Σπιτάκι

Πέμπτη, 31 Αυγούστου, περίπου 10μμ:

‘Λοιπόν, θα πάμε clubbing και μετά έχουμε αγώνα!’
‘Ναι αλλά τα club κλείνουν στις 2!’
‘Βρε ελάτε εσείς από εδώ και θα σας φτιάξω καφέ, θα σας περιποιηθώ… Βλέπουμε και κάνα dvd άμα είναι να περάσει η ώρα μέχρι τις τρεισήμιση.’

Παρασκευή, 1 Σεπτεμβρίου (καλό μας μήνα!), 3:30πμ:

Ο αγώνας αρχίζει. Έχουμε μαζευτεί 5 μαντράχαλοι στο lounge της εστίας και βλέπουμε τον αγώνα στο ESPN2. Μαζί μας 2 πολύ καλοί φίλοι από τον Λίβανο, που ξεμείνανε μετά το club! Τα’χει αυτά, αν βγαίνεις με τους Έλληνες! Να σημειωθεί ότι το ESPN2 είναι συνδρομικό κανάλι, και δηλαδή πάλι καλά που εστία έχει τα 2 lounge με την δορυφορική σύνδεση. Αχ Αμερικάνοι, όλο νάζια είστε! Προχθές θα δείχνανε και καλά τον προημιτελικό με την Γαλλία. Τελευταία στιγμή όμως αλλάξανε το πρόγραμμα για να δείξουν… κρατηθείτε… MLL (= Major League… Lacrosse!!!). Έλεος!

Είμαστε λοιπόν οι εφτά μας, κουρασμένοι, ολίγων τι μεθυσμένοι και περιμένουμε να δούμε τι θα δούμε… Ώπ, νάτη και η Νίκη, έρχεται αργοπορημένη και μας φέρνει μπύρες! Αρχίζουμε καλά, είμαστε μέσα στο παιχνίδι, δεν αφήνουμε τους Αμερικάνους να πάρουν διαφορά. ‘Όσο χάνουμε με λιγότερους απο 8 πόντους μέχρι τα τελευταία 2 λεπτά, το έχουμε το παιχνίδι’, σκέφτομαι… που να ήξερα ο άμοιρος…

Σιγά-σιγά οι Αμερικάνοι αρχίζουν και παίρνουν διαφορά. Αγχωνόμαστε λιγάκι, αλλά δεν διαμαρτυρόμαστε. Τι θα μπορούσαμε να περιμένουμε? Την ομάδα ζήτημα αν την έχουμε ξαναδεί live, αφού και στο Ευρωπαϊκό πέρσυ εδώ είμασταν, και αυτά τα παιχνίδια δεν τα έδειχνε καθόλου η τηλεόραση. Βλέπουμε τους Αμερικάνους να τρέχουν το παιχνίδι, αρχίζουμε να φοβόμαστε τα χειρότερα, όμως οι δικοί μας δεν το βάζουν κάτω. Δεν υπάρχει φόβος. Τους κοιτάμε στα μάτια…

33-23 και τάπα του Διαμαντίδη στον Chris Paul. Αυτό θα γραφτεί στην ιστορία ως το καθοριστικό σημείο. Το χρονικό σημείο στο οποίο γύρισε το παιχνίδι… τι και αν είμασταν ακόμη 10 πόντους πίσω; Άλλαξε η ψυχολογία, τους πήραμε το τσαμπουκά, αρχίσαμε να το πιστεύουμε! Μπορούμε και εμείς να τρέξουμε και να σκοράρουμε κατά συρροή, και το κάνουμε. Λήξη ημιχρόνου και η ΕΛΛΑΔΑΡΑ μας μπροστά με 4. Γίνεται, δεν γίνεται; Η ελπίδα, απόρροια του ρομαντισμού που όλοι έχουμε μέσα μας, είχε κρυφτεί εξ ανάγκης (χαμηλές προσδοκίες για να μην στενοχωριόμαστε). Νάτη όμως τώρα που μας χαμογελάει και μας κλείνει το ματάκι πονηρά. Ρε λες; Μπα, χαλάρωσε, είναι τόσο νωρίς ακόμη. ‘Οι Αμερικάνοι συνηθίζουν να κάνουν πολύ δυνατό τρίτο quarter’, σχολιάζω, ως αιώνιος ξερόλας! ‘Αν κρατηθούμε κοντά, μπορούμε’.

