Σπιτάκι

Κατ’αρχήν θέλω να ξεκαθαρίσω ότι οι εκπομπές του περσινού φεστιβάλ με την Μυτηληναίου ήταν μακράν πιο ενδιαφέρουσες από τις φετινές.

Δεύτερον να πω ότι δνε με ενοχλεί ο Εμιρλής και ο Πετράκος, γιατί με έναν δίσκο δεν γίνεσαι διάσημος και κατεστημένο της μουσικής και άρα έχουν δικαίωμα συμμετοχής χαλαρά. (για το μουσικό ύφος του Πετράκου θα πω παρακάτω, διότι με ενοχλεί)

Τρίτον, τα βίντεο κλιπ στο άσπρο δωμάτιο είναι πάρα πολύ όμορφα σκηνοθετικά και αξίζουν συγχαρητήρια. Η ιδέα του ίδιου ντεκόρ με αλλαγές μόνο στα φώτα εξισώνει το πεδίο χωρίς να τα κάνει βαρετά και επαναλαμβανόμενα. Και πάλι συγχαρητήρια.

Τέταρτον να πω ότι έχω σοβαρό πρόβλημα όταν θα κληθώ να ψηφίσω. Πέρσι, από την πρώτη στιγμή που άκουσα τα τραγούδια ήξερα τι μου άρεσε περισσότερο (της Ευσταθίας το Χωρίς Εσένα) και δεν τέθηκε θέμα παρά μόνο προς στιγμήν όταν άκουσα του Δρογώση. Και πάλι όμως της Ευσταθίας ήταν καλύτερο. Είχε καλά τραγούδια και μερικά που δεν μου άρεσαν επειδή δεν ήταν του μουσικού μου ύφους ή επειδή απλά δεν ήταν ωραία. Φέτος όμως, έχω σοβαρό πρόβλημα και δεν ξέρω τι να ψηφίσω. Είναι πολλά τα καλά τραγούδια και ακόμα και σε στυλ μουσικής που δεν μου αρέσει τρομερά (hip hop για παράδειγμα). Θα δω τι θα κάνω… (προτάσεις δεκτές)

Πάμε λοιπόν στα τραγούδια ένα ένα, όπως εμφανίζονται στο site του φεστιβάλ.

1. “Περί φυσικής”
Συνθέτες: Γιώργος Ορφανουδάκης, Κωνσταντίνος Σελεζνιώφ
Στιχουργός: Θανάσης Ορφανουδάκης
Ερμηνευτής: Γιώργος Ορφανουδάκης

Gimmicky τραγούδι όπως είπε ο Κωστής όταν του το περιέγραψα, αλλά δεν παύει να είναι ωραίο. Μου αρέσει πολύ ο εμπνευσμένος στίχος που μιλάει για φυσική και αγάπη ταυτόχρονα και ο τρόπος που τα δένει, η αλληγορία και οι μεταφορές. Κλείνει το μάτι σε όσους ξέρουν λίγα παραπάνω από εμένα, αλλά δεν είμαι και εντελώς άσχετος, ξέρω τι είναι η εντροπία ;) Τώρα σε εντελώς άσχετους θα φανεί βλακεία, αλλά τι να κάνουμε. Η μουσική είναι πρωτότυπη επίσης. Έχει έναν χαρούμενο ρυθμό που θυμίζει λίγο εμβατήριο, λίγο λούνα παρκ, μέχρι που μπαίνει το απίστευτο βαρύ λαϊκό που δένει απροσδόκητα καταπληκτικά ειδικά όταν κάνει έξοδο και μπαίνει η φωνή αργά και μετά δυναμώνει. Η bacκground ανάγνωση του κειμένου μου αρέσει επίσης πάρα πολύ, θυμίζει περίεργο θόρυβο και ίσως θέλουν να το αντιδιαστείλουν και με τα σκρατς του λαϊκού κομματιού. Η φωνή του lead είναι απαλή αν και ίσως λίγο κοινότυπη. Ωραία nonetheless. Overall, μου αρέσει πολύ το τραγούδι. Το ακούω ξανά ευχαρίστως. Πρόσφατα σε εκπομπή ραδιοφώνου κοντά στον Βόλο, ενώ ταξίδευα για έναν γάμο, η παραγωγός είπε ότι ίσως είναι ένας ενδιαφέρων τρόπος για την διδασκαλία της Φυσικής, δεδομένου και των απεργιών και καταλήψεων. Τέλος, παρα λίγο να το ξεχάσω, η ιδέα του τραγουδιού (καμία σχέση σαν είδος μουσικής όμως) μου θυμίζει πολύ τους Μίκρο και το soundtrack του E-mail, αφού και εκεί ο πρωταγωνιστής είναι φυσικός και το θέμα είναι η αγάπη. Δεν είναι τυχαίο ότι και στο cd αυτό υπάρχει τραγούδι που λέγεται νετρίνο (σε αντιδιαστολή με τα φερμιόνια και τα μποζόνια, που δεν έχω ξανακούσει ποτέ στην ζωή μου) δανειζόμενο το όνομα του pet χρυσόψαρου του πρωταγωνιστή της ταινίας.

