμοποιούμε για να μετράμε την ισχύ της ακουστικής μας πηγής, δύο από εμάς ανεβαίνουν στο παρατηρητήριο (flying bridge) όπου πλέον οι ώρες περνούν βασανιστικά αργά καθώς δεν υπάρχει ίχνος φάλαινας πουθενά, και μετά περιμένουμε. Αλλάζουμε τις βάρδιες ανάλογα με το πόσο κουρασμένος νιώθει ο καθένας, όσο τα δεδομένα αποθηκεύονται αυτόματα στον υπολογιστή, και… αυτό! Το μόνο που μένει είναι να αναλύσω τα δεδομένα και συνήθως περιμένω μέχρι τελευταία στιγμή για αυτό, γιατί… γιατί όχι άλλωστε; Όλη την υπόλοιπη ώρα δεν κάνουμε και τίποτα. Πραγματικά, δεν περίμενα να βαριέμαι τόσο. Θα μου πείτε, αφού βαριέσαι γιατί δεν κάθεσαι να κάνεις κάτι; Οτιδήποτε; Να, κάθομαι και γράφω τώρα, ας πούμε. Θα ήθελα ίσως να διαβάσω κάτι, ή να δω καμιά ταινία. Έχω φέρει αρκετές μαζί μου και έχει και πάρα πολλές η βιβλιοθήκη του πλοίου. Αλλά όταν ξυπνάς από τις 5-6 το πρωί και μετά ξανακοιμάσαι γύρω στις 12, ή 1 το πρωί… ακόμη και όταν δεν κάνεις κάτι κουραστικό, it takes a toll on you! Πρέπει να αρχίσω γυμναστήριο γαμώτο μου, η κοιλιά μου δεν θα υποχωρήσει μόνη της… άσχετο ε; Τέτοια ώρα, τέτοια λόγια. Χμμ… αυτό το ‘ημερολόγιο’ έχει αρχίσει να χάνει την υφή του… όταν είσαι πάνω στο παρατηρητήριο λοιπόν, με το iPod να παίζει ‘Up All Night’ από τους Counting Crows, με τον ορίζοντα όλον μπλε και τον ήλιο φωτεινό στον καθαρό ουρανό… είναι όμορφα, όσο και αν ο αέρας φυσάει… γιατί ‘So fix your hair just right, put your jeans on tight, or wear a dress so I can take it off real easy, ‘cause I’ve been thinking I’d like to see your eyes, open up real wide the minute that you see me’!

Εν τέλει, έχω καταφέρει να βρω μια εσωτερική ηρεμία και είμαι καλά… νιώθω καλά και η ζωή συνεχίζεται. Περιμένω να γυρίσουμε πίσω στην Βοστώνη, να ξαναβρώ τους φίλους μου και να τα πούμε πάλι από κοντά. Τα παιδιά εδώ είναι πολύ καλά, και ειδικά με τον Chief Scientist, τον Mike και τον συνεργάτη του, τον Alan, κάνουμε πολύ χαβαλέ. Αλλά φυσικά δεν είναι το ίδιο. Ο καθένας έχει την δουλειά του να κάνει άλλωστε.

