Την εποχή του Euro 2000 ζούσα Αγγλία. Δε μπορείτε να φανταστείτε πόσο εκνευριστική (ποδοσφαιρικά) ήταν η εμπειρία. Αν έβλεπες BBC και ITV, δε γινόταν να μην ήξερες για τη διοργάνωση. Ειδικά για τον Αγώνα με τη Γερμανία, τον δεύτερο που θα έπαιζε η Αγγλία στο Group A, στις 17 Ιουνίου. Τι τα “Football’s coming home,”* τι τα υπονοούμενα περί Δευτέρου Παγκοσμίου. Δε βοήθησε πως τον αγώνα θα δείχνανε και τα δύο προαναφερθέντα κανάλια, και προσπαθούσαν το ένα να φανεί πιο πατριοτικά πορωτικό από το άλλο, μήπως και κερδίσει σε τηλεθέαση. Στα Αγγλικά media, το Euro του 2000 ήταν 100% για τον αγώνα με τη Γερμανία.
* Από τη wikipedia,
The lyrics spoke not of unbounded optimism for victory - but instead told of how, ever since 1966 and the one unequivocal success of the English football team, every tournament has ended in dashed hopes and the feeling that England will never again reach those heights (”Three Lions on a shirt, Jules Rimet still gleaming / Thirty years of hurt, never stopped me dreaming”). The song’s intro included samples of pessimism from football commentators Alan Hansen (”I think it’s bad news for the English game”), Trevor Brooking (”We’re not creative enough; we’re not positive enough”), and Jimmy Hill (”We’ll go on getting bad results”).
Despite the failures of the past, each tournament is greeted with fresh hopes that this might be the year they do it again, and the song’s exuberant chorus proclaimed that “It’s coming home, it’s coming home, it’s coming, football’s coming home” (derived from the tournament’s slogan, ‘Football comes home’).
The commentary of the end of the song contrasts that of the songs opening with positive lines which suggest that England could win a major football championship:
- “England have done it in the last minute of extra time!”
- “What a save! Gordon Banks!”
- “Good old England, England that couldn’t play football”
- “England have got it in the bag”
Από εκείνη τη χρονιά, είμαι σαφώς αντί-Άγγλος στη μπάλα. Είναι δύσκολο να περιγράψει κανείς την αντιπαθητικότατη αλαζονεία που επικρατούσε. Στα media, όπως είπα, το είχαν παρουσιάσει λες και το παιχνίδι με τη Γερμανία ήταν το παν. Eπίσης, για κάποιο λόγο, το παρουσιάζαν σα να ‘ταν πεποισμένοι πως ήρθε η ώρα τους. Περάσαν στο Euro με μπαράζ, βγαίνοντας δεύτεροι στο προκριματικό group τους, πίσω από την Σουηδία. Και όμως, αν και δεν είχαν κάνει και κάποια συγκλονηστική αλλαγή από το προηγούμενο Μουντιάλ, όπου δεν είχαν και ομαδάρα, αυτή τη φορά και καλά όλα θα πηγαίναν διαφορετικά. Το ποδόσφαιρο είναι Αγγλικό σπορ, απλώς τελευταία ήταν άτυχοι, και αυτή τη φορά, όλα θα ήταν διαφορετικά. Σου λέω.
Το πρώτο παιχνίδι με την Πορτογαλία το είχαν σχεδόν αγνοήσει. Τελικά χάσανε 3-2. Δεν πτοηθήκαν. Θεωρήσαν ότι ήταν ατυχία, και δε θα επαναλαμβανότανε. Εξάλλου προηγηθήκαν 2-0. Οι σχολιαστές τα είχαν δώσει όλα σε κείνο το σημείο.* Και μετά η Πορτογαλία απάντησε, σε ένα από τα καλύτερα παιχνίδια εκείνης της διοργάνωσης. (Το άλλο καταπληκτικό comeback ήταν το 4-3 της Ισπανίας ενάντια στη Γιουγκοσλαβία, ενώ η Γιουγκοσλαβία προηγήθηκε τρεις φορές πριν χάσει.) Η Αγγλία είχε ομαδάρα, δε μασούσε, “Football’s coming home.”
