Σπιτάκι

Εμπνευσμένος από έναν αρχαίο τίτλο και επηρεασμένος από μια ταινία που είδαμε πρόσφατα με τον Μάρκο και μια φίλη του Σπιτιού, την Βασιλική, είπα να κάνω ένα review, γιατί έχω και καιρό να γράψω. (Καταραμένη Παθολογία)

Όπως ίσως καταλάβατε από τον τίτλο το It’s all about love, είναι μια από τις ταινίες που είδαμε εμείς για να μην αναγκαστείτε και χάσετε 2 ώρες από την ζωή σας για να δείτε εσείς. Ο σκηνοθέτης είναι προφανώς ένας Lynch-Trier-Kieslowski wannabe, που φυσικά δεν τα καταφέρνει καθόλου καλά.

Πρόκειται για ενα sci-fi (λέμε τώρα) love story. Στο εγγύς μέλλον συμβαίνουν τα εξής κουφά στον πλανήτη. Οι κάτοικοι της Ουγκάντα αψηφούν την βαρύτητα και πετάνε, αλλά δεν είναι ότι το κάνουν οικειοθελώς… απλά ξαφνικά αρχίζουν να πετάνε και αναγκάζονται να δένουν τους εαυτούς τους στην γη. Στα πρώτα λεπτά της ταινίας μαθαίνουμε επίσης ότι ο κόσμος πεθαίνει από μοναξιά και ότι βασικά κανείς δεν ασχολείται ούτε καν για να μαζέψει τα πτώματα. Αν η ταινία ήταν Lynch δεν θα μας το έδινε στο πιάτο, αλλά θα μας έβαζε να σκεφτούμε γιατί πεθαίνει ο κόσμος. Η ταινία όμως δεν είναι Lynch, αλλά ενός Δανού που έχει κάνει 13 ταινίες (με βάση το IMDB), 3 από τις οποίες είναι βασικά η ίδια ταινία και μία είναι το Best of Blur… Το αφήνω ασχολίαστο.

Τέλος πάντων, οι κάτοικοι του πλανήτη αδιαφορούν για τα γεγονότα αυτά, όπως επίσης αδιαφορούν και για το ότι χιονίζει τον Ιούλιο και απ’ότι φαίνετια έρχεται νέο Ice Age.

Αλλά όλα αυτά είναι μαλακιούλες και άσχετα με την κεντρική υπόθεση του έργου που είναι ένα λοβ στόρι.

Χμ, πρέπει να εμβαθύνουμε λίγο σε αυτό. Ο ήρωας μας (Joaquin Phoenix) έρχεται στην Νέα Υόρκη για να συναντήσει την γυναίκα του, και να της φέρει τα χαρτιά του διαζυγίου. Η Claire Danes, τώρα, σε αυτό το περίεργο παράλληλο σύμπαν είναι μια ice-skater που της συμπεριφέρονται λες και είναι η Madonna σε διασταύρωση με τον Ronaldinho. Δύο εξηγήσεις έχω. Ή οι Δανοί εν γένει έχουν κάποια τρελή ψύχωση με το πατινάξ, ή απλά ο τυπάς είναι εντελώς ηλίθιος. Κλίνω προς το δεύτερο. Τέλος πάντων διάφορα περίεργα πράγματα συμβαίνουν, χαλαρά κλεψιμαίικα από Lynch και με την λιτότητα του Trier.

Μυστήριο. Κάποιοι κυνηγάνε την τύπισσα. Οι μάνατζερ της συμπεριφέρονται λες και είναι η Μαφία. Δεν κάνω πλάκα! Φιλιά, μιλάνε για family, κουστουμάκια, περίεργα βλέματα. Αααχ… πως λέμε Μαφία του Ποδοσφαίρου… ε, εδώ είναι του πατιναζ… Ήμαρτον, όπως θα σχολίαζε και ο γνωστός φανατικός του πατινάζ… εεεε ποδοσφαίρου ήθελα να πω.

Για να μην τα πολυλογώ, κρατηθείτε, μαθαίνουμε ότι οι μαφιόζοι βασικά εισάγουν ανατολικοευρωπαίες και τις κάνουν κλώνους της ηρωίδας, ώστε όταν αυτή πεθάνει/αποσυρθεί να έχουν τους κλώνους της! Αλλά δεν τους αρκεί αυτό, θέλουν να την σκοτώσουν για να μην κινδυνεύουν να αποκαλυφθεί η απάτη. Τώρα, υπάρχουν και οι καλοί μαφιόζοι που προσπαθούν να σώσουν το ζεύγος από τον θάνατο και το στέλνουν στην Μόσχα. Για άγνωστο σε εμας λόγο, αντί να πάνε με το αεροπλάνο στην Μόσχα κατ’ευθείαν, θα πάνε στην Πετρούπολη και μετά με τρένο, όπου πάλι για άγνωστο σε εμάς λόγο, θα κατεβούν στην μέση του πουθενά (ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΑ!!) και θα πάνε με τα πόδια, στην Ρωσία, εν μέσω νέου Ice Age.

Είναι εντελώς ηλιθιοι; Και καλά, πες αυτηνής το κεφάλι έχει ταρακουνηθεί από τα Άξελ και τα Τόλουπ… αυτουνού; Τι σκατά δικαιολογία έχει αυτός?!

Η ταινία στα χέρια ενός άλλου σκηνοθέτη ίσως να είχε κάτι να πει. Εδώ όμως ο τύπος έκανε έναν αχταρμά από αδιάφορα πράγματα που δεν εμβαθύνει, αλλά δεν σου δίνει και σένα την δυνατότητα να εμβαθύνεις! Μου φαίνεται μεγάλο κατόρθωμα αυτό βασικά. Αφενός στα δίνει στο πιάτο (το γιατί πχ πεθαίνει ο κόσμος), αφετέρου δεν σου επιτρέπει με τίποτα να σκεφτείς γιατί απλά ό,τι δεν εξηγεί μοιάζει απλά να είναι εντελώς ασυνάρτητο (πχ η Ουγκάντα).

Η ταινία δεν είναι so bad, that it is good. Όχι. Η ταινία είναι βαρετή, ασυνάρτητη και ανόητη. Διαβάσαμε κάπου στο Ιντερνετ, μετά, ότι όταν είδε το τελικό αποτέλεσμα η Danes, έβαλε τα κλάματα γιατί δεν την περίμενε τόσο χάλια. Όταν προβλήθηκε στην πρεμιέρα του Sundance, την πήραν λέει με τις ντομάτες.

Ένα πράγμα που αξίζει στην ταινία, είναι η μουσική του Preisner, φίλου και συνεργάτη του Kieslowski και επενδυτή (μουσικώς, εννοώ) των Τριών Χρωμάτων και της Διπλής Ζωής της Βερόνικα.

Διαβάζω και μερικά σχόλια στο IMDB και απορώ. Ο Lynch κάνει περίεργες ταινίες, αλλά στο τέλος , it all makes sense. Εδώ κατηγορηματικά ΟΧΙ. Δεν υπάρχει σχέδιο. Απλά συμβαίνουν πράγματα μόνο και μόνο για να συμβούν και να εντυπωσιαστείς. Δεν είναι κουλτουριάρικο, αλλά ψεύδο-κουλτουριάρικο.

Τέλος πάντων σας αφήνω με μια απλή συμβουλή. ΜΗΝ ΤΟ ΔΕΙΤΕ!!