Ίσως γνωρίζετε το βιβλίο Freakonomics του Steve Levitt, καθηγητή οικονομικών στο Σικάγο. Στην Αμερική τουλάχιστον, είχε τρομερή επιτυχία.
Διαβάστε το glowing review (ειρωνεύομαι), και γενικότερη κριτική επί της οικονομικής επιστήμης, ή τουλάχιστον το πως συχνά παρουσιάζεται, από τον επίσης πασίγνωστο οικονομολόγο Ariel Rubinstein, παλιότερα στο Princeton, και πλέον στο Tel Aviv και NYU.
Freak-Freakonomics July 2006
By Ariel Rubinstein
(Translated from Hebrew, published in the Israeli Haaretz)When a million and a half Americans purchase a book within a year of its publication, when a book is translated into more than 30 languages, when Super-Freakonomics is already on the way (and I would not be surprised if a movie deal is in the works), the book must be an exemplary work or at least a cultural phenomenon. In any case, it is worth examining. And indeed, the book is enjoyable, witty and offers light reading. Much has been written about the secret of its success. It focuses on everyday issues.
It touches upon crime, family, espionage, sport and even sex. It does not demand much of the reader. In my view, the secret of the book’s success is its invitation to flirt with a revered genius. “The most brilliant young economist in America,” (page ix) “acknowledged as a master of the simple, clever solution,” (87) and “considered a demigod,” (53) are some of the superlatives the book heaps upon its hero and principal author, Steve Levitt, a professor of economics at the University of Chicago.
Freakonomics is a collection of anecdotes and, as the authors note, has no central theme. Many of the anecdotes are taken from Steve Levitt’s academic articles. The book gives expression to the economic worldview that sees people as “economic agents,” responding to mainly material incentives (though in keeping with the new behavioral economic approach, the book also recognizes the existence of additional psychological motives). This worldview seeks a simple explanation for the behavior of human beings that is consistent with their aspirations to attain a goal, attributing high importance to money and status and low importance to moral values. All human beings are seen as economic agents, except for one group of angels looking down at the world from above: the economists.
Freakonomics lashes out at the entire world from the Olympus of economics. My response is an outline of “my new book” – Freak Freakonomics. In my (”brilliant…”) book, I will borrow from the structure and text of Freakonomics. I will show that if one also looks upon economists, including Levitt, as economic agents, one can use the insights of Freakonomics to lash out against… economics.
Chapter 1: Is imperialism still alive?
Economists believe that they have a lot to contribute to any field – sociology, zoology or criminology. The academic imperialism of economics has something in common with political imperialism. Therefore, I will begin my chapter with a fascinating historical review where we will learn that imperialism stemmed from the perceived superiority of the conquering people over the conquered peoples, and that the role of the conqueror is to disseminate its lofty culture.
From here, I will move to describe Freakonomics as a typical work of academic imperialism. Feelings of superiority and deficiency have driven every empire and economics is no different. Levitt: “Economics is a science with excellent tools for gaining answers, but a serious shortage of interesting questions.” (xi) Freakonomics makes statistical reasoning, which is used in all the sciences, look like a subdued colony of economics. Furthermore, Freakonomics expresses the aspiration to expand economics to encompass any question that requires the use of common sense.Take, for example, Levitt’s tales of the big city. The Chicago Municipality administers an annual test for schoolchildren. A suspicion arose that teachers, were “correcting” their students’ answers before sending the tests to be checked. Levitt obtained the data from the municipality and developed a computer program that looks for classes with suspicious combinations of answers. For example, if all of the students in a particular class responded correctly to questions 7, 8 and 10, and erred on question 9, a suspicion arises that the teacher falsified the answers to four questions. (On question 9, the teacher either made a mistake himself or tried unsuccessfully to avoid raising suspicion.) In this way, Levitt discovered dozens of deceitful teachers. The IDF’s intelligence units and credit card companies use similar algorithms. What have we learned about Levitt? He is a smart guy with connections in the municipality. What is the connection to economics? None.
Chapter 2: Why do economists earn more than mathematicians?
The chapter is inspired from Freakonomics’ discussion of the question why “the typical prostitute earns more than the typical architect.” (106) The comparison between architects and prostitutes can be applied to mathematicians and economists: The former are more skilled, highly educated and intelligent. Levitt has never encountered a girl who dreams of being a prostitute and I have never met a child who dreams of being an economist. Like prostitutes, the skill required of economists is “not necessarily ’specialized’” (106). And, finally, here is a new explanation for the salary gap between mathematicians and economists: Many economists are hired to justify a viewpoint but I have never heard of mathematicians who proved a theorem to satisfy their masters.
Chapter 3: The return of four million missing children.
An amazing fact: “It was the night of April 15, 1987. Seven million American children suddenly disappeared.” (25) It turns out that the requirement to fill in the social security number of each reported child when claiming a deduction on the parent’s income tax form led to a reduction of seven million children. The corresponding increase in income tax revenue is estimated at $3 billion a year (a huge sum, enough to finance about ten days of fighting in Iraq…)!
It is not surprising that some people invented children in order to receive income tax credits, and that these parents of fictitious children were deterred when they noticed that the tax authorities had stopped ignoring this. But is it conceivable that “one of every ten children” in the U.S. is only conceived by the pen of taxpayers? With some effort, I obtained the “exact” numbers. Two million children resurfaced immediately, because they never disappeared. From the start, the number of children drops by five million and not by seven million. To find some of the rest, you have to know that a child in the U.S. does not receive a social security number unless his parents request one. One can imagine that on the spring night when income tax forms were submitted, many parents realized that they had forgotten to visit the social security offices. Supportive evidence: Another two million children returned to the lists on April 15, 1988.