Σκέψεις της ‘υπτάμενης’ γέφυρας (αλα ‘Λόγια της Πλώρης’). Δευτέρα, 2 Οκτωβρίου 2006 και ώρα 8:00μμ. Από χθες ο καιρός έχει χαλάσει. Φυσάει πολύ και κουνάει περισσότερο! Για πρώτη φορά, στεκόμενος στην flying bridge και χαζεύοντας τον ορίζοντα (γιατί όπως είπαμε, φάλαινες πια δεν υπάρχουν ούτε ως ιδέα, τις σκοτώσαμε όλες!), βλέποντας παντού μόνο μπλε και τίποτα άλλο, με το πλοίο να ταλαντεύεται στα κύμματα, νιώθω κάπως περίεργα. Θα ήθελα να πιστεύω πως νιώθω όπως οι πρώτοι θαλασσοπόροι όταν, μακρυά από κάθε στεριά, βρέθηκαν αντιμέτωποι με το στοιχείο της φύσης. Βέβαια, 20-25 κόμβοι αέρα και 2-3 μέτρα κύμμα δεν είναι τίποτα συγκριτικά, αλλά το αρχέγονο συναίσθημα του φόβου και του σεβασμού προς τη θάλασσα είναι βαθιά ριζομένο και περιμένει να αναδυθεί. Σχεδόν θα ήθελα να ζήσω την εμπειρία μιας τρικυμμίας, μόνο και μόνο για να δω πως θα αντιδράσω… αλλά ας μην προκαλλούμε την τύχη μας! Κλείστε τα μάτια σας και φανταστείτε για μια στιγμή… να είστε στην μέση του ωκεανού, γύρω το απέραντο γαλάζιο, κανένα σημείο ζωής πουθενά και ο αέρας να λυσσομανάει, να φυσάει τόσο δυνατά που να μη μπορείς να σταθείς στα πόδια σου καλά καλά, και ταυτόχρονα τα κύμματα να χτυπούν αλεπάλληλα το σκάφος το οποίο ακούς να τρύζει κάτω από την πίεση… σου προκαλεί ένα συναίσθημα που σπάνια πλέον ζει κανείς την σήμερον ημέρα: είσαι πραγματικά στο έλεος της φύσης! Το σκαρί είναι γερό και αντέχει, αλλά η δύναμη της θάλασσας είναι απεριόριστη και δεν κάνει να την προκαλείς. Νιώθω πως καταλαβαίνω πως γίνεται ταυτόχρονα να φοβάσαι, αλλά και να μην μπορείς να αντισταθείς στο κάλεσμα της θάλασσας. Δεν ξέρω πως αλλιώς να περιγράψω αυτό το συναίσθημα… ίσως ακούγομαι πεζός και γι αυτό θα σταματήσω εδώ, αφήνοντας τα υπόλοιπα για την φαντασία σας.

Ίσως και να σάλεψα από τις πολλές ώρες στην flying bridge, ίσως είναι απλώς το ότι όταν βρίσκεσαι έτσι μόνος σου απέναντι στο στοιχείο της φύσης τέτοιες σκέψεις είναι αναπόφευκτες. Όπως αναπόφευκτες είναι και σκέψεις που αφορούν τη ζωή, το μέλλον, το που πάμε και από που ήρθαμε… ‘D’ou venons nous, Ou allons nous, Qui sommes nous’ όπως είπε και ο Gaugin, καλή ώρα. Δεν θα πιάσω αυτά τα ζητήματα τώρα, αλλά θα ήθελα να γράψω λιγάκι για κάτι που θα ονομάσω ‘φιλοσοφία ζωής’. Το μονοπάτι που διαλέγει ο καθένας μας αν θέλετε, οι επιλογές που διαμορφόνουν το ποιο είμαστε, τα χαρακτηριστικά που διακρίνουν το πως αντιδράμε σε κάθε πρόκληση της ζωής. Δεν μπορώ να πω ότι γνωρίζω πολλά, αλλά κάποιες εμπειρίες τις έχω και με βάση αυτές μπορώ ήδη να κάνω κάποιες παρατηρήσεις. Υπάρχουν άνθρωποι που αδράττουν την ζωή, την ‘καβαλάνε’ και την οδηγούν εκεί που θέλουν. Προφανώς πρέπει πρώτα να ξέρεις τι θέλεις! Υπάρχουν και άλλοι που απλώς ακολουθούν το ρεύμα, ή (μιας και είμαστε στον ωκεανό) επιπλέουν και καταφέρνουν να επιβιώνουν χωρίς να έχουν συγκεκριμένο προορισμό. Ή μάλλον, χωρίς ο προορισμός να είναι πιο σημαντικός από το ταξίδι. Νιώθω πως ανήκω στην δεύτερη κατηγορία. Κολυμπάμε που και που ενάντια στο ρεύμα και βάζουμε στόχους για τους οποίους δουλεύουμε σκληρά να πετύχουμε, αλλά δεν υπάρχει κάποιο grand master plan, δεν υπάρχει κάποιο τέλος και αυτό δείχνει σε κάθε τι που κάνουμε. Ίσως δεν έχουμε ανακαλύψει το κάλεσμα μας ακόμη, ίσως να μην έχουμε κάποιο κάλεσμα, ή ίσως το κάλεσμα μας να είναι κάτι πέρα από τα στενά περιθώρια σύμφωνα με τα οποία κρίνεται η επιτυχία την εποχή μας. Έχω συναντήσει παιδιά που ζουν σα να ξέρουν τι θέλουν και αυτό που θέλουν το κυνηγούν με πάθος και τόλμη. Έχω βαρεθεί να νιώθω πως σε αντίθεση εγώ απλώς ταλαντεύομαι στα κύμματα και όπου με βγάλει. Δεν πρόκειται ποτέ να βουλιάξω, είμαι καλός κολυμβητής, αυτό το νιώθω βαθιά μέσα μου… αλλά θα ήθελα να έχω κάποιο στόχο στον ορίζοντα, κάποιο σημάδι προς το οποίο να κολυμπήσω, κάτι στο οποίο θα μπορούσα να αφιερώσω όλη την δημιουργική μου δύναμη, την οποίο νιώθω να χαραμίζω. Δεν θέλω να ακούγομαι μελοδραματικός, δεν νιώθω τόσο μελό. Δεν νιώθω ούτε χαμένος και χωρίς στόχο. Κάθε άλλο, έχω αυτή την στιγμή έναν καθαρό στόχο: να τελειώσω το διδακτορικό μου και να συνεχίσω επιτέλους με την ζωή μου. Μόνο που αυτός ο στόχος δεν με συναρπάζει όσο θα ήθελα. Αν τελειώσω το διδακτορικό μου, θα το κάνω μόνο και μόνο γιατί αυτό είναι το μονοπάτι στο όποιο βρίσκομαι σε αυτό το στάδιο της ζωής μου. Και αν μετά συνεχίσω σε κάποιο άλλο μονοπάτι, δεν νιώθω σίγουρος ότι θα το έχω διαλέξει εγώ. Μα δεν ακούγεται τόσο γελοίο αυτό; Πως γίνεται να μην το έχεις διαλέξει εσύ; Και όμως, μερικές φορές τα πράγματα έρχονται έτσι που καταλήγει κανείς να ακολουθεί αυτό που λέμε ‘the path of least resistance’. Δεν είναι αυτό καθαυτό λάθος νομίζω. Αυτό που με ενοχλεί είναι ότι υποδηλώνει μια αδράνεια, μια αδυναμία αντίδρασης που πολλές φορές δεν είναι καν συνειδητή! Και αυτό με τρομάζει, με ανησυχεί και με χαλάει. Αν είναι στο χέρι μου να το αλλάξω, γιατί δεν το έχω κάνει ήδη;

