Σπιτάκι

Δεκατρείς ώρες πριν την αρχή του τέλους, όπου η Ιταλία βρίσκει τους Γάλλους στο Βερολίνο, για τον τελικό. O Γκατούζο και τα παιδιά των ομάδων των σκανδάλων, ενάντια στους γηράσκοντες μα άξιους παλαίμαχους.

Αγγλία

Οι perennial losers του παγκοσμίου ποδοσφαίρου. Οι καημένοι μπέμπηδες που πάντα τους φταίνε οι άλλοι. Μέχρι να βρουν κάποιον προπονητή που θα καταφέρει να τους αξιοποιήσει αρμονικά σα σύνολο, και να δημιουργήσει μια ψυχολογία διαφορετική από το ‘την προηγούμενη φορά έφταιγαν τα Χ, Υ, Ω, αλλά όχι εμείς, αυτή τη φορά μας αξίζει να το κερδίσουμε,’ (γιατί;;;) δε θα καταφέρουν τίποτα. Πως να κερδίσουν οτιδήποτε όταν η μισή ομάδα είναι έτοιμη να βγάλει βιβλία εξιλέωσης και δράματος; Έλεος ρε Owen που θα ρίξεις και την κάρτα του κωλόπαιδου-Rooney στον Sven. Είπαμε, ο άνθρωπος έκανε ολίγον τι τραγική πορεία, μα αν βάλω κάποιον σ’ ένα δωμάτιο μ’ ένα πιστόλι και ένα ακόμα άτομο, έστω και αν είναι το πιο ενοχλητικό άτομο του κόσμου, εγώ φταίω αν αυτός πυροβολήσει;

Πορτογαλία

Οι αγαπημένοι μου πριν αυτό το Μουντιάλ. Λίγο τους χρωστούσα από τον αποκλεισμό της Αγγλίας στο Ευρώ 2000. Λίγο γενικά το ότι είναι τόσο όμοιοι μας σε σχέση με τους υπόλοιπους ΕΕ15. Λίγο ότι τους κλέψαμε τον πρώτο τελικό μεγάλο διαγωνισμού που φτάσανε, και εντός, και όλοι οι Πορτογάλοι που ξέρω ήταν τόσο ok with it, μια μεγαλοψυχία που εμείς ποτέ δε θα μπορούσαμε να δείξουμε.

Βεβαίως, και πριν από δύο χρόνια μ’ είχαν εκνευρίσει οι Φίγκο και Κ. Ρονάλντο με τις δηλώσεις τους πριν τον τελικό. Ήταν δύσκολο να μη χαμογελάσω με τα δάκρυα του τελευταίου μετά τη λήξη του παιχνιδιού. Ο κυνισμός που επέδειξε όλη η ομάδα σ’ αυτό το τουρνουά, μόνο χειροτέρεψε τα πράγματα. Για την ακρίβεια, παρά την απέχθεια που τρέφω για τους Άγγλους σαν ομάδα, λυπήθηκα όταν τους απέκλεισε η Πορτογαλία. (Τουλάχιστον αυτή τη φορά δεν κινδύνευσε κανένας εξωγήινος λόγω του Beckham.)

To πραγματικό αίσχος όμως ήταν το παιχνίδι με την Ολλανδία. Τέτοιο βρώμικο παιχνίδι δεν το φανταζόμουνα. Πήγα στη pub έτοιμος να υποστηρίξω την αγαπημένη μου όμαδα, στο παιχνίδι που περίμενα να είναι το πιο εντυπωσιακό από το γύρο των 16. Αντί αυτού, ισοφαρήσαμε το ρεκόρ για κίτρινες κάρτες στην ιστορία του Μουντιάλ, και σπάσαμε το ρεκόρ για κόκκινες.

Το αίσχος συνεχίστηκε, με άλλη μορφή αυτή τη φορά, στον ημιτελικό με τη Γαλλία. Αφού οι Γάλλοι κερδίσαν το 1-0 με πέναλντι, οι Πορτογάλοι φανήκαν να πιστεύουν πως και αυτούς τους ‘άξιζε’ ένα. Είναι τυχεροί που η ΦΙΦΑ είχε ζητήσει να σταματήσουν οι κάρτες, χάρη στην προηγούμενη τους παράσταση, γιατί θα είχαν φάει τις άπειρες για θέατρο — θα έπρεπε να δώσουμε ξεχωριστό βραβείο για την καλύτερη Πορτογαλική βουτιά στην περιοχή.

