Σπιτάκι

Σε όλα μου τα χρόνια στην σχολή και χωρίς να θέλω να φανώ σνόμπ ή τίποτα τέτοιο, έχω κοπεί μόνο σε ένα μάθημα: την Φαρμακολογία ΙΙ.

Η Φαρμακολογία είναι από τα δυσκολότερα μαθήματα της Ιατρικής. Λέγεται ότι αν περάσεις Φάρμακα, Ακτινολογία Βλάχο, Παιδιατρική και κάποιες Παθολογίες (πχ του Μουτσόπουλου που ήμουν εγώ) έχεις τελειώσει με την σχολή. Τα Φάρμακα είναι μάθημα του 3ου έτους, πράγμα πολύ ηλίθιο, γιατί πως είναι δυνατόν να μου λένε πως θεραπεύεται η καρδιακή ανεπάρκεια όταν δεν ξέρω ουσιαστικά τι είναι καν αυτή. Υπάρχει ένα σχήμα οξύμωρο, προθύστερο, όπως θες πέστο.

Στο τρίτο έτος έδωσα πρώτη φορά το μάθημα. Δεν είχα μεγάλες προσδοκίες και πράγματι κόπηκα με 4. Στενοχωρήθηκα, αλλά δεν περίμενα ότι είχα περάσει, οπότε δεν με εξέπληξε/απογοήτευσε.

Στο τέταρτο έτος, το Σεπτέμβρη δοκίμασα την τύχη μου ξανά. Είχα ξεσκσιστεί. Είχα διαβάσει τις σημειώσεις μου, σημειώσεις που αγόρασα από ένα φωτοτυπάδικο κοντά στην σχολή (δεν γουστάρω να κάνω διαφήμιση, γιατί είναι παλιοκλεφταράδες), το βιβλίο και μερικά πράγματα από το Εθνικό Συνταγολόγιο. Για κακή μου τύχη και προς μεγάλη μου έκπληξη κόπηκα πάλι με 4. Αυτό με πήρε γενικά από κάτω γιατί είχα διαβάσει πολύ και δεν το περίμενα. Από τότε είδα το μάθημα με αρκετό φόβο και δεν δοκίμασα να ξαναδώσω μέχρι το 6ο έτος, τον περασμένο Απρίλιο.

Στην πτυχιακή εξέταση τα πράγματα είναι πιο απλά για πολλούς λόγους. Ο εξεταστής είναι καλός άνθρωπος κατ’αρχήν. Δεύτερον έχεις κάνει ένα κάρο μαθήματα. Ξέρεις πλεον τι είναι η καρδιακή ανεπάρκεια και κυρίως γιατί δίνεις το φάρμακο που δίνεις. Το έχεις δει στην πράξη και έχει γίνει κτήμα σου λίγο-πολύ. Γενικά στην Ιατρική, όπως φαντάζομαι και σε άλλες σχολές, αν έχεις δει κάτι είνα σαφώς πιο εύκολο να το θυμάσαι. Αν έχεις δει ασθενή με Βρουκέλλα, είναι πιο εύκολο να θυμηθείς πως εμφανίζεται η Βρουκέλλα. Αν έχεις δει ασθματικό με τους β2-διεγέρτες του είναι πιο εύκολο να θυμάσαι τι παίρνει και κυρίως να καταλάβεις γιατί το παίρνει. Η εικόνα βοηθάει.

Τέλος πάντων, τον Απρίλιο που πέρασε, πέρασα και το μάθημα και μάλιστα με 9. Ήμουν πολύ χαρούμενος. Δεν κράτησε πολύ.

Πέρναγαν οι μέρες και ο βαθμός μου δεν πήγαινε στην γραμματεία. Όταν ήρθε ο Ιούλιος, αποφάσισα να ξανατσεκάρω και να δω αν τα παιδιά που είχαμε δώσει μαζί, είχαν περάσει. Πράγματι στους άλλους ο βαθμός ήταν εκεί. Πίστεψα ότι κάποιο μπέρδεμα είχε γίνει στην γραμματεία, αλλά τον Αύγουστο έλειπαν όλοι, οπότε θα έπρεπε να περιμένω να έρθει ο Σεπτέμβρης.

Πήγα λοιπόν την Τετάρτη να τσεκάρω στην έδρα της Φαρμακολογίας. Η γραμματέας με έστειλε στον καθηγητή που με είχε εξετάσει. Του εξηγώ και βγάζει ένα ντοσιέ με τους βαθμούς και μου λέει.

“Απρίλιος, 27… Δεν είχες έρθει!”
“Μα είχα έρθει!!”
“Μα δεν είχες έρθει!”

