στάλα στάλα κυλαγαν οι ώρες μας σαν παιχνίδι που το τέλος δεν φαντάζεσαι πιο θα’ναι , σαν θύμηση, σαν όνειρο οι χαρές και οι λυπες μας σαν μάτια κουρασμένα που απ’το χρόνο γερνάνε. Πες μου πως θα’ναι αλήθεια πως θα’ναι ποιος ξέρει ποιο μυαλό να φανταστεί και ποια ψυχή να ξεθαρρέψει το ταίρι του δειλά δειλα να πάρει απ’το χέρι να της δώσει μια ζωή και στα όνειρά της να πιστέψει. Άραγε πως θα’ναι να’ρθεις σαν αχτίδα σ’αυτό το πρωινό που τόσα χρόνια φανταζόμουνα σε δώσανε ένα πλάσμα από μια άλλη πατρίδα απ’το χέρι να με παρεις να με πας οσα σκεφτόμουν ή έστω το βλέμμα σου να χάζευα όπως μ’άρεσε τα μάτια σου σαν έκλεινες να κάνουν, τα ίχνη σου σαν φυλαχτά να μάζευα την αγιάτρευτη κατάρα ότι έχω να το χάνω. Πως θα’τανε ένα άρωμα της Άνοιξης να’σουν, ένα κίτρινο φύλλο απ’του Φθινόπωρου τη γη, του Καλοκαιριού ένα κύμα που χτυπάει στα δάχτυλά σου, λίγο χιόνι απ’του Χειμώνα την πολυ λευκη πληγή, μια ζωγραφιά, ένα τραγούδι, μια φωνή, μια εικόνα, μια όμορφη ζωντάνια που το πρόσωπό σου στάζει, μια πρόχειρη φωλιά, μια ονειρεμένη κρυψώνα, ένα λουλούδι τόσο όμορφο που θα τα κάνω χάζι.
Πάντα μ’εβρισκες όνειρό μου δειλό πάντα μ’άφηνες με μια σκέψη γλυκιά ήσουν ελπίδα κρυφή τόσο απατηλό σε ζητώ σε μια αστεία μοναξιά κι’όταν θα’ρθεις εδώ να με δεις, φέρε μου ελπίδα κουράγιο δωσ’μου αν θα χαθώ πριν με δεις θα τα πούμε ξανά σ’ουρανό άλλο κόσμο.
Λιγο λιγο οι στιγμές όνειρα μου αχνά, κλεψύδρα με δύο κόκους άμμο μονάχα φωνές τόσο αχνές από κάπου ψηλά μια ζωή κάπου αλλού ήθελα να’χα. Κι’αν ήρθες κάποτε σαν ψέμα γλυκό σαν φαντασία που την πίστεψα απλά επειδή τα μάτια σου μιλάγαν είχα όνειρα η τρελη στα όνειρα έψαχνα ουσία σ’ένα κόσμο δικό μου όσο οι μέρες περνάγαν μα πάντα μ’έβρισκες και πάντα μου’κλεινες το μάτι, πάντα παίζαμε κρυφτό και πάντα έχανα από σένα, πάντα ήξερες ότι έβλεπα σε χάρτινο παλάτι, πάντα ήσουν εγώ και εγώ εσύ μέσα σε μένα. Κι’όταν ήμουν θλημένη από μια αχάριστη αλήθεια στα σύννεφα κάπου τα μάτια σου έψαχνα να βρω, άδεια ψυχή, άδειο μυαλό, άδεια καρδιά χωρίς βοήθεια ποιος ξέρει ποιος το φανταστικέ αυτό, σε ποιον τα λέω θα μου πεις, ίσως ν’ακούσω συμβουλή μια και καλή να τα ξεχάσω, μα αν δε ζήσεις δε νιώσεις να δακρύσεις; δεν μπορείς έτσι το γνώρισα έτσι ήμουν θα παίξω και θα χάσω. Αυτό να φυλάξεις απ’τη καρδιά μου σαν τις γλυκές ματιές που έκρυψες πάντα στη ψυχή σου, σαν το άρωμα ενός από τα πιο τρελά όνειρα μου, σαν μια ανάσα στα κρυφά, μια αγάπη όλο δική σου.

θυμηθηκα…