2. “3 Μάρτη”
Συνθέτης: Παντελής Δασκαλάκης
Στιχουργός: Παντελής Δασκαλάκης
Ερμηνευτής: Παντελής Δασκαλάκης

Γράφω όπως ακούω γιατί δεν το έχω ξανακούσει αυτό. Περίεργο intro, ενδιαφέρον. Η φωνή του τραγουδιστή, σόρυ, αλλά γιατί μουρμουρίζει; Είναι μονότονη, αν και δένει πολύ με την μουσική, το οποίο όμως απλά σημαίνει ότι και η μουσική είναι μονότονη. Το ρεφραίν γίνεται κάπως πιο συμπαθητικό, αλλά παραμένει υποτονικό και σε τελική ανάλυση βαρετό. Αργόσυρτος ήχος με το χάλκινο και το πιατίνι, προσπαθεί να μιμηθεί μπάντα, αλλά δεν του βγαίνει ιδιαίτερα. Μουντοί στίχοι, δεν έχω ιδιαίτερο πρόβλημα με το μελαγχολικό, αλλά όλο μαζί κάνει κάπως άσχημα και εν πάσει περιπτώσει δεν έχει και ευρηματικότητα σε λεξεις και έκφραση νομίζω. Δεν μου αρέσει.

3. “Ψευδαισθήσεις”
Συνθέτης: Νίκος Τσιλιγκούδης/ Ευριπίδης Ταρασίδης
Στιχουργός: Νίκος Τσιλιγκούδης
Ερμηνευτές: Νίκος Τσιλιγκούδης/ Ευριπίδης Ταρασίδης

Η φωνή του πρώτου δεν είναι τόσο καλή όσο του δεύτερου, αλλά τέλος πάντων. Δεν μου αρέσει πολύ ο στίχος του κουπλέ γιατί δεν δένει όμορφα με την μουσική. Τα ρεφραίν είναι πολύ πολύ καλύτερα και η ομοιοκαταληξία που χρησιμοποιούν είναι ενδιαφέρουσα. Hard rock δεν είναι το στυλ μου, αλλά νομίζω ότι είναι καλή η μουσική τους. Πριν με κάνετε flame, είπα ότι δεν είμαι ειδικός στο είδος, απλά λέω ότι μου αρέσει. Οι στίχοι τους είναι πολύ καλοί. Μελαγχολικοί μεν, αλλά η μουσική τους κάνει πιο εύπεπτους. Εκφράζουν μια περίεργη θλίψη, απόγνωση αλλά και οργή μαζί με την μουσική τους. Σαν ιδέα, ότι είναι ένα γράμμα, μου θυμίζει το Να μ’αγαπάς του Σιδηρόπουλου (μου πήρε κανα λεπτό να θυμηθώ το όνομα… Alzheimer) και ο φωναχτός, απελπισμένος τελευταίος στίχος (το μελάνι τελειώνει) είναι πολύ όμορφος και ίσως μεταφορικός αν εννοεί κανείς το μελάνι για το βιβλίο της ζωής του καθενός μας, και πάλι ίσως επηρεαζόμενος από τον Π.Σ. και το γεγονός ότι έφυγε νωρίς.

