Τα τελευταία έξι χρόνια, λόγω σχολής και του ιδιαίτερου τρόπου με τον οποίο εμείς στην Ιατρική Αθήνας, προγραμματίζουμε τις εξετάσεις μας, είχα πάντα να προσμένω ένα διαγώνισμα. Βλέπετε, στην Ιατρική Αθήνας, υφίσταται μια ρηξικέλευθη κατάσταση κατά την οποία ο φοιτητικός σύλλογος καθορίζει το πρόγραμμα των εξεταστικών και αυτό το θεωρούμε “κατάκτηση”. Η σχολή απλά τυπικά το επικυρώνει. Έτσι, απλώνουμε τις εξεταστικές μας, σαν τον τραχανά ένα πράγμα, και δίνουμε περίπου ένα μάθημα κάθε 20ήμερο. Αυτό με την σειρά του έχει αποτέλεσμα η εξεταστική του Ιανουαρίου να τελειώνει τον Μάιο και του Ιουνίου τον Αύγουστο, ή έστω τέλη Ιουλιου, και η Σεπτεμβρίου να τελειώνει τον Δεκέμβριο.
Όπως αντιλαμβάνεστε, ανά πάσα ώρα και στιγμή, βρίσκεσαι σε εξεταστική και πάντα υπάρχει ένα διαγώνισμα που έρχεται με απειλητικές διαθέσεις. Και φυσικά, δεν έχεις διαβάσει καθόλου μέσα στο εξάμηνο για τα μαθήματα που κάνεις, γιατί δίνεις τα μαθήματα του προηγούμενου εξαμήνου.
Στα τελευταία έτη τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα. Στο πέμπτο έτος οι κλινικές αλλάζουν κάθε μήνα και μετά κάθε κλινική υπάρχει προαιρετική εξεταστική, που γενικά συμφέρει να κατέβεις, αντί να πας στις κανονικές. Μερικούς μήνες έχεις 2 μαθήματα, οπότε αναγκαστικά θα επιλέξεις το ένα από τα δύο και άρα τον Ιανούαριο πχ που υποτίθεται ότι είναι ελεύθερος μήνας, και πάλι έχεις κάτι να δώσεις. Στο έκτο έτος είναι κάπως καλύτερα γιατί είναι 3μηνα, αλλά η ύλη είναι τόσο μεγάλη που σε πιάνει πανικός και μόνο όταν βλέπεις το βιβλίο. Παθολογία για παράδειγμα, η ύλη που διάβασα για να δώσω ήταν περι τις 1000 σελίδες.
Μ’αυτά και μ’αυτά, έχοντας δώσει το τελευταίο μου μάθημα την περασμένη Τετάρτη, για πρώτη φορά μετά από έξι χρόνια βρίσκω τον εαυτό μου να μην πρέπει να διαβάσω για να δώσω κάποιο μάθημα. Πρωτόγωνρη εμπειρία για μένα, ειδικά αν αναλογιστεί κανείς ότι μπήκα με το νέο σύστημα, την πρώτη χρονιά εφαρμογής του, με την πρώτη, δηλαδή έδωσα 12 μαθήματα στην Β’ και Γ’ Λυκείου. Με λίγα λόγια, για πρώτη φορά ίσως μετά από 8 χρόνια, δεν έχω τίποτα να κάνω.
Και μου αρέσει πολύ!!
Μπράβο ρε, και ναι, κέρδισες επάξια λίγο ηρεμία. Βέβαια είσαι και σ’ αυτό που στο grad school ονομάζουμε the post-quals slump, ή τέλος πάντων κάτι παρόμοιο, οπότε πρόσεξε να μην το αφήσεις να σ’ επηρεάσει για πάρα πολύ καιρό.
Άντε καλή συνέχεια.
kalh ksekourasi dim!