I did not check every fact in this fact-laden book, but this episode should lead the reader to ask the question that forms the title of the next chapter.
Chapter 4: Is every “fact” a fact?
The decisive tone of the book creates an impression that all of the facts in the book are carved in stone. Here’s an observation in the book: “We accept … that someone (usually an expert) knows more than someone else” (68) And another one: “If you were to assume that many experts use their information to your detriment, you’d be right. Experts depend on the fact that you don’t have the information they do. Or that you are so befuddled by the complexity of their operation that you wouldn’t know what to do with the information if you had it.” (70) Though Levitt is referring in this passage to cardiologists, why should the reader not exercise the same healthy skepticism toward the “facts” in his book as well? Levitt is correct when he says: “Information asymmetries everywhere have in fact been mortally wounded by the Internet.” (68) The curious reader can roam the Net and discover, for example, that there are some who harbor doubts regarding the (superfluous) story about the fellow who claimed to have defeated the Ku Klux Klan using a trivial tactic. It is also easy to find doubts raised about the validity of Levitt’s two important studies (including the famous and surprising study in which Levitt (and Donahue) argued that the legalization of abortion in the 1970s had a drastic impact on the decline in crime in the U.S. in the 1990s). The two studies were the subject of critiques published in the same academic journals in which Levitt gained recognition. In response Levitt acknowledged “insignificant” errors. There is no trace of the criticism in the book.
Chapter 5: What do grocers and economists have in common?
The title of this chapter competes with “What Do Schoolteachers and Sumo Wrestlers Have in Common?” (19) The chapter will begin with the findings of the study I will conduct on my grocer’s invoices. Eight out of fifty will be erroneous, including seven in the grocer’s favor and one (with a trivial error) in my favor. I do not agree with Levitt, who asks “Who cheats?” and responds: “Well, just about anyone, if the stakes are right” (24). My grocer is not a cheater. But grocers, like economists, make mistakes, even without being aware of them, with a tendency to favor their own interests. The grocer wages a struggle for survival against the big supermarket chains and hopes for a large bill. The economist struggles for his professional advancement and wants his findings to confirm his hypothesis. In economics, there is no tradition of checking data and repeating experiments. In the few cases in which I conducted experimental research, I myself felt the pressure not to search further at a stage in which the experimental results went in my favor and to check findings seven times when they appeared not to support the assumptions I was sure were correct. All this should convince me to place no greater faith in an economist’s findings than in my grocer’s tally.
Chapter 6: Do numbers lie?
“Teachers and criminals and real estate agents may lie, and politicians, and even CIA analysts. But numbers don’t.” (17) The reader wonders: “How can … data be made to tell a reliable story?” (161) And Levitt responds: “By subjecting it to the economist’s favorite trick: regression analysis. No, regression analysis is not some forgotten form of psychiatric treatment. It is a powerful – if limited – tool that uses statistical techniques to identify otherwise elusive correlations.” (161) This is a curious statement in light of the fact that Levitt is aware of the problematic nature of statistical analysis, acknowledging: “I just don’t know very much about the field of econometrics” (x) and in general thinks that “regression analysis is more art than science.” (163). This is perhaps the central contradiction in the book: On one hand, a recognition of the limitations of statistics, and on the other hand, using it as a magician’s box.
Chapter 7: Why does the “perfect prophet” make mistakes?
Not all of the observations in the book are original. For example, a lot of buyers and sellers of apartments are aware that real estate agents are interested in forging a deal and, therefore, persuade each side that the other side’s offer is “a real bargain.” You do not need to be as clever as Levitt to discern the “cyclicality of names” – a new name takes root among successful people, moves on from there to the masses and years after becomes so prevalent that “even lower-end parents may not want it, whereby it falls out of the rotation entirely.” (202) The book forecasts that in 2015 Asher and Aviva will be common names in the United States. I believe that Levitt is wrong and that already in 2008 the country will be full of Ashers and Avivas, the offsprings of the millions of readers of the book. That is the way it is in the social sciences. We are not physicists: Our prophecies can (almost) be self-fulfilling.
Chapter 8: Will Steve Levitt be recruited for the Mossad?
I learned from the book that “The Central Intelligence Agency wanted to know how Levitt might use data to catch money launderers and terrorists.” (xii) This reminded me of the effort of the American defense establishment in the 1950s to hire game theorists to develop Cold War strategy. The effort produced some studies in game theory and no real benefit to the Defense Department. Who knows, maybe Levitt, who exposed cheating teachers in Chicago, will succeed in catching terrorists through the databases of rental car companies. But if he does, it will not be due to his professional skill as an economist but due to his personal talent.
The FBI is caught up in the widespread confusion between professional knowledge and brilliance. There are many economists who are very intelligent and also have two legs on the ground. Assign one Levitt to advise the educational system in Chicago, the tax authorities in Washington or the Mossad in Tel Aviv, and he will produce many unexpected ideas. It is good for a tired organization to occasionally invite a Levitt to sit in on their brainstorming sessions. One good idea out of a hundred is worth the investment.
