Σπιτάκι

Τελικά ο Ματεράζι του ευχήθηκε τα αναμενόμενα. Ξέρετε, να πεθάνει αυτός και η οικογένεια του, να πάει να γαμηθεί, και τα λοιπά.

Είδα τέσσερις είδους αντιδράσεις στην ιστορική πλέον κουτουλιά του Ζιντάν, χοντρικά μιλώντας πάντα. Οι δύο πρώτες κατηγορίες είναι ‘θετικές’ και οι άλλες δύο ‘αρνητικές.’

Η πρώτη κατηγορία είναι αυτοί που πιστεύουν πως ήταν μαγκιά. Οι μόνοι πραγματικά θετικοί στο όλο θέμα, δε θέλουν φλώρους στο ποδόσφαιρο, μπορούν να καταλάβουν τι ώθησε τον Ζιντάν να κάνει ό,τι έκανε, και τον θεωρούν θαρραλέο και καλύτερο για το ότι το ‘κανε.

Η δεύτερη κατηγορία, επίσης θετική, είναι η “WTF?/Holy Cow” category. Είναι αυτοί που, όταν τους αναφέρεις το συμβάν, χαμογελάνε αμήχανα και τους πιάνει ένα νευρικό γέλιο. Καταλαβαίνουν πως θα έπρεπε να την καταδικάσουν, πως ήταν λάθος, και τα λοιπά, μα δεν τους πολυενδιαφέρει (όπως ενδιαφέρει οποιαδήποτε από τις επόμενες δύο κατηγορίες), και έτσι δεν μπορούν ν’ αποφασίσουν αν ήταν ηλίθια πράξη, ή μεγαλοφυής στο ότι θα τη συζητάμε ίσως για μπόλικο καιρό ακόμα. Είναι οι “no publicity is bad publicity” τυπάδες, και οι πιο likely απ’ όλους να αναφέρουν πως “μα ήταν τόσο γαμάτη κουτουλιά…”

Η τρίτη κατηγορία, είναι η morality police, a.k.a. οι οικογενειάρχες. Πως τόλμησε να το κάνει όταν τον βλέπει τόσος κόσμος, όταν υποτίθεται πως δίνει το παράδειγμα για τη νεολαία, και τα λοιπά.

Η τέταρτη κατηγορία είναι οι ρεαλιστές. (Φαίνεται που ανήκω;) Καρφί δεν τους καίγεται για το αν η πράξη ήταν “ηθική.” Το ποδόσφαιρο είναι βρώμικο άθλημα, είναι δύσκολο άθλημα, και λογικό είναι να σου κάνουν πολλά και διάφορα, και να τα παίρνεις στο κρανίο. Το ότι καταλαβαίνουν όμως πως έφτασε σ’ αυτό το σημείο, δε σημαίνει πως τον δικαιολογούν. Όχι γιατί αυτό που έκανε ήταν “λάθος” ή ανάρμοστο. Μα γιατί ήταν ηλίθιο να γίνει όταν έγινε. Γιατί είναι επαγγελματίας, και βρίσκεται σε παρόμοιες καταστάσεις τόσα χρόνια. Γιατί δεν έκανε μόνο πιθανώς κακό στη φήμη του, που στο κάτω-κάτω δεν τους ενδιαφέρει ιδιαίτερα, μα γιατί έκαψε μια ολόκληρη ομάδα, μια ολόκληρη χώρα. Αν το ‘χε κάνει και το σκορ ήταν ήδη 2-0 πες υπέρ της Ιταλίας, αν ήταν χαμένο παιχνίδι, δε θα είχε ιδιαίτερη σημασία. Μα το παιχνίδι δεν είχε τελειώσει, και δε μιλάμε για οποιοδήποτε παιχνίδι, μιλάμε για το δεύτερο αστεράκι της Γαλλίας.

Φυσικά να τονίσω πως, σε όποια κατηγορία και να ανήκει κανείς, ο Ζιντάν δε μειώνεται ιδιαίτερα με τα χθεσινά. Όλα φυσικά είναι σχετικά. Ναι, είναι ακόμα ο καλύτερος παίκτης της γενιάς του, μια τέτοια δήλωση δεν αλλάζει ανάλογα με τη συμπεριφορά κανενός. Και όποιος ξεχνάει τις περασμένες εμφανίσεις του για χάρη μόνο αυτού του συμβάντος, τότε δε σκέφτεται πολύ σωστά επί του θέματος.

Όμως, είτε αρέσει είτε όχι στους Ζιντάν-fans,* το τελευταίο κεφάλαιο κάθε ιστορίας, είναι το τελευταίο κεφάλαιο. Δεν είναι τυχαίο που υπάρχουν τα happy endings στις ιστορίες. Ο χθεσινός ήταν μάλλον ο δεύτερος πιο σημαντικός αγώνας της καριέρας του. Δε θα βοηθήσει τη μνήμη του το ότι ήταν και ο τελευταίος. Ο Ζιντάν δεν είναι το κωλόπαιδο που είναι ο Ματεράζι, αλλά δεν είναι και αγγελουδάκι. Αμφιβάλλει κανείς όμως πως, σε μελλοντικές συζητήσεις επί του θέματος ΖΖ, πάντα θ’ αναφέρεται το χθεσινό συμβάν;

* Οι οποίοι είναι πολλοί. Ειδικά η πρώτη κατηγορία θα παραδεχθεί, σε μεγάλο ποσοστό πιστεύω, πως δε λέγανε παρόμοια πράγματα αν δεν επρόκειτο για τον Ζιντάν.

Τέλος να τονίσω, επίσης, πως αν δεν είχε κάνει ό,τι έκανε, δε θα άλλαζε προφανώς αναγκαστικά το παιχνίδι. Ποιός ξέρει τι θα είχε γίνει. Όλα πιθανότητες είναι. Σίγουρα χειροτέρεψε τις πιθανότητες (από τη σκοπιά της Γαλλίας) να μη φάνε γκολ στα τελευταία δέκα λεπτά της παράτασης. Σίγουρα χειροτέρεψε τις πιθανότητες να βάλουνε γκολ. Βεβαίως, και οι δύο απ’ αυτές ήταν μικρές, μα δεν έχει σημασία. Πιθανώς να επηρέασε τη ψυχολογία των πέναλντυ, αν και δηλώσεις τους στυλ “αν δεν είχε βγει ο Ζιντάν δε θα έριχνε ο Τρεζεκέ” είναι προφανώς γελοίες.

Το bottom line είναι πως, για όσους δε χαρήκαν με τη βία, είτε τους ένιαξε είτε όχι η ίδια η βία, ο Ζιντάν φρόντισε αυτό το Μουντιάλ να μας αφήσει μια πικρή γεύση στο στόμα. Δε ξέρω για σας, αλλά εγώ είμαι αρκετά σίγουρος τι θα πρωτοθυμάμαι όταν κάποιος αναφέρει ‘Γερμανία 2006.’ Έναν καταπληκτικό τελικό, που τελείωσε με το χειρότερο πιθανό τρόπο. Deflating indeed.

Αυτά. Αρκετά το (ύπερ-)αναλύσαμε το θέμα.

ΥΓ. Και ως closure, δείτε τη συλλογή από παρωδίες στο Ιστολόγιο. Το αγαπημένο μου. Μη χάσετε και τη συλλογή με τις καφρίλες του Ματεράζι.