H χθεσινή μέρα ήταν συνάμα πολύ εντυπωσιακή, και πολύ τραγική. Το παιχνίδι Τσεχία-Γκάνα δεν πήγε όπως το περιμέναμε οι περισσότεροι, αλλά δε νομίζω πως εν τέλει παραπονιέται κανείς.
Το Αμερική-Ιταλία είναι άλλη ιστορία. Oι πριμαντόνες πρέπει να μεγαλώσουν πλέον. Έλεος. Πριν από τέσσερα χρόνια ο Τόττι έφτυνε, τώρα ο Ντε Ρόσσι χαρίζει το δώρο του αγκώνα του. Αν τα ‘χεις πάρει στο κρανίο για ένα πανηλίθιο (και τρομερά άτυχο) αυτογκόλ, πήγαινε και σκοραρε, μην παίρνεις κόκκινη κάρτα. Και αν είσαι διαιτητής και έδωσες κόκκινη, αυτό δε σημαίνει πως πρέπει να δώσεις κόκκινη την επόμενη κίτρινη που θα πάρει η άλλη ομάδα. Και αν είσαι τυχερός και, αφού μείνεις με δέκα ο αντίπαλος σου ξαφνικά μείνει με εννέα, παίξε λες και ‘χεις πλεονέκτημα, και όχι σα να είστε το ίδιο πράγμα.
Εν τέλει, θα χαρώ πολύ αν κερδίσουν η Τσεχία και η Γκάνα στην τελευταία αγωνιστική των ομίλων, και έτσι προκριθούν αυτές στον επόμενο γύρο. Για την πρώτη δεν είμαι τόσο σίγουρος, η δεύτερη όμως πιστεύω πως μπορεί να τα καταφέρει.
ΥΓ. Για την κόκκινη της Τσεχίας, είδατε εσείς επαφή;
kai gia afto to podosfairo einai athlima kai oxi epistimh…