But this has no connection to economics. An original and brilliant thinker like Levitt produces interesting ideas. The Israeli defense forces apparently understood this decades ago and hired Levitts in various consulting roles. They certainly bring more benefit there than at the guard post at Rachel’s
Tomb.Afterword
Levitt writes: “The typical expert … is prone to sound exceedingly sure of himself. An expert doesn’t so much argue the various sides of an issue … That’s because an expert whose argument reeks of restraint or nuance often doesn’t get much attention. An expert must be bold if he hopes to alchemize his homespun theory into conventional wisdom.” (148) It is possible to suspect that this paragraph refers to Levitt: an expert, who is sure of himself, who presents a different view only to disprove it, and is brave enough to touch upon a subject like the right to abortion. But this paragraph is written in the book in disparagement of other experts (in “parental sciences”). Freakonomics aspires to “thinking sensibly about how people behave in the real world. All it requires is a novel way of looking, of discerning, of measuring. This isn’t necessarily a difficult task, nor does it require super-sophisticated thinking.” (205) The authors believe that “The most likely result of having read this book is a simple one: you may find yourself asking a lot of questions.” (206) I do not believe in magicians who know how to teach people to think, to feel and to invent. Levitt claims: “A long line of studies … had already concluded that genes alone are responsible for perhaps 50 percent of a child’s personality and abilities.” (154). I dare to attribute (without research) 49% to the mother, father and kindergarten teacher. These numbers do not leave much room for Freakonomics.
And another afterword: Am I envious of Steve Levitt?
In the concluding chapter, I turn to introspection. There is no parallel chapter in Freakonomics. Perhaps I am a bit envious of Levitt? I like the fact that “he is unafraid of using personal observations and curiosities; he is also unafraid of anecdote and storytelling.”(xi) I am impressed by the way he challenges conventions. Freak-Freakonomics will sell fewer copies but will “of course” be a better book…
Μόλις το αγόρασα από την Αμαζόνα. Μάλλον η επιτυχία έχει να κανει και με το γεγονός ότι η “εκλαίκευση” κάθε επιστήμης πουλάει (π.χ. “Το χρονικό του Χρόνου” για να πούμε κάτι για σπίτι μας). Τώρα τα οικονομικά δεν έχουν και πολλά να “εκλαικεύσουν”, αλλά στην Αμερική είμαστε , πάντα υπάρχει ένα σκαλί πιο κάτω. Ελπίζω να είναι καλό.
OUCH! Τι έγινε βρε παιδιά, το δικό μου το cheque χάθηκε στο ταχυδρομείο;
Θα έλεγα πως η κριτική βασίζεται περισσότερο στο περιεχόμενο του βιβλίου και την σχέση του με την επιστήμη καθώς και στις αμαρτίες κάποιων - και όχι του συνόλου των - οικονομολόγων. Ενώ δηλαδή, δεν νομίζω πως πρόκειται περί γενικής κριτικής επί της οικονομικής επιστήμης, οι σπόντες για την κατάσταση που επικρατεί τελευταία με την εφαρμοσμένη έρευνα σε μοδάτη (αλλά αδιάφορα “ιμπεριαλιστική”) θέματολογία με βρίσκουν σύμφωνο… (για απολαυστικές γενικότερες κριτικές δείτε εδώ και εδώ).
χμμμμμμ μου επιτρεψεις να παρατηρησω οτι χρειαζεσαι πολυ εκλαϊκευση γιατι δεν εχεις ιδεα μαλλον?
Τα οικονομικα χρειαζονται την περισσοτερη εκλαϊκευση απο καθε αλλη επιστημη, λογω τρομερης πολυπλοκοτητας του αντικειμενου. αν το Λεβιτ το κανει καλα ειναι αλλη ιστορια, η γνωμη μου γενικα ειναι εδω.
Τωρα για τον Ρουμπινσταϊν, ο τυπος ειναι καλος επιστημονας αλλα ειναι και το μεγαλο κωλοπαιδι της θεωριας παιγνιου (ο ιδιος δηλωνει οχι οικονομολογος, αλλα παιγνιοθεωρητικος). Στα σεμιναρια εχει την φημη τρομερα κακοτροπου ανθρωπου (φιλος μου τον ειδε στο Τελ Αβιβ να ξεσκιζει απλα φοιτητακια). Στο κειμενο αυτο δειχνει νομιζω αυτες τις αρετες του :-)
Ας πουμε δεν ειναι σωστο οτι τα οικονομικα δεν προωθουν την πρωτοτυπη σκεψη. Δεν ειναι συμπτωση οτι ο Λεβιτ ή ο ιδιος ο Ρουμπινσταϊν ειναι οικονομολογοι! Ο Λεβιτ σκεφτεται οπως σκεφτεται, ανοιχτα, πρωτοτυπα και χωρις ιδεοληψιες μεταξυ αλλων γιατι σπουδασε οικονομικα και οχι ξερω γω πολιτολογια που συνηθως κατα την εμπειρια μου κλεινει το μυαλο των ανθρωπων…
γενικα το προτζεκτ: ας τα χωσουμε στα οικονομικα εχει αρχισει να μου την βαραει στα νευρα. Οχι επειδη δεν χρειαζεται κριτικη, αλλα επειδη χρειαζεται πληροφορημενη και καλοπιστη κριτικη. ο Ρουμπινσταϊν ειναι πολυ πληροφορημενος αλλα περισσοτερο κακοπιστος, οι υπολοιποι ειναι συνηθως απλα ασχετοι (οπως οι αυτοαποκαλουμενοι post autistic economists που μου εχει δειξει ο μαικωλ)
Συγκρινόμενα με άλλες επιστήμες δεν έχουν πολλά να εκλαικέυσουν (Συγγνώμη αυτή είναι η άποψη μου). Το δε γεγονός ότι πιο συχνά βρίσκονται στο κέντρο τη προσοχής λόγο και της συνάφειας με τα πολιτικά, τα κάνει πιο προσβάσιμα στο ευρύ κοινό.