4. “Μοναξιά στην Η.”
Συνθέτες: Γιώργος Σταμάτης / Στέφανος Δανιηλίδης
Στιχουργός: Γιώργος Σταμάτης
Ερμηνευτής: Γιώργος Σταμάτης

Πριν σχολιάσω το τραγούδι, να πω κάτι που άκουσα στην εκπομπή της κρατικής όταν μίλησαν οι συντελεστές. Όπου Η βάλτε Ηρωίνη. Δεν είναι όνομα. Και αυτοί είναι επηρεασμένοι από… Σιδηρόπουλο νομιζω Στην Η. και το δήλωσαν ξεκάθαρα. Υπό αυτην την λογική θα κρίνω και το τραγούδι λίγο διαφορετικά από ότι ίσως να έκανα αν απλά είχα ένα τραγούδι χωρίς την εξήγηση (αν και ίσως να έφτανα μόνος μου στο συμπέρσαμα αυτό και να μην έλεγα ότι η Η είναι κάποια Ηρώ ή τίποτα τέτοιο). Όμορφη μουσική, θυμίζει λίγο πιο light Cranberries, Blur ίσως, τους τύπους του Supergirl. Τα του-του-του μετά από τα δίστιχα είναι πολύ όμορφα. Ρυθμικό τραγούδι, σε κάνει να θες να κουνηθείς από την θέση σου λίγο και εμένα μου έδωσε και μια ευχάριστη ανατριχίλα όταν έκλεινε το ρεφραίν. Μου αρέσει το πως κάνει build up σε νότες και ένταση από τα κουπλέ στα ρεφραίν. Οι στίχοι είναι πολύ ενδιαφέροντες, είτε τους δεις σαν αναφερόμενους σε κάποιον μόνο, είτε σε κάποιον εγκλωβισμένο στην μαστιγα των ναρκωτικών. Δείχνουν την μοναξιά μέσα στο πλήθος, την ανάγκη εξόδου από το αδιέξοδο της χρήσης. Το απότομο τέλος ήταν ωραίο και δεν το περίμενα, εξ ου και απότομο θα μου πειτε… Είναι τραγούδι που το ξανακούω με ευχαρίστηση γράφοντας αυτά τα λόγια. Μελαγχολικά τα λόγια, αλλά τα σηκώνει το θέμα και οι αλληγορίες που φτιάχνουν κάνουν τα νοήματα του τραγουδιού πολύ πιο εύκολα να τα προσλάβει κάποιος με κάπως ανοιχτό μυαλό.

5. “Λίγο πριν ξημερώσει”
Συνθέτης: Στέλλα Γαδέδη
Στιχουργός: Πόλυς Κυριάκου
Ερμηνεύτρια: Ευτυχία Μητρίτσα

Ωραίο πιάνο και όμορφη κοπέλα (ναι είναι άσχετο, αλλά γράφει καταπληκτικά στην κάμερα στο βίντεο κλιπ). Ακούγοντας το τραγούδι για πολλοστή φορά, αφού σαν βλάκας έκλεισα το ταμπ και έχασα ό,τι είχα γράψει για το κομμάτι πριν και το ακούω πάλι τώρα, η μουσική είναι όλα τα λεφτά. Αυτή η τζαζ διάθεση, δεν ξέρω αν είναι τζαζ οπότε keep the flames coming, είναι πρωτότυπη και ενδιαφέρουσα. Δεν ξέρω να ξεχωρίσω αν έχουν κοντραμπάσο, αλλά μοιάζουν με τους Νάμα, ίσως θα ήταν ενδιαφέρον να ακούσουμε την φωνή της Ιφιγένειας σε αυτό το τραγούδι. Τα μελαγχολικά σόλα της τρομπέτας επιτέινουν αυτήν την αίσθηση προσδοκίας του κομματιού. Η φωνή της τραγουδίστριας είναι κάπως πιο μπάσα από το συνηθισμένο γυναικείο, αλλά δένει αρμονικά με το κομμάτι και ρέει στο αυτί σαν νεράκι. Δεν μου αρέσουν μόνο οι υψηλές της νότες όταν μπαίνει στο ρεφραίν, κάτι μου χτυπάει άσχημα σε αυτές. Το τραγούδι μιλάει για έναν έρωτα με ημερομηνία λήξεως. Ξημερώνει και για κάποιον λόγο το τέλος πρέπει να έρθει απότομα. Συμβατικό το περιεχόμενο, ασύμβατος ο τρόπος με τον οποίο μεταχιερίζεται η στιχουργός ορισμένες κοινότυπες λέξεις. Κάνουν πιο ενδιαφέρον το κομμάτι. Ακούγοντας το μου έρχεται στο μυαλό το Before Sunrise ή και το Before Sunset, λογικό θα μου πείτε. Μου έρχεται στο μυαλό και το Λάθος εποχή του Σπανουδάκη (θα σας γελάσω ποιος τραγουδάει και δεν το θέλω… το Alzheimer που λέγαμε). Συνολικά είναι ένα όμορφο τραγούδι που θα το άκουγα ξανά ευχαρίστως.