Εν τω μεταξύ ο Σχορτσιανίτης οργιάζει! Οι περιφερειακοί μας σκοράρουν κατά βούληση, και η διαφορά διατηρείται. Τρίτο φάουλ του baby-Shaq. Πριν προλάβω να πω ‘ωχ!’ μπαίνει ο Ντικούδης και μένω στο ‘ωωω!’ και το στόμα ανοιχτό. Συνεχόμενες οι assist από τον Παπαλουκά, συνεχόμενες οι διεισδύσεις και τα καλάθια σαν σε προπόνηση! Μάλιστα… αυτή η εθνική έχει βαλθεί να μας τρελάνει. Coast-to-coast (από καλάθι σε καλάθι ελληνιστή) από τον Σπανούλη και κλείνει και το τρίτο δεκάλεπτο. Είμαστε στο +12. Κοιταζόμαστε με τον Αριστείδη χαζεμένοι. Το χαμόγελο στα χείλη. Τέτοιες στιγμές, τι να πεις; Τον ‘πάγο’ σπάει η Νίκη: ‘ποιός είπες κάνει δυνατό τρίτο quarter;’ Δαγκώνομαι και σκάμε στα γέλια. Μέχρι και ο καημένος ο Γιώργος που χ8ες έκανε defend το thesis του (συγχαρητήρια Γιωργάρα!), και δεν έχει κοιμηθεί καθόλου και έβλεπε μέχρι τώρα το παιχνίδι μισοκοιμησμένος, έχει ξυπνήσει και φωνάζει που συνέχεια χοροπηδάω και ουρλιάζω και μπαίνω μπροστά στην τηλεόραση και δεν βλέπει!

Τέταρτο δεκάλεπτο και συνεχίζουμε στον ίδιο ρυθμό. Τα λεπτά περνάνε, οι Αμερικάνοι φαίνεται να μην μπορούν να αντιδράσουν. Είναι δυνατόν; Να, τώρα αρχίσανε να βάζουν κάτι τρίποντα, αλλά και εκεί οι δικοί μας έχουν τις απαντήσεις τους. Δεν έχουν άγχος τα παιδιά, είναι φως φανάρι. Το έχουν πάρει το παιχνίδι πια πολύ ζεστά και μπαίνουν όλα. Μέχρι και τρίποντο του Τσαρτσαρή με ταμπλό. Ρε δεν πάμε καλά… μ’αρέσει! Γίγαντας ο Κακιούζης στις βολές, ψυχρός εκτελεστής. Νάτοι οι Αμερικάνοι στους -4 όμως… λάθος επαναφορά και προσπάθεια για τρίποντο… οι καρδιές μας για εκατοστά του δευτερολέπτου πετάγονται μια βολτούλα μέχρι την κόλαση.. έξω! Το πανηγύρι μπορεί να ξεκινήσει. Η ιστορία γράφτηκε και δεν ξε-γράφεται. Τα υπόλοιπα τα ξέρετε, τα διαβάσατε, θα τα ξαναδιαβάσετε και δεν θα τα ξεχάσουμε ποτέ!

Ατάκες-όλα-τα-λεφτά-με-λένε-Αριστείδη:

Μετά από άστοχο σουτ του Hinrich: ‘Ευτυχώς που έχουν και αυτοί έναν λευκό και δεν τα βάζει!’

Για τον επιθετικό οίστρο του Σχορτσιανίτη: ‘Ζήτω ο τουρισμός μας!’ (και όποιος το’πιασε, το’πιασε!)

Αχ… αυτά. Πάω για ύπνο τώρα. Έχω κοιμηθεί όλες και όλες 3 ώρες. Αλλά η βόλτα στη Newbury στις 6:30 το πρωί ήταν όλα τα λεφτά. Οι δρόμοι άδειοι και εμείς σα δεμονισμένοι να κορνάρουμε και ταυτόχρονα να κοιτάμε για αστυνομία. Είπαμε, Αμερική είμαστε, μην μας βάλουν και μέσα, χρονιάρα μέρα (γιατί από εδώ και πέρα η 1η Σεπτεμβρίου θα είναι εθνική εορτή).

Yeah! That’s what I’m talking about, babe! :)