Και για να το διεκρινήσω, δεν τα θεωρώ λιγότερα πολύπλοκα από άλλες επιστήμες, αλλά δεν νομίζω ότι χρειάζονται τόσο γερές τεχνικές βάσεις για να έχεις κάποιο επιχείρημα.
Προς ξεκάλτσωτο:
Το γεγονός ότι δύο αιώνες μετά τη διατύπωσή της θεωρίας του συγκριτικού πλεονεκτήματος ο κόσμος συνεχίζει να σκέφτεται με εμποροκρατικά κριτήρια (π.χ. εξαγωγές καλές, εισαγωγές κακές) είναι ένα μόνο από τα πάμπολα παραδείγματα που δείχνουν πόσο απαραίτητη είναι η εκλαίκευση των οικονομικών. Όποιος έχει δοκιμάσει να εξηγήσει, ακόμα και σε φοιτητές οικονομικών, γιατί μια χώρα η οποία είναι πιο παραγωγική από όλες τις άλλες χώρες στην παραγωγή όλων των αγαθών μπορεί να κερδίσει εισάγοντας κάποια από τα αγαθά από άλλες χώρες θα ξέρει τι εννοώ.
Τώρα, όσον αναφορά στην κριτική του Ρουμπινστάιν, νομίζω ότι η κακία του δεν κρύβεται. Έχοντας διαβάσει το βιβλίο δεν πιστεύω ότι ο Λέβιτ ισχυρίστηκε ποτέ ότι το βιβλίο του είναι μια πλήρης πραγματεία των θεμάτων στα οποία αναφέρεται. Η μεγαλύτερη για μένα συνεισφορά του έγκειται σε δύο σημεία:
Το πρώτο σημείο είναι ότι δείχνει το πόσο αληθινή είναι η φράση (του Τσώρτσιλ?) ότι “nothing is less common than common sense”. Με άλλα λόγια, δείχνει ότι κοινωνικά φαινόμενα και συμπεριφορές πρέπει να μελετούνται με την επιστημονική μέθοδο: παρατήρηση -> θεωρία -> ανάλυση δεδομένων -> απόρριψη ή μή, και όχι να θεωρείται ως δεδομένη με βάση την κοινή λογική. Το γεγονός ότι τα ικονομικά είναι ίσως η μόνη κοινωνική επιστήμη που χρησιμοποιεί συστηματικά την επιστημονική μέθοδο είναι ίσως και ο λόγος που οι πτυχιούχοι οικονομικών είναι τόσο περιζήτητοι (τουλάχιστον στην Αμερική) και που τα οικονομικά είναι πλέον η πρώτη επιλογή φοιτητών ανάμεσα σε όλες τις κοινωνικές επιστήμες.
Το δεύτερο σημείο είναι ότι το βιβλίο δείχνει πως τα οικονομικά ως μελέτη του πως κοινωνίες διαχειρίζονται τους πόρους τους (νομή του οίκου) είναι μια επιστήμη πολύ πιο ευρεία από αυτό που πιστεύουν πολλοί (π.χ. ότι τα οικονομικά σου μαθαίνουν πως να κερδίζεις στο χρηματιστήριο η πως να διαβάζεις ισολογισμούς). Ότι ως επιστήμη που έχει ως αντικείμενο μελέτης πτυχές της ανθρώπινης συμπεριφοράς, και άρα έχει να κάνει με ανθρώπους πολύ περισσότερο απο ότι με αριθμούς, μπορεί να χρησιμοποιηθεί στη μελέτη θεμάτων με μεγάλο ενδιαφέρον, και δεν είναι ανάγκη η διδασκαλία της να είναι βαρετή.
Αλλά η στενότητα σκέψης του Ρουμπινστάιν φαίνεται στο εξής. Ενώ βρισκόμαστε σε ένα στάδιο όπου η επιστήμες επιστρέφουν στον ουμανιστικό τρόπο σκέψης όπου η γνώση θεωρείται εννιαία, τη στιγμή που για αυτό το λόγο τα τοπ πανεπιστήμια δημιουργούν διαπεδιακά τμήματα όπως Cognitive Science, με συμμετοχή επιστημόνων από βιολογία, ψυχολογία, κ.λπ. εκείνος θεωρεί το άνοιγμα οικονομολόγων σε άλλα πεδία ως ιμπεριαλισμό, λες και το κάθε πεδίο έχει property rights σε ένα κομμάτι γνώσης. Έλεος!
Δεν θελω να παρεξηγηθώ. Αυτό που εννούσα είναι ότι κάποιος μπορεί με στοιχειώδεις γνώσεις να καταλάβει την βασική ιδέα πίσω από μια θεωρία. Όλοι ξέρουν τι θα πεί εισαγωγές -εξαγωγές. Ακούς για πληθωρισμό, ανάπτυξη και άλλα στα νέα. Ακόμα και αυτά είναι μια εκλαίκευση. Στην βιολογία π.χ. χρειάζεται χτίσιμο κάποιας τεχνικής βάσης για να καταλάβεις τις τελευταίες εξελίξεις. Διαβάζοντας το abstract από κάποιο άρθρο στο Nature ή το Science, δεν θα καταλάβεις και πολλά πράγματα. (Αν και τα δύο αυτά περιοδικά απευθήνονται σε ευρύ κοινό και δεν είναι εξειδικευμένα περιοδικά).