6. “Άρωμα”
Συνθέτης-Στιχουργός-Ερμηνευτής: Μιχάλης Τούμπουρος

Η πολυπλοκότητα των στίχων μου θυμίζει τραγούδια του Κραουνάκη με την Σπείρα Σπείρα. Σε μεγάλο βαθμό απαιτούν την προσοχή του ακροατή περισσότερο από την μουσική ώστε να παρακουλουθήσεις που την πάει την βαλίτσα, πράγμα που βολεύει το τραγούδι γιατί η μουσική είναι μάλλον απλή και ρηχή, με εξαίρεση όταν δεν συνοδεύεται από φωνή, οπότε γίνεται κάπως πιο ενδιαφέρουσα. Προφανώς είναι επίτηδες ισορροπημένα έτσι ώστε να μην σε πονοκεφαλιάζουν. Είναι βασικό για ένα τραγούδι να μην σε πονοκεφαλιάζει :) Η φωνή του τύπου θυμίζει πάρα πολύ τον Σαββόπουλο. Το θέμα του τραγουδιού είναι ακόμα ένα λοβ στόρι. Σαν σύνολο δεν μπορώ να πω ότι μου άρεσε πολύ, αλλά δεν μπορώ να προσδιορίσω δυστυχώς και συγκεκριμένους λόγους :( Ίσως σαν ποίημα να είχε καλύτερη μοίρα, γιατί οι στίχοι είναι εξαίσιοι.

Update: Νομίζω βρήκα γιατί δεν μου αρέσει. Είναι επιτηδευμένο.

7. “Τζερώνυμο”
Συνθέτης: Μιχάλης Εμιρλής
Στιχουργός: Χριστόφορος Μπαλαμπανίδης
Ερμηνευτής: Μιχάλης Εμιρλής

Ο Εμιρλής πιστεύω ότι υπηρετεί ένα περίεργο είδος τραγουδιού με χιούμορ, όπως ο Ζακ Στεφάνου, ο Δεληβωριάς και παλιότερα ο Λουκιανός. Ο Τζερώνυμο είναι ένας περιπλανώμενος ινδιάνος στην Αθήνα. Πρωτότυπο θέμα χωρίς αμφιβολία. Προφανώς δεν είναι κυριολεκτικά για έναν ινδιάνο, αλλά όπως το βλέπω εγώ για έναν άνθρωπο αποξενωμένο από τον τρόπο ζωής της πόλης στην οποία ζει. Αισθάνεται ξένος. Η καουμπόϊκη μουσική δένει με το θέμα τρελά και είναι πολύ πρωτότυπο άκουσμα, για μένα, και γι’αυτό μου αρέσει πολύ. Τα “λιβάδια της Αχαρνών” μου φέρνουν στο μυαλό τα “στη Σκουφά βοσκοτόπι” του Δεληβωριά. Το κλείσιμο του τραγουδιού μου φέρνει εκείνην την ευχάριστη ανατριχίλα που προανέφερα, είναι απλά καταπληκτικό. Το τραγούδι έχει ενδιαφέρουσες λέξεις και εκφράσεις (μουσικές που τα λόγια αλητεύω πχ) και χωρίς να κουράζει θες να ακούσεις τι θέλει να πει, ενώ το ίδιο το θέμα τον αναγκάζει να βάζει λέξεις και εκφράσεις που στάνταρ δεν έχουν ξανακουστεί σε τραγούδι. Η φωνή του Εμιρλή είναι πολύ ζεστή και σε γεμίζει πέρα ως πέρα. Στο μεγάλο του σουξέ με την μαργαρίνη, τον είχα βρει λίγο μονότονο, αλλά εδώ με την συγκεκριμένη μουσική νομίζω ότι είναι πάρα πολύ καλός. Έχει περίεργη χροιά, αλλά αυτή τον χαρακτηρίζει και εδώ λειτουργεί πολύ υπερ του τραγουδιού. Για κάποιον λόγο σε κάποια σημεία μου θυμίζει τον Γάτο (του Παπακωνσταντίνου? ίσως? δεν ξέρω…. δεν θυμάμαι ρε γαμώτο :’( )

