Σπιτάκι

Πέρι “φαινομένου” Τσίπρα ο λόγος. Καλά μη βαράτε, κι εγώ έχω βαρεθεί να ακούω για το φαινόμενο, λες και είναι καμιά συνγκλονιστική ανακάλυψη. Από την άλλη θα μου πεις, έξυπνος σοβαρός νέος πολιτικός που παίρνει 10% με τον Συνασπισμό δεν είναι και καθημερινό φαινόμενο. Εγώ φταίω όμως που οι λέξεις έχουν αρχίσει να χάνουν το νόημα τους από την υπερκατανάλωση; Εγώ φταίω που ο Ψωμιάδης έλεγε σήμερα στον Δημήτρη Μάρκο, τον μεγιστάνα τον νίντζα… ερμ.. της δημοσιογραφίας, ήθελα να πω… λέμε τώρα, εγώ φταίω λοιπόν που αναφερόταν στον εαυτό του ως φαινόμενο;

Και έλεος κι αυτός, είναι δυνατόν μετά την εκλογή του να στέλνει σοκολατάκια από την Plaisir στους δημοσιογράφους σε στυλ “Smack! Στα μούτρα σας, ξαναβγήκα!”. Οι Θεσσαλονικείς φταίνε, ασυζητιτί. Είναι δυνατόν μετά από όλον αυτόν τον ντόρο με Αναγνωστόπουλο, Plaisir κτλ κτλ να τον ξαναβγάζουν και μάλιστα από τον πρώτο γύρο;

Τέλος πάντων, είπαμε θα πούμε για τον Τσίπρα. Αρκετά ασχοληθήκαμε με τον Ξανθόπουλο, pardon Ψωμιάδη.

Πρώτη φορά που μου έκανε εντύπωση ήταν όταν διάβασα προεκλογικά μια μινι συνέντευξη όλων των υποψηφίων στο περιοδικό Σινεμά. Μια από τις ερωτήσεις ζήταγε να αφιερώσουν ταινίες στους αντιπάλους τους. Ο Τσίπρας έδωσε μια πολύ έξυπνη απάντηση (όλες του ήταν έξυπνες) και έδειχνε να ξέρει ένα δυο πράγματα παραπάνω για τον κινηματογράφο και μάλιστα για το είδος του κινηματογράφου που είναι τέχνη. Προσωπικά το θεωρώ προσόν σε έναν άνθρωπο να έχει ενδιαφέροντα και να μην είναι ένας μονοδιάστατος ξύλινος πολιτικός. Ο Τσίπρας λοιπόν αφιέρωσε το “Goodbye Lenin” στον Χαλβατζή, το “Οι μέρες της αφθονίας σας είναι μετρημένες”, στον Κακλαμάνη και το “Κάτι κουρασμένα παλικάρια” στον Σκανδαλίδη. Ειδικά του Χαλβατζή ήταν πολύ έξυπνη επιλογή.

Μετά τον είδα στην Στάη και τον Πρετεντέρη, σε debate όλοι εναντίον όλων και κατά την γνώμη μου έκλεψε την παράσταση. Είχε το θάρρος της γνώμης του, ακόμα και αν ήταν ελαφρώς αντισυμβατική και θα προκαλούσε (πχ με αφορμή το Γκλέτσος vs Τριφύλλη celebrity deathmatch είπε για την πασαρέλα της πολιτικής και έπεσαν να τον φάνε). Είχε νέες ιδέες, φρέσκιες και τον αέρα ενός νέου ανθρώπου με όραμα. Ήμουν πολύ fan του Chip-ρα και χαίρομαι που πήγε τόσο καλά. Το είχα πει και στα παιδιά στο σπιτάκι, αλλά αποφάσισα να μην γράψω στο blog προεκλογικά για να μην χρωματιστούμε (λέμε τώρα).

Μπράβο του λοιπόν και μακάρι να κάνει αλλαγή στο Δήμο και να μην χαλάσει ο ίδιος από την πολιτική.