διαφωνω πληρως, ακριβως οπως εξηγησε ο Κωστας. Η οικονομικη θεωρια παει πληρως εναντια σε πολλους διαδεδομενους μυθους, πλανες και στην συμβατικη σοφια που διαβαζουμε συνεχως στα περιοδικα και τις εφημεριδες. Οταν διαβαζεις αυτα περι πληθωρισμου σπανιως ειναι οικονομικα, συνθηως ειναι απλα λαθη!
Αντιθετα η φυσικη πχ εχει γινει αρκετα κατανοητη, θεωριες οπως η σχετικοτητα ειναι αρκετες γνωστες στον μεσο ανθρωπο (φυσικα οχι βαθια, αλλα καποια βασικα) λογω της απλοτητας της θεωριας κατα βαση (οι φυσικοι μαλιστα πιστευουν συνηθως οτι αν μια θεωρια δεν μπορει τελικα να εξηγηθει αρκετα ευκολα στα βασικα της, ειναι μια κακη θεωρια).
ΥΓ αν και το θεωρω μαλλον ατυχες δειγμα πολυπλοκοτητας μιας επιστημης, διαβασε και συ abstract στο Games and Economic Behavior και πες μου τι καταλαβες :-)
Δεν ξέρω τι ακριβώς εννοείς με το όρο σχετικότητα. Συνήθως θεωρείται κλασική φυσική και είναι ελάχιστα κατανοητή από το ευρύ κοινό (υποκειμενική μου άποψη). Αν το περιοδικό που αναφέρεσαι είναι αυτό τότε στο τελευταίο τέυχος τα αμπστρακτ διαβάζονται. Κατάλάβα δύο τρία που είδα. Μπορεί να οφείλεται και στο ότι γνωρίζω λίγα μαθηματικά.
Εν τέλει νομίζω ότι και τα οικονομικά έχουν να κερδίσουν από την συνεργασία με τις άλλες επιστήμες, όπως και οι άλλες επιστήμες από αυτά. Το Νόμπελ έχει πάει και σε μή οικονομολόγους.
διαβαζονται… χμμ φυσικα διαβαζονται, το τι καταλαβαινεις πραγματικα ειναι αλλη ιστορια. Παρεπιμπτοντως επειδη αναφερθηκες στο Nature καθηγητης του κλαδου μου εχει 2-3 πεηπερς εκει!
και ανα ψαχνεις κατι πραγματικα σκληροπυρηνικο ριξε μια ματια απο econometrica (εχει και αρθρο του Ρουμπινσταϊν! :-) ) ή journal of econometrics…
εμμ σχετικοτητα τι να εννοω, την γενικη και την ειδικη. νομιζω οι απλες επιπτωσεις τους στην ζωη μας ειναι κατανοητες σε οποιον εχει παει λυκειο…
ΥΓ σοβαρα καταλαβες αυτο? p-Best response set and the robustness of equilibria to incomplete information
Δεν διάβασα όλα τα άμπστρακτ, (κόβομαί ;) αλλά υποθέτω αν ήξερα τα p-best sets δεν θα είχα πρόβλημα. Και άμπστρακτ σε περιοδικά φυσικής έχω πρόβλημα κάποιες φορές να καταλάβω ακόμα και του κλάδου μου. Παρεπιμπτόντως τα πέντε πρώτα άμπστρακτ στο εκονομέτρικα δεν καταλαβαίνω γιατί δεν μπορεί να τα καταλάβει κάποιος με γνώση λυκείου ( ειδικά αν ξέρει και σχετικότητα).( και με λίγες τεχνικές γνώσεις). Αν διαβάσω ένα αντίστοιχο άρθρο σε περιοδικό μαθηματικών έχω πολύ περισσότερες άγνωστες λέξεις. Υπάρχουν προτάσεις που δεν καταλαβαινω πέρα από τα ρήματα και τα ουσιαστικά.
Το Nature και το Science δεν είναι εξειδικευμένα περιοδικά, στεγάζουν άρθρα από πολλές επιστήμες.
Δεν ήταν στόχος του αρχικού σχολίου να οδηγηθούμε σε μία συζήτηση του στύλ ποιός την έχει μακρύτερη και σε ξένο σπίτι. Επειδή δεν έχει και πολύ ενδιαφέρον να συνεχίζω να διαβάζω οικονομικά άμπστρακτ σταματώ. Αν έχετε όρεξη να το συνεχίσουμε μπορούμε να περιμένουμε μέχρι τις 8:00 EST που βγαίνουν και τα σημερινά άρθρα να δούμε αν καταλαβαίνουμε κάτι από τα σημερινά μαθημετικά paper.