Ο Ρονάλντο ειδικά το ‘κανε τόσο πολύ, που στον μικρό τελικό σήμερα, δεν του δίνανε καν κανονικά μάλλον φάουλ έξω από την περιοχή. Αν φωνάζεις για λύκους συνέχεια… Καλά να πάθει. Γιατί είναι και ηλίθιος. Ο Henry τουλάχιστον όταν κέρδισε το πέναλντυ εναντίον τους στον ημιτελικό, τουλάχιστον βρήκε ένα πόδι και φρόντισε να σκοντάψει ο άνθρωπος. Γελούσα σήμερα, στο μικρό τελικό, όταν ο Ρονάλντο, με τη μπάλα, βλέπει πως κάποιος αμυντικός, δε συγκράτησα ποιός, πάει να του βάλει τρικλοποδιά, ακριβώς έξω από την περιοχή. Ο διαιτητής είναι ακριβώς δίπλα τους και τους κοιτάει. Ο Ρονάλντο βουτάει πάνω από την τρικλοποδιά, πριν καν να τον ακουμπήσει, και όντας ακόμα στον αέρα, πιάνει το δεξί του πόδι, που όχι μόνο δε χτύπησε μα δε μπορούσε να είχε χτυπήσει, και γυρνάει στο διαιτητή με ύφος ‘ε ούτε αυτό θα μου δώσεις;’ Και μετά μας λέει ο Σκολάρι που δεν είναι ηθοποιός. Είναι, απλώς δεν είναι καλός.

Πολύ το χάρηκα το 1-3 με τους Γερμανούς σήμερα. Καλά ξεκουμπίδια, και με μια γκολάρα στο τέλος — για να μη ξεχνάμε πως, μαλάκας ή όχι, ο Φίγκο ήταν από τους μεγάλους της γενιάς του.

Γερμανία

Θα το είχα χαρεί πολύ περισσότερο αν δεν είχε φάει το γκολ ο Όλιβερ Καν. Η τερματάρα από τα παλιά, το λιοντάρι, ήταν συγκινητικό να τον ξαναβλέπω με τα γερμανικά χρώματα. (Έστω και αν η τηλεόραση της pub άρχιζε να κάνει κάτι περίεργα κάθε φορά που το τρελό κόκκινο της εμφάνισης του κυριαρχούσε στην οθόνη.) Έκανε μερικές καλές αποκρούσεις, έδειξε καλύτερο πρόσωπο από τον Μπαρτέζ, και αυτό που έφαγε, ε, ντάξει, δεν πιανόταν. Μέχρι και χαμογέλασε. Μπράβο ρε Όλιβερ.

Μπράβο και στον Κλινσμαν και όλη τη Γερμανική ομάδα. Άρχισε το τουρνουά ωραία, και το τελείωσε ωραία. Από όλες τις ομάδες που φτάσαν στους ημιτελικούς, ήταν αυτοί που θα ήθελα να το κερδίσουν, και γενικά, on average, μου άρεσαν περισσότερο σ’ όλο το τουρνουά. Ελπίζω σ’ εξίσου καλή εμφάνιση στο Ευρώ.

Αμερική

Θεωρώ πως είναι αναπόφεκτο η Αμερική να μη γίνει ποδοσφαιρικό powerhouse στα επόμενα 20, 30 χρόνια. Δε λέω πως θα το πάρει (αν και, μετά το 2004, νομίζω πως αποδείξαμε πως οποιοσδήποτε σχεδόν μπορεί να το πάρει), μα σίγουρα θ’ αρχίσει ν’ απειλεί πολύ περισσότερο. Οι λόγοι είναι πολλοί. Είναι πως είναι μια χώρα σχεδόν 300 εκατομμυρίων κατοίκων. Με καταπληκτική αθλητική υποδομή. Με αρκετά λεφτά. Με μια υπηκοότητα την οποία θέλουν πολλοί. Που έφτασε στους 8 το 2002, όταν ακόμα ελάχιστοι στη χώρα ενδιαφερόντουσαν — και αν και πιστεύω πως ποτέ δε θα ενδιαφερθούν ‘πραγματικά’ και αρκετοί, σίγουρα το ενδιαφέρον για το ποδόσφαιρο έχει αρχίσει ν’ ανεβαίνει.

Και που να κάνουν σοβαρά πρωταθλήματα η Κίνα και η Ινδία.

Αργεντινή

Ήταν άτυχοι εναντίον της Γερμανίας. Αν δεν είχε χρειαστεί ν’ αλλάξουν τερματοφύλακα, ποιός ξέρει πως θα είχαν εξελιχθεί τα πράγματα. Το 6-0 εναντίον της Σερβίας στους ομίλους ήταν εντυπωσιακό, μα δε δείξαν ανάλογη ικανότητα για μαγικά σε όλα τους τα παιχνίδια. H γκολάρα του Μάξι Ροντρίγκεζ στην παράταση εναντίον του Μεξικού, ήταν σίγουρα ένα από τα καλύτερα όλου του τουρνουά, αν όχι το καλύτερο.

Γκάνα

Οι αγαπημένοι μου underdogs. Παίξανε πάρα πολύ ωραία, και είναι νεαρούτσικη ομάδα, οπότε ελπίζω να τους ξαναδούμε σε φόρμα το 2010 στη Νότια Αφρική. Η αποκορύφωση ήταν το παιχνίδι με το Βραζιλία, όπου φύγαν και από το τουρνουά. Ειδικά στο πρώτο ημίχρονο, αν δεν έβλεπε κανείς τις αντεπιθέσεις με τα γκολ, και δεν ήξερε και για τι ομάδες μιλάμε, δύσκολα θα φανταζόταν πως η Βραζιλία δεν ήταν κάποια ομαδούλα που την παίζανε μονότερμα οι Γκανέζοι. See you in four boys.

Βραζιλία

Εκτός από αυτούς που την υποστηρίζουν από μωρά παιδιά, δεν καταλαβαίνω τους οπαδούς της. Εντάξει, μ’ αρέσουν όταν παίζουν ωραία, επειδή παίζουν ωραία, και χαίρομαι να τους βλέπω να μου χαρίζουν la juga bonita. Αυτό δε σημαίνει πως θα τους υποστηρίξω actively. Το να υποστηρίζεις, actively, τη Βραζιλία, είναι (ή ήταν τουλάχιστον) σα να υποστηρίζεις τους Bulls όταν είχαν τον Jordan. Where’s the fun in that? Φυσικά φέτος ήταν αισχροί. Όχι αισχροί με αντικειμενικά στάνταρντ, μα με τα δικά τους στάνταρντ. Ναι, αργούν να πάρουν μπρος, αργούν, το ξέρουμε, αλλά πότε ρε παιδιά; Α στα ξεκουμπίδια και ‘σεις, και γυρίστε όταν δεν έχετε τον τελικό σίγουρο.

Τσεχία

Απογοήτευση. Περίμενα κάτι καλύτερο. Ε, τουλάχιστον πέρασε η Γκάνα.

Ιταλία

Οι Ιταλοί μας χαρίσαν έναν τρομερό ημιτελικό. Ίσως το πιο memorable παιχνίδι του τουρνουά. Το τέλος του συγκλονηστικό (και heartbreaking, υποστήριζα τους Γερμανούς και ήμουν έτοιμος για την αγωνία των πέναλντυ), αλλά τουλάχιστον ήταν όμορφα γκολ, και το δεύτερο ήταν του del Piero. Δε με χαροποιήσαν με το πως φτάσαν στον ημιτελικό — ειδικά το παιχνίδι με την Αμερική ήταν ντροπή και αίσχος, ήταν 10 εναντίον 9 Αμερικανών, και οι Αμερικάνοι και πάλι τους ψιλοπαίζανε — αλλά τους άξιζε να κερδίσουν τον ημιτελικό. Τώρα αναμένουμε το τελευταίο παιχνίδι.

Γαλλία

Τι να πω; Ποτέ δεν ήμουνα fan, αλλά ούτε και ποτέ τους αντιπάθησα. Δε με εντυπωσιάσανε σ’ αυτό το τουρνουά, εκτός φυσικά από το παιχνίδι με τη Βραζιλία. Ωραίο το fairy tale του Ζινεντίν, μα δεν ξέρω αν όντως μπορούμε να περιμένουμε πραγματικά καλό τελικό. Ίσως θεωρήσουν την Ιταλία πιο άξιο αντίπαλο από την Πορτογαλία, μα δε νομίζω πως μπορούμε να μιλάμε ακριβώς για ομάδα που άργησε μα ξαφνικά μπήκε σε φόρμα, όπως λεγόταν μετά τον αγώνα με τη Βραζιλία. Το πως θα παίξουν αύριο είναι anybody’s guess. Καλά ελπίζω. Σ’ αυτή τη φάση δε με ενδιαφέρει ποιός θα το πάρει — ας δούμε απλώς ωραίο παιχνίδι.