* Το μόνο πιο απολαυστικό “θα φάω το καπέλο μου” σκηνικό σε ποδόσφαιρο που μπορώ να σκεφτώ, ήταν ο τελικός του UEFA cup το 2001, που το πήρε τελικά η Liverpool. Ο αντίπαλος τους ήταν η άγνωστη τότε Deportivo Alavés, και οι Άγγλοι του ITV το είχαν σίγουρο. Στο ημίχρονο, με το σκορ 3-1 υπέρ της Liverpool, και με τη Liverpool γενικά να ελέγχει το παιχνίδι, το τι ειρωνικά σχόλια πέσανε στο σχολιασμό του ημιχρόνου δεν περιγράφεται. Έξι λεπτά μετά, το σκορ ήταν 3-3. Εν τέλει το παιχνίδι τελείωσε 5-4 υπέρ της Liverpool, σε πραγματική ματσάρα.
Τη Γερμανία την κερδίσαν. 1-0. Στην Αγγλία, στα media, ήταν λες και το κερδίσαν όλο το Euro. Ε ντάξει, αφού κερδίσαν τους παλιούς τους αντιπάλους, surely, δεν υπάρχει κανείς που θα μπορούσε να τους τη μπει! Εδώ οι άνθρωποι κερδίσαν ολόκληρο δεύτερο παγκόσμιο.
Τρίτο παιχνίδι, Ρουμανία. Στο ημίχρονο η Αγγλία νικούσε 2-1. Τελικά έχασε 3-2. Τα Αγγλικά όνειρα γκρεμιστήκαν. Απόλαυση. Καλά να πάθουν. Τέτοιο obnoxiousness αξίζει να τιμωρηθεί.
Να ‘μαστε πάλι λοιπόν. Μουντιάλ Γερμανίας, 2006. Το πρώτο τους παιχνίδι ήταν ενάντια στη Παραγουάη. Νικήσαν 1-0 με μια καταπληκτική σέντρα του Beckham, που οδήγησε σε αυτογκόλ, στην αρχή του παιχνιδιού. Οι Παραγουηανοί τα παίξανε, και μετά ήταν ολίγον τι τραγικοί για το πρώτο ημίχρονο. Τα πήγε αρκετά καλά λοιπόν η Αγγλία στο πρώτο μισό, μα χωρίς να δείξει και κάτι το ιδιαίτερο. Οι αντίπαλοι της δεν κάναν τίποτα, μα και αυτοί δεν είχαν λύσεις.
(Όλε, μόλις έβαλε γκόλ η Ivory Coast, IVC-Argentina 1-2 στο ‘82.)
Τέλος πάντων. Για να δούμε. Η Αγγλία σίγουρα έχει καλή ομάδα. Μεταξύ μας δηλαδή, τι λέμε, Έλληνες είμαστε, ξέρουμε καλύτερα απ’ οποιονδήποτε άλλο πως στη μπάλα, οτιδήποτε μπορεί να συμβεί. Πάντως στο δεύτερο ημίχρονο, οι Παραγουηανοί καταφέραν να σοβαρευτούν, και οι Άγγλοι φάνηκαν ακόμα λιγότερο πιθανοί να σκοράρουν.
(Όλε! Αργεντινή 3-1. Α όχι, off-side. Καλή φάση όμως. Α, ε ναι, ήταν χαλαρά off-side.)
Οπότε ναι, βλέπουμε, μπορεί και να τα καταφέρουν αυτή τη φορά. Να πω την αλήθεια, δε θα είναι τόσο άσχημα, αν και ίσως αλλάξω γνώμη την επόμενη φορά που μιλήσω με κάποιον Αγγλάρα και αρχίσει να μου λέει πως πλέον η Αγγλία είναι η νέα Βραζιλία.
Τέλος πάντων, να κλείσω με δύο σχόλια.
Πρώτον, ξέρει κανείς που μπορώ να κατεβάσω τα παιχνίδια σε καλή ποιότητα με σχολιασμό BBC; Αν γνωρίζετε, παρακαλώ αφήστε σχόλιο. (Το torrentspy έχει τα χθεσινά σε φαινομενικά καταπληκτική ποιότητα, αλλά δεν ξέρω με τι σχολιασμό. Και η ποιότητα έχει και τα μοιονεκτήματα της — 2GB το κάθε παιχνίδι!