Ξεκάλτσωτε,
νομιζω ότι τα οικονομικά. όπως και η φυσική, και η βιολογία, εκλαικεύονται μέχρι ένα βαθμό. Πολύς κόσμος σήμερα γνωρίζει για τη θεωρία της σχετικότητας ή τη θεωρία της εξέλιξης, όπως και για το τι είναι ο πληθωρισμός. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι τις καταλαβαίνουν κιόλας. Όπως είπε και ο Σωτήρης, αν ήξερες το πόσες μπαρούφες λέγονται γύρω απο τα οικονομικά (το 90% απο αυτά που ακούω) θα τραβούσες τα μαλλιά σου. Και ο βαθμός δυσκολίας έγκειται όχι στην χρήση των μαθηματκών, άλλα στο γεγονός ότι αρκετά από τα συμπεράσματα φαίνονται αρχικά στον απλό άνθρωπο αντίθετα στη συμβατική σοφία, όπως κατά την εμπειρία μου, το ίδιο αντιφατική φαίνεται στους απλούς ανθρώπους και η θεωρία ότι ο χρόνος κυλάει διαφορετικά πάνω στη γη από ότι στο διάστημα. Πολλυπλοκότητα δεν είναι το ότι μπορεί να χρειάζεται κανείς για παράδειγμα να λύσει ένα σύστημα μη γραμμικών διαφορικών εξισώσεων, αλλά το πόσο δύσκολο είναι να καταννοήσει τη λογική πίσω από τα μαθηματικά. Και εκέι νομίζω τα οικονομικά είναι δύσκολα και άγνωστα στη μεγάλη μάζα. Να επισημάνω δε ότι ενώ διδασκόμαστε θετικές επιστήμες, και σωστά, σε όλες τις τάξεις του σχολίου, τα οικονομικά δεν διδάσκονται σε καμία τάξη, παρόλη την προφανή χρησιμότητα που η γνώση τους έχει στη λήψη των καθημερινών μας αποφάσεων.
Αν διαβάσετε προσεκτικά δεν είπα ότι τα οικονομικά δεν είναι πολύπλοκα ή δύσκολα, το αντίθετο, όπου μπαίνει ο ανθρώπινος παράγοντας η δυσκολία μεγαλώνει πάρα πολύ. Δεν χρειάζονται όμως τρομερές τεχνικές βάσεις για να καταλάβεις κάποια θεωρία. Π.χ. στην φυσική και τα μαθηματικά επειδή έχουν τεθεί οι βάσεις εδω και πολύ καιρό, υπάρχει πολύ μεγάλη εξειδίκευση, που κάνει την απλή κατανόηση της βασικής ιδέας πίσω από την έρευνα δύσκολη. Στα οικονομικά συνήθως προσπαθείς να εξηγήσεις κάτι με ένα καινούριο τρόπο, προσπαθείς να εξηγήσεις καινούριο, υπολογίζεις την επιροή κάποιου παράγοντα που είχε παραβλεφθεί κ.τ.λ.. Το πρόβλημα συνήθως είναι “απλό” οι μέθοδοι μπορεί να είναι απλοί ή και δύσκολοι, αλλά χρειάζεται δουλειά να χτίσεις ένα επιχείρημα, βιβλιογραφεία, δεδομένα κ.τ.λ. Αυτή είναι δύσκολη δουλειά.
Αντίθετα για να καταλάβω τι κάνει ένας μαθηματικός μπορεί να χρειαστεί να μου εξηγήσει για κάποιες ώρες κάποιον ορισμό. Υπάρχει ένα βουνό τεχνικών όρων που πρέπει να καταλάβεις στοιχειοδώς για να δείς τι γίνεται στην κοιλάδα.
Δεν είχα κανένα σκοπό να αρχίσω τον “The War against economics” και λυπάμαι αν το εκλάυατε έτσι.
Και κακώς δεν διδασκόμαστε οικονομικά στο σχολείο όπως δεν διδασκόμαστε εξέλιξη ούτε πληροφορική (Ενδεχομένως δεν υπήρχαν οι άνθρωποι να τα διδάξουν πριν κάποια χρόνια). Δυστηχώς μας διδάσκουν θρησκευτικά ( Από αυτούς πάμε καλά).
Τώρα είδα ότι την σκότωσα την ορθογραφία λίγο, μάλλον θα φταίει η ελευθεροτυπία… έχει γίνει και φυλλάδα και θα πρέπει να το γυρίσω στην Εστία.
Αν και δεν μου αρέσει να κάνω σχόλια στην σειρα….
“προσπαθείς να εξηγήσεις κάτι καινούριο”
“απλές δύσκολες μεθοδοι” κ.τ.λ.
συγγνώμη και για τα υπόλοιπα λάθη, έγραψα λίγο γρήγορα την απάντηση. Και όσον αφορά στα “εκλαικευμένα” βιβλία επιστήμης δεν έχω κατασταλάξει για την χρησιμότητα/ λειτουργικότητα τους, αν και αρκετοί σημαντικοί άνθρωποι έχουν αποφασίσει να κάτσουν να γράψουν ένα ή και περισσότερα.
Τα εκλαϊκευμένα βιβλία Ιατρικής κάνουν ΚΑΚΟ, όταν δεν συνοδεύονται από συμβουλές γιατρού. Τα γνωστά περί ημι-μάθειας και αμάθειας.
Μακάρι κανένας ασθενής ποτέ να μην είχε άποψη για την θεραπευτική του αγωγή…
Και όσον αφορά την πολυπλοκότητα, εξαρτάται νομίζω από το πόσο εμβαθύνεις και τι εννοείς βασικές έννοιες μιας επιστήμης. Όλοι μπορούν πάνω κάτω να καταλάβουν τι κάνει το συκώτι σε γενικές γραμμές… Πόσοι όμως μπορούν να καταλάβουν την λειτουργία του ανοσοποιητικού ξεκινώντας από το μοριακό επίπεδο και ανεβαίνοντας μέχρι τους λεμφαδένες, θύμο κτλ; Εδώ έχουμε πρόβλημα εμείς πολλές φορές!!
Το βιβλίο είναι εκπληκτικό και αξίζει να διαβαστεί πολλές φορές για να βγαλει κάποιος ασφαλή συμπεράσματα και κρίσεις για τα παραδείγματα που αναφέρει.