Χμμ, νομίζω το παράκανα. Δεν είχα σκοπό να ξεφύγω τόσο. Εν πάσει περιπτώση, έχουν την πλάκα τους αυτού του είδους οι σκέψεις. Δεν ξέρω αν οδηγούν πουθενά, αλλά η αυτοκριτική και η αυτο-ανάλυση είναι υγιείς διαδικασίες πιστεύω. ‘Γνώθι σ’αυτόν’ δεν έλεγαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι; Αυτά λοιπόν για σήμερα. Από αύριο ο καιρός φαίνεται να φτιάχνει, οπότε μάλλον και εγώ θα γυρίσω σελίδα και διάθεση… αν έχουμε την τύχη να μας επισκεφθούν και πάλι φάλαινες, τότε είναι που θα αρχίσω πάλι να γράφω για λιακάδες και αραλίκια!

Beaufort 8! Πέμπτη, 5 Οκτωβρίου 2006 και ώρα 12:20μμ. Σήμερα κουνούσε τόσο πολύ που δεν μπορούσα να κοιμηθώ καν! Όχι ότι ζαλιζόμουνα, ή τίποτα τέτοιο, αλλά ‘rollara’ τόσο πολύ αριστερά-δεξιά που ξυπνούσα αμέσως! Πολύ πλάκα. Υποψιάστηκα ότι οι συνθήκες είναι τέτοιες που δεν πρόκειται να κάνουμε καθόλου δουλειά σήμερα οπότε και σηκώθηκα σκεπτόμενος ότι θα μπορέσω να κοιμηθώ αργότερα αν χρειαστεί. Και όντως, sea state 6-7 έξω, κύμματα μέχρι και 6 μέτρα και… κανένα σχέδιο για δουλειά σήμερα. Αράζουμε, κανονίζουμε ταινιο-μαραθώνιο και βλέπουμε πάλι το απόγευμα τι μέλeι γενέσται. Αν και ο καιρός δεν φαίνεται να φτιάχνει και άρα μάλλον θα μας πάει έτσι μέχρι και το Σάββατο οπότε και γυρίζουμε πίσω. Όμορφα, ε; Λοιπόν, πάω για την πρώτη ταινία και τα λέμε αργότερα!

Κάπου εδώ άρχισε το ταξίδι της επιστροφής και δεν είχα άλλο χρόνο. Έλπίζω το post να σας φάνηκε ενδιαφέρον! So long, and thanks for all the fish :)