Σήμερα πήρα δύο τρένα και δύο ταξί.
Είχα το πουκάμισο μου tucked in όλη μέρα.
Γυρνόντας σπίτι, κουρασμένος στο τέλος της μέρας, έκατσα σ’ ένα tapas bar που συνήθως θεωρώ απαράδεκτα ακριβό, και πήρα ένα pisco canary και ένα bocadillo με χόρτα.
Στο διπλανό τραπέζι, ένα ζευγάρι graduate students, και οι δύο εμφανώς μεγαλύτεροι μου, αναγκαστήκαν να δείξουν ταυτότητα για να πάρουν τα ποτά τους. Εμένα δε μου είπαν τίποτα. Γελούσα μέσα μου.
Όπως καθόμουν στο μπαράκι, σκεφτόμουν πόσο περίεργη ήταν η μέρα. Ακόμα όλα φαίνονται αρκετά περίεργα και ξένα. Ένιωθα λίγο σαν ένα παιδάκι που έβαλε κουστούμι, και το έπαιζε μεγάλος.
One round down, two to go.
Καλά ναι, τι μου λες τώρα! Πήγα σήμερα να πάρω ένα σακάκι για να βάλω στον γάμο της Βαγγελίτσας. Είναι ένα χρόνο μεγαλύτερη μου και παντρεύεται στο καπάκι από την σχολή και θα βάλω τα καλά μου, meaning σχεδόν κουστούμι. Αισθάνομαι τρομερά περίεργα σε αυτά τα ρούχα και αισθάνομαι ακόμα πιο περίεργα που θα τα βάλω στον γάμο της. Μέχρι χτες κάναμε κλινικές και τώρα παντρεύεται. Περιέργο…
Άσχετο, αλλά αγόρασα και ενα cdακι, πολύ καλό σήμερα :) Ευσταθία :)
Αντί να μασουλάς αμπελό(φιλοσο)φυλλα, μπορείς σε παρακαλώ να απαντήσεις σε ένα από τα δύο email μου (ή, κατά προτίμηση, και στα δύο);