Τώρα προς τι όλος αυτος ο διάλογος περί εκλαίκευσης όταν το συγκεκριμένο βιβλίο δεν έχει σχέση με τα οικονομικά, απλά χρησιμοποιεί εργαλεία της επιστήμης αυτής για να αποδείξει αυτά που θέλει?
Εγώ τον Levit τον βλέπω ως φιλόσοφο περισσότερο που χρησιμοποιεί την επιστήμη που έχει σπουδάσει, τα οικονομικα ή τα μαθηματικά γενικότερα.
Καλή η ανάλυση του SG στο e-rooster, και προτείνω σε όλους μια ανάγνωση τουλάχιστον.
Philos,
πολλοί θα διαφωνούσαν με τον ισχυρισμό σου ότι τα γραφόμενα του Λέβιτ δεν έχουν σχέση με τα Οικονομικά. Άλλωστε, οι εργασίες του, στις οποίες έχει βασίσει μεγάλο μέρος του βιβλίου του, είναι δημοσιευμένες σε οικονομικά επιστημονικά περιοδικά. Η άποψή σου δείχνει ακριβώς αυτό που έλεγα πριν, ότι λίγοι γνωρίζουν ποια είναι σήμερα τα αντικείμενα μελέτης των οικονομικών. Θα ήταν ενδιαφέρον να κάναμε ένα γκάλοπ γύρω από το τι πιστεύει ο κόσμος ότι είναι τα οικονομικά. Τώρα, όσον αφορά στη σχέση μεταξύ οικονομικών και φιλοσοφίας, να θυμήσω ότι η Φιλοσοφία είναι η μητέρα των επιστημών. Όλοι οι επιστήμονες (Φυσικοί, Χημικοί, Βιολόγοι) είναι και φιλόσοφοι, καθώς η διαδικασία σκέψης που ακολουθεί ο κάθε επιστήμονας προκειμένου να διατυπώσει μια θεωρία εστί ουστιαστικά φιλοσοφείν. Άλλωστε, ο πατέρας των οικονομικών, ο Άνταμ Σμίθ, ήταν καθηγητής φιλοσοφίας (Ηθικής). Το ίδιο ίσως θα μπορούσε να ειπωθεί και για το Δημόκριτο και τη Φυσική, κ.λπ. Αλλά και μετά τον Σμιθ, οι σημαντικότεροι οικονομολόγοι, (Hayek, Friedman, Lucas, Keynes, Marx) είναι γνωστοί και ως στοχαστές.
Και ένα υστερόγραφο στον Azrai. Είμαι σίγουρος ότι οι γιατροί θα ήθελαν να μην έχει ο ασθενής γνώμη, όπως ίσως και οι μηχανικοί αυτοκινήτων θα ήθελαν να μην γνωρίζει ο πελάτης καθόλου μηχανολογία και να τους εμπιστεύεται τυφλά, καθώς και πολλοί οικονομολόγοι θα ήθελαν να μην αποφασίζουν οι γιατροί και άλλοι για την οικονομική πολιτική μιας χώρας μέσω της δημοκρατικής διαδικασίας, αλλά οι ίδιοι ως τεχνοκράτες. Αυτός ο τρόπος σκέψης όμως παραβαίνει τη βασική αρχή κάθε φιλελεύθερης κοινωνίας ότι ο κάθε άνθρωπος έχει το δικαίωμα να αποφασίζει αυτό που θεωρεί καλύτερο για τον εαυτό του. Η άσκηση αυτού του δικαιώματος ενισχύει βέβαια την ανάγκη ο άνθρωπος να ενημερώνεται και να μορφώνεται συνεχώς, ώστε η επιλογή του να είναι οι καλύτερη δυνατή. Εκεί νομίζω έγκειται η συνεισφορά του ειδικού, στο να βοηθήσει τον άνθρωπο να πάρει την καλύτερη δυνατή απόφαση εξηγώντας του τα επιστημονικά δεδομένα, και όχι να του αφαιρέσει το δικαίωμα να επιλέγει. Αυτό οφείλουν να κάνουν οι οικονομολόγοι μέσω της προσπάθειάς τους να εκλαικεύσουν τις διάφορες θεωρίες, όσο και αν η προσπάθεια αυτή είναι επίπονη και καμια φορά μένει άκαρπη. Δεν καταλαβαίνω γιατί οι γιατροί να μην πρέπει να κάνουν το ίδιο. Αλλιώς οδηγούμαστε σε απολυταρχικές κοινωνίες, με μέλη που είναι υποψήφια θύματα του κάθε “ειδικού” που μπορεί να μην έχει το συμφέρον του πελάτη του ως πρωτο του μέλημα (δες για παράδειγμα στο βιβλίο του Λέβιτ την ιστορία με τους μεσίτες), και που βεβαίως θα αδυνατούν να επιλέξουν σωστά όταν οι ιδιοι οι ειδικοί διαφωνούν μεταξύ τους σχετικά με το ποιος είναι ο σωστός τρόπος δράσης, κάτι που συμβαίνει και με τους γιατρούς.
Δεν νομίζω ότι διαφωνούμε Κώστα. Στην δε δεύτερη παράγραφο κάνεις μια πολύ καλή περίληψη του σκοπού που είχε στο μυαλό του ο Λέβιτ για αυτό το βιβλίο.