8. “Όμορφη ζωή”
Συνθέτης-Στιχουργός-Ερμηνευτής: Γρηγόρης Πετράκος

Ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω πως είναι δυνατόν ένας άνθρωπος με speech impediment να θέλει να γίνει τραγουδιστής. Μου είναι αδιανόητο. Ο Πετρακός πιο απλά, δεν μου αρέσει. Ποτέ δεν μου άρεσε. Το ότι ήταν σε ριάλιτι δεν με νοιάζει, αφού για την Ραλλία δεν έχω ίδια γνώμη, για παράδειγμα. Το συγκεκριμένο τραγούδι, επίσης δεν μου αρέσει. Γράφοντας αυτά το άκουσα μόνο μία φορά. Ενδιαφέρουσα ενορχήστρωση, θυμίζει ίσως λίγο Laureena McKennit στο στυλ, αλλά κάπου εκεί τελειώνουν τα θετικά. Κοινότυπο θέμα, βαρετό το μουσικό-στιχουργικό μέτρημα (τι μετράει? βουρδουλιές?) Το ρεφραίν κάτι μου θυμίζει πάρα πολύ έντονα, αλλά δεν μπορώ να το προσδιορίσω. Είναι λίγο παλιομοδίτικο συνολικά το τραγούδι, αλλά όχι με τον τρόπο που θα το έλεγες και κλασικό. Δεν μπογώ να βάλω παγαπάνω από τγία. Don’t quit your day job!

9. “Νότες μαγικές”
Συνθέτης-Στιχουργός: Παναγιώτης Ανδρεάδης
Ερμηνεύτρια: Μαίρη Δούτση

Ένα ακόμα κλασικό κομμάτι, πάλι με επιρροές από τραγούδια του στυλ της Αλεξίου. Πολύ όμορφη γυναικεία φωνή, απαλή και γλυκειά. Γεμίζει τον ακροατή. Η μουσική είναι πολύ ενδιαφέρουσα. Εξερευνά όπως και άλλοι πριν από αυτόν τον συνθέτη τις δυνατότητες συνδυασμού ακουσμάτων λαϊκού τραγουδιού με τζαζ/μπλουζ. Είναι πολύ ενδιαφέροντα τα πειράματα αυτά και το αποτέλεσμα πολλές φορές εντυπωσιάζει όπως πχ σε δουλειές του Κραουνάκη. Εδώ είναι μια πολύ καλή προσπάθεια. Προσωπικά μου αρέσει, χωρίς όμως να είναι κάτι το πραγματικά εξαιρετικό, αν και η σόλο τρομπέτα είναι πολύ ωραία. Οι στίχοι ενδιαφέροντες, το πως χρησιμοποιεί μουσική ορολογία για να εκφράσει την ψυχολογική της κατάσταση. Θα ήθελα να ήξερα ο ρυθμός 2/4 τι τραγούδια κάνει… Εκφράζει μια μελαγχολική προσμονή για την αγάπη. Χιλιοπαιγμένο το ίδιο θέμα, αλλά δεν μπορώ να πω ότι έχω ιδιαίτερο πρόβλημα με αυτό. Συνολικά μου άρεσε. Η κοπέλα γράφει ωραία στην κάμερα :)

10. “Το σωστό είναι λάθος”
Συνθέτης: Γιώργος Χαρατζόγλου
Στιχουργός: Γιώργος Χαρατζόγλου
Ερμηνευτής: Γιώργος Χαρατζόγλου

Πολύ όμορφη μουσική, θυμίζει καλοκαίρι. Και κάτι άλλο μου θυμίζει, αλλά δεν ξέρω τι. Χαρούμενη. Να σημειώσω ότι το βίντεο κλιπ με τον τραγουδιστή επί δύο σαν ένα βίντεο τον Cardigans παλιότερα, είναι πολύ καλό. Το τραγούδι έχει μια περίεργη φιλοσοφική, ή αμπελοφιλοσοφική διάθεση αν θέλετε. Σε κάποιο βαθμό το ύφος στα κουπλέ θυμίζει το Sunscreen, αλλά το ρεφραίν είναι πιο μελωδικό και συμβατικό, κατά την γνώμη μου δένει καλά με το κομμάτι και δεν φαίνεται ξένο. Το ρεφραίν είναι πράγματι πολύ καλό, μου δίνει αυτήν την ανατριχίλα που έχω ξαναναφέρει. Οι στίχοι είναι ενδιαφέροντες γιατί είναι γεμάτοι με αντιθέσεις και ανάστροφες, ας το πουμε, προτάσεις. Πιστεύω ότι είναι food for thought και υπό αυτήν την έννοια έχει μια επιπλέον αξία σαν τραγούδι, χωρίς όμως να γίνεται βαρύ για τον ακροατή και να τον αναγκάζει να σκεφτεί. Θέλω να πω ότι μπορείς να το ακούσεις απλά σαν μουσική αλλά και σαν κάτι παραπάνω, αναλόγως διάθεσης.

11. “Το τραγούδι των ψυχών”
Συνθέτης: Θόδωρος Μανωλίδης
Στιχουργός: Θόδωρος Μανωλίδης
Ερμηνευτές: Θόδωρος Μανωλίδης / “Εξαίρεσις”

Hard Rock Allelujah, περίπου. Καλά ίσως όχι. Το συγκρότημα είναι hard rock, αλλά το τραγούδι όχι και τόσο, δεν ξέρω που να το κατατάξω βασικά. Έχει προφανώς ενορχήστρωση rock, αλλά ακουστικά δεν μοιάζει τρομερά, ίσως πάλι απλά να μην ξέρω τι μου γίνεται. Όμορφη φωνούλα στην εισαγωγή με την κιθάρα. Η φωνή του τραγουδιστή έχει αυτήν την rock χροιά, αλλά δεν με συνγκλονίζει. Χμ, νομίζω ότι φωνάζει σαν τον Παπακωνσταντίνου και ποτέ δεν μου άρεσε αυτό. Οι φωνές του γκρουπ στον πρώτο στίχο του ρεφραίν μου αρέσουν, αλλά μετά δεν μου αρέσει ο lead. Μουσική καλή φαίνεται αν και δεν είναι το είδος που ακούω. Τα backing vocals είναι ωραία. Στιχουργικά δεν λέει και τίποτα, μάλλον επαναλαμβάνεται υπερβολικά και δεν φαίνεται να θέλει να πει κάτι συνγκλονιστικό. Δεν είναι άσχημο υποθέτω, αλλά σίγουρα δεν είναι του στυλ μου και δεν θα το προτιμήσω.

12. “Πόσο μελαγχόλησε αυτός ο τόπος”
Συνθέτης: Γιώργος Ταϊφάκος
Στιχουργός: Κωνσταντίνος Πισιμίσης
Ερμηνευτές: Freedom of Speech / Ευτυχία Ραυτοπούλου

meh, πάλι δεν μπορώ να ανοίξω τραγούδια… θα συνεχίσω μετά…