Μου δείχνει την κατάσταση του και βλέπω το όνομα μου χωρίς καμία υπογραφή, χωρίς τίποτα δίπλα. Όχι μόνο δεν είχε βαθμό, αλλά δεν είχε καν ένδειξη ότι είχα δώσει το μάθημα. Και το χειρότερο ήταν ότι δεν είχα απολύτως κανέναν τρόπο να του το αποδείξω! Δεν είχα καμία βεβαίωση, κανένα χαρτί, τίποτα! (χμ… είμαι ηλιθιος, γιατί κάτι θυμήθηκα γράφοντας αυτά… θα σας πω παρακάτω)

Ο μόνος τρόπος να του αποδείξω ότι είχα πάει, ήταν να του θυμήσω τι με είχε ρωτήσει. Να του θυμήσω ότι μια κοπέλα κουνιόταν από το άγχος της και έκανα πλάκα ότι έχει διαταρραχή γενικευμένου άγχους και εκείνος έκανε πλάκα λέγοντάς μου ότι το είπα γιατί ήθελα να με εξετάσει σε αυτό. Τζίφος. Του είπα τα ονόματα των παιδιών που είχαμε δώσει μαζί. Ήμουν πανικόβλητος. Δεν ήξερα τι άλλο να κάνω. Να βάλω τα κλάματα; Να αλυσοδεθώ και να κάνω απεργία πείνας στο γραφείο του;

Μου ειπε ότι θα πάρει τηλέφωνο την κοπέλα από κάτω στον κατάλογο, μήπως πέρασε σε εκείνην τον βαθμό μου κατά λάθος και να ξαναπάω την Παρασκευή (σήμερα) ή την Δευτέρα.

Παίρνω τηλέφωνο τα παιδιά που δώσαμε μαζί και τους ζητάω να έρθουν για υποστήριξη. Η αγωνία μου το διήμερο ήταν απίστευτη. Δεν είχα καμία όρεξη να ξαναδώσω το κωλομάθημα και θα ήταν πολύ άδικο αν έχανα και έναν τόσο καλό βαθμό ενώ δεν έφταιγα. Μου είχε πει αυτός να μην έχω άγχος και ότι δεν θα με ξαναβάλει να δώσω και άλλα τέτοια, αλλά για εμένα δεν σήμαινε τίποτα απολύτως!

Σήμερα συναντήθηκα με 2 κοπέλες που δώσαμε μαζί και πήγα να τον βρω. Ευτυχώς είναι πολύ καλός άνθρωπος ο συγκεκριμένος καθηγητής και με πίστεψε ότι είχα πράγματι δώσει και περάσει με 9. Έστειλε ένα χαρτί με τον βαθμό μου στην γραμματεία και μου έδειξε κιόλας το χαρτί αυτό. Τώρα, βέβαια μέχρι να δω τον βαθμό μου στο χαρτί, δεν πρόκειται να ησυχάσω, γι’αυτό και θα πάω το συντομότερο να ζητήσω μια βαθμολογία.

Και ας εξηγήσω τώρα γιατί είμαι ηλίθιος. Καθώς έγραφα τα παραπάνω θυμήθηκα ότι το πρωί εκείνο είχαμε φύγει από την Παθολογία με την Δάφνη για να δώσουμε. Επειδή όμως στην Παθολογία γενικά δεν ασχολούνταν ιδιαίτερα με το αν πηγαίνουμε ή όχι, δεν είχαμε λόγο να ζητήσουμε χαρτί από τον εξεταστή για να δικαιολογήσουμε την απουσία. Στο κάτω κάτω της γραφής, η σχέση μου με την Αφροτδίτη (την ειδικεύομενή μου) ήταν καταπληκτική και είτε έιχα χαρτί είτε όχι θα με πίστευε. Για κάποιο λόγο όμως, που δεν θυμάμαι, η Δάφνη είπε να πάρουμε χαρτί, αφού έπαιρναν όλοι οι άλλοι. Πράγματι λοιπόν, πήρα ένα χαρτί που έλεγε ότι είχα πάει στην εξέταση!! Είχα δηλαδή απόδειξη ότι ήμουν εκεί! Δεν είχα και δεν έχω απόδειξη για τον βαθμό, αλλά τουλάχιστον έχω απόδειξη ότι εξετάστηκα. Βέβαια το θυμήθηκα τώρα που τελικά δεν μου χρειάζεται…

Λέω την Δευτέρα να πάω να τον βρω και να του δείξω το χαρτί. Απλά για να μην υπάρχει κανένα ανοιχτό θέμα.

Τέλος καλό όλα καλά υποθέτω, αλλά πήγε η ψυχή μου στην Κούλουρη και μέχρι να δω τον βαθμό περασμένο δεν θα ησυχάσω από το άγχος.