Σημείωση: Αν και μηχανικός το επάγγελμα, ασχολούμαι με τα οικονομικά από όσο θυμάμαι τον εαυτό μου καθότι και οι δυο γονείς μου είναι οικονομολόγοι της ΑΣΟΕΕ και οι περισσότεροι οικογενειακοί φίλοι και κάποιοι ακόμη στενοί συγγενείς!!! Πιστεύω ότι μπορώ να διαβάσω σχετικά εύκολα πολλά οικονομικά συγγράματα και να χρησιμοποιήσω οικονομικα εργαλεία. Αυτός είναι και ένας από τους λόγους που παρακολουθώ συστηματικά αυτό το ιδιαιτέρως καλό αλλά κυρίως δυναμικό - λόγω των ατόμων που το συντηρούν και επικοινωνούν με αυτό - blog.
Ο γιατρός μπορεί να ενημερώσει τον ασθενή για ότι του αρκεί να ξέρει για να αποφασίσει για την θεραπεία του. Το πρόβλημα είναι όταν έχει διαβάσει μια σελίδα στο Cosmopolitan και έχει άποψη για όλα βασισμένος σε αυτό ή όταν έχει διαβάσει την Εγκυκλοπαίδεια Ιατρικής του 1920 και δεν κάθεται να ακούσει τον γιατρό, ή όταν έχει παρακολουθήσει τον loser του Alter, (καληδωνής?) και όχι μόνο τον εμπιστεύεται τυφλά, αλλά πιστεύει ότι ο γιατρός του λέει ψέματα και ότι δεν ξέρει τι του γίνεται.
Azrai, συμφωνούμε, ίσως για αυτό και πολλοί γιατροί, και ο πατέρας μου ανάμεσά τους, εμφανίζονται πλέον σε μαζικής κυκλοφορίας μέσα, ώστε να αντιπαρέρχονται τον κάθε άσχετο. Πρόσφατα μάλιστα, μου ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι όταν ο Χασαπόπουλος του Μέγκα αρνιόταν να παραδεχτεί ότι η ενδονοσοκομιακές λοιμώξεις είναι ανάμεσα στα ρίσκα που παίρνει ένας ασθενής όταν μπαίνει για νοσηλεία, ειδικά αν έχει βεβαρυμένη υγεία. Το σχόλιό του ήταν, “Δηλαδή φταίει ο ασθενής, ή ο Θεούλης που έφτιαξε τα μικρόβια?” Απογοητεύτικα ωστόσο που οι δύο γιατροί δεν είχαν τα κότσια να του πουν ότι ενδεχομένως (εφ όσον το νοσοκομείο έιχε λάβει τα απαραίτητα μέτρα) ναι, ο πρώτος διότι ήταν υπερβολικά υπέρβαρος.
Philos, χαίρομαι που συμφωνούμε. Να πω πάντως ότι τα οικονομικά που διδάχτικα εγώ στο Πανεπιστήμιο Πειραιά είναι πολύ διαφορετικά από αυτά που διδάσκω εδώ. Ο ένας λόγος είναι ότι και η επιστήμη έχει αλλάξει πολύ τα τελευταία δέκα χρόνια. Ο άλλος λόγος είναι ότι δυστυχώς ο τρόπος διδασκαλίας στην Ελλάδα, όταν τουλάχιστον σπούδαζα εγώ) έδινε έμφαση στις ποσοτικές μεθόδους (μαθηματικά) και όχι τόσο στη σκέψη/λογική των θεωριών, και στις παραδοσιακές θεωρίες (Νεοκλασσική, Κευνσιανή, Μαρξιστική) αγνοώντας τα Θεσμικά οικονομικά (institutional economis), νομικά οικονομικά (law and economics), κ.α.
συμφωνω απολυτα αν και καθυστερημενα με τα δυο τελευταια σχολια του κωστα. Το τι κανουν τα συγχρονα οικονομικα ειναι αγνωστο στον πολυ κοσμο και γιαυτο προσπαθησαν να πουλησουν το φρηκονομικς ως rogue economist etc… ενω για μενα ειναι απλα μερικα ενδιαφεροντα οικονομικα πεηπερς.
και θεωρω πολυ καλη της διαδοση εκλαϊκευμενης επιστημης, φτανει να υπαρχει παντα μια σημειωση: αυτα ειναι πολυ χονδρικες γνωσεις και δεν αποτελουν υποκαταστατο συστηματικης σπουδης.
προς ξεκαλτσωτο:
αν και νομιζω καταλαβαινομαστε θα τονισω οτι για να καταλαβεις ενα απλο πεηπερ μικροοικονομικων, πες θεωριας δημοπρασιων πρεπει:
α) να ξερεις καλα μαθηματικα
Β) καλη στατιστικη και λιγη θεωρια μετρων ή μαζων (πως λεγεται το measure?)
Γ) θεωρια παιγνιου, με αμεση προϋποθεση τα καλα μαθηματικα
δ) ολιγη απο κλασσικα οικονομικα
Για να μαθεις ολους τους ορισμους και τα εργαλεια χρειαζεσαι αρκετο χρονο, ππως και σε καθε αλλη επιστημη, οπως και στα μαθηματικα τα ιδια. Υποψιαζομαι οτι κρινεις θεωρωντας τα οικονομικα ενα σκαλι πιο βαθια απο τον Ανταμ Σμιθ, ενω δεν ειναι (ειδικα η μικροοικονομικη).
Και εγώ νομιζω ότι καταλαβαινόμαστε, δεν έχει νόημα να το συνεχίσουμε. Ειρήσθω εν παρόδω είναι καλό που βλέπεις τα τελευταία σχόλια στην πρώτη σελίδα και δεν χρειάζεται να ψάχνεις να δείς που άφησες σχόλιο.