Κάνοντας λίγο περισσότερο πλάκα επί του θέματος, κλασσική είναι και η υπόθεση του γιατρού που άνοιξε σουβλατζίδικο, και τύλιγε τα σουβλάκια σε φωτοτυπίες του πτυχίου του. Αν θυμάμαι καλά, του κάνανε μύνηση για δυσφήμηση του πτυχίου, ή κάτι τέτοιο, και αναγκάστηκε να σταματήσει. (Έτσι δεν έγινε; Ή έχει γίνει urban-legendified το account που θυμάμαι;)
Αν και στη συγκεκριμένη περίπτωση η κίνηση του ανθρώπου ήταν προφανώς κίνηση ύστατης διαμαρτυρίας, και το γνωρίζω, δε μπορούσε να είναι και διαφορετική η κατάσταση;
Δυνητικά δηλαδή τώρα, δε γίνεται κάποιος να σπουδάσει ό,τι να ‘ναι, και εν τέλει να μη θέλει να δουλέψει ως ό,τι σπούδασε; Τα παιδιά πρέπει να διαλέξουν πλέον πάνω-κάτω τι κάνουν από τα 16 τους, όταν διαλέγουν κατεύθηνση και αρχίζουν να επικεντρώνονται σε κάποια μαθήματα. Στα 18 είναι πλέον αποφασισμένο το τι θα σπουδάσουν και, (shudder) στην Ελλάδα του ταμπού της ετεροαπασχόλησης, το τι θα κάνουν για την υπόλοιπη ζωή τους. Από τα 18. Λαμπρά.
Δε θα μπορούσε δηλαδή κάποιος να κάνει διδακτορικό σε μαθηματικά, και μετά ν’ αποφασίσει πως θέλει ν’ ανοίξει εστιατόριο, και πως αυτό θα τον ολοκληρώνει καλύτερα ως άνθρωπο; Θα είναι κατάντια; Απαξίωση; Εξευτελισμός; Αν αυτό του αρέσει; Αν το κάνει επειδή το θέλει;
Και αν αυτός μετά ο άνθρωπος αποφασίσει να χρησιμοποιήσει το πτυχίο του; Αν δεν είναι σουβλατζίδικο, και είναι εστιατόριο, γιατί να μην έχει το πτυχίο του για λαδόχαρτο κάτω από τα πιάτα; Αν μη τι άλλο, μπορεί να δημιουργήσει ένα cult εστιατοριάκι. Μπορεί να είναι το σήμα κατατεθέν του. Μπορεί το πτυχίο του να του δώσει το κάτι τις, να μην είναι το εστιατόριο του ένα από τόσα εστιατόρια, αλλά κάτι το διαφορετικό, και μπορεί έτσι και να είναι πετυχημένο.
Τέλος πάντων, δεν τα λέω όλα αυτά απολύτως σοβαρά, και ούτε προφανώς πιστεύω πως αυτό θα ίσχυε για πολλούς, ή σημαίνει τίποτα από μόνο του. Μη βαράτε : ) Απλώς είναι μια υποθετική ιστοριούλα, για να δείξω λίγο πιο lightheartedly ότι η ετεροαπασχόληση δεν είναι αναγκαστικά τόσο μεγάλο πρόβλημα.
Και στο κάτω-κάτω, χωρίς να το είχα σκοπό αρχικά, δείχνει και κάτι άλλο σημαντικό και πραγματικό. Αν η ετεροαπασχόληση είναι πραγματικά τόσο μεγάλη απαξίωση, πρέπει δηλαδή ο καθένας να ξέρει τι θέλει να κάνει για την υπόλοιπη του ζωή στα 18;
Αχ Ελλαδαρα μου με τα μυαλά που καλλιεργείς - τίποτε δεν άλλαξε με 400 χρόνια σκλαβιάς.
Στην Αμερική η “ετεροαπασχόληση” ή “αυτοαπασχόληση” είναι η κινητήρια δύναμη της οικονομίας! Στην Ελλαδα όλοι θελουν μια καρέκλα, βόλεμα, θέση.
Γι αυτό δεν πάμε μπροστά.
Τιμή και δόξα στους ελεύθερους επαγγελματίες!
οπως ξαναειπα συμφωνω απολυτα. Να μην πω οτι βλεπω με ολο και καλυτερο ματι τους Γερμανους που αλλαζουν 2 και 3 σπουδες πριν τελειωσουν πτυχιο και μετα δουλευουν σε κατι αλλο, ενω εμεις περιμενουμε απο ενα 17χρονο να εχει πληρες πλανο ζωης.
Το αποτελεσμα ειναι εμφανες: οι Γερμανοι εχουν τρομακτικη εργασιακη θηικη, βρισκουν χαρα στην εργασια τους και την κανουν καλα. Οι Ελληνες… χμμμ δεν θα μπορουσα να πω κατι παρομοιο :-) Δεν ξερω αλλο λαο που οι εργαζομενοι να σιχαινονται τις δουλειες τους τοσο πολυ (ισως οι Ισπανοι. αλλα σε πολυ μικροτερο βαθμο)!
Ο άνθρωπος που το έχει προαποφασίει αυτό έχει κάθε λόγο να το κάνει. Βέβαια αυτός ο άνθρωπος έχει και την δυνατότητα να το ξεκινήσει πριν πάρει το πτυχίο του. Ο άνθρωπος που έχει όμως άλλη βλέψη και ξεκινάει με την αντίθετη ιδέα (δηλαδή να δουλέψει ως γιατρός) έχει επίσης το δικαίωμα να το επιδειώξει. και αν λόγω κατάστασης του το αναιρείς τότε είναι αδικία προς αυτόν. Άρα ή θα βρείς την λύση που θα αδικίσει λιγότερο και τους δύο (βέλτιστη θεωρητική) ή θα κινηθείς με βάση την ιδεολογία της κοινωνίας στην οποία το εφαρμόζεις και θα προτείνεις λύση που βελτιώνει την κοινωνία αυτή και όχι τις διαθέσεις και τις απόψεις (βέλτιστη παγμαιστική). Η πρώτη όπως αντιλαμβάνεστε είναι η δυσκολότερη και ίσως δεν υπάρχει παρά μόνο στην θεωρία. Η δεύτερη είναι πιό εύκολη γιατί η κοινωνία υπάρχει ήδη.