Βλέπω πως και ο Παναγιώτης το ‘ριξε στα all-nighter. Εγώ είχα ένα χθες, και μάλλον θα έχω και σήμερα και αύριο. Ίσως πάει ως την Δευτέρα.
Μου θυμίζει ένα φίλο μου, διδακτορικός και αυτός, που μια Παρασκευή βράδυ του στέλνει ο advisor του email, κλείνοντας ‘Καλό Σαββατοκύριακο.’ Ο φίλος απαντάει με περίσσια πικρία ‘Σαββατοκύριακο; Τι ειν’ αυτό;’ Στο οποίο ο καθηγητής απαντάει ‘Μπράβο!!! That’s the spirit!!!’
Τελικά και το academia δεν είναι το αραλίκι που θέλουμε να το παρουσιάζουμε ώρες-ώρες. Δε θέλω να φανταστώ καν το tenure track. Δε χρειάζεται βέβαια, βλέπω κόσμο που ξέρω, και τα δωδεκάωρα που ρίχνει σχεδόν εφτά μέρες την εβδομάδα. Όταν/όσο το paper στο οποίο δουλεύεις είναι ενδιαφέρον, οι ώρες περνάνε χωρίς πρόβλημα. Αν αρχίσεις να το βαριέσαι… Ευτυχώς για την ώρα (βλέπε: τους τελευταίους μήνες) είμαι αρκετά excited, οπότε για να δούμε, ελπίζω να κρατήσει.
Πήρα και το πρώτο interview μου σήμερα. Πολύ καλό αυτό. Για να δούμε.
Οι Κινέζοι έχουν (υποτίθεται) μια από τις πιο ενδιαφέρουσες κατάρες που έχω ακούσει ποτέ: ‘may you live in interesting times.’ Από ‘κει είναι και ο τίτλος του Interesting Times του Pratchett, ενός των καλύτερων του βιβλίων.
Times have been very interesting lately indeed.
That’s the spirt! :-)
χαχαχα, θυμάμαι όταν τελειώσα από το Στάνφορντ και άρχισα να δουλεύω: και περισσότερα λεφτά (x3.5) και τα Σ/Κ δικά μου… Οι διδακτορικοί είναι το cheap labor του academia (Σχεδόν επί ένα χρόνο κατέβαινα από την Πόλη 6 μέρες τη βδομάδα στη “Φάρμα”). Μόνο αυτοί που πάνε για tenure δουλεύουν περισσότερο (αλλά πληρώνονται και κανονικά). Μετά το tenure …χαλλλαρά!
(Το μόνο καλό ήταν ότι μπορούσα να εμφανίζομαι στο γραφείο το μεσημέρι - και βέβαια έπρεπε να προλάβω το τελευταίο τρένο τις επιστροφής στις 11μ.μ.)
μην υπερβαλουμε. μιλουσα με καποιον που δουλευει κανονικα και καταληξαμε: οσο και να γκρινιαζουμε οι ακαδημαϊκοι, κανουμε μια δουλεια που μεσες ακρες μας ευχαριστει. αποδειξη οτι συνταξιοδοτημενοι καθηγητες συνεχιζουν να δουλευουν παρολο τοι δεν πληρωνονται πια απο το πανεπιστημιο!
ε λοιπον, λιγοι ειναι οι ανθρωποι στον κοσμο που κανουν δουλεια που τους ευχαριστει, κατι ειναι και αυτο…
ΣΓ το ερώτημα είναι πόσοι καθηγητές συνεχίζουν μετά τη σύνταξη : ) Γιατί χαίρω πολύ, βλέπεις και πολλούς επιχειρηματίες που είναι 65 και συνεχίζουν. Λίγοι όντως είναι οι άνθρωποι που πραγματικά ευχαριστιούνται κάθε μέρα της δουλειάς τους, και δε νομίζω πως είναι πραγματικά πολύ περισσότεροι ακαδημαϊκοί από άλλες μη-δουλειές γραφείου.
Περί της ικανοποίησης από τη δουλειά επί καθημερινής βάσης προτείνω strongly να ακούσετε την ομιλία του Στηβ Τζομπς στο Commencement του Stanford.
Αν και δεν είναι απίθανο οι περισσότεροι ακαδημαϊκοί να βρίσκουν ευχαρίστηση στη δουλειά που κάνουν δε νομίζω ότι είναι σε τόσο καλύτερη θέση από άλλους επαγγελματίες - ειδικά ελεύθερους επαγγελματίες.
Όσο για υπερβολές, αντιλαμβάνομαι ότι για τα περισσότερα πανεπιστήμια του κόσμου αυτά που έγραψε ο ekkeko και προσέθεσα εγώ φαίνονται υπερβολικά. Αλλά είναι φυσιολογικό γιατί δεν είναι εύκολο να βρεις περιβάλλοντα με τέτοια ανταγωνιστηκότητα, work ethic και caliber όσο στα κορυφαία αμερικανικά παν/μια. Δεν το λέω αυτό για να θάψω την Ευρώπη - νομίζω ότι η χαλαρότητα στη γηραιά ήπειρο συμβάλει στην ποιότητα ζωής. (Απλώς καμιά φορά γίνεται sweep των Nobel από αμερικανούς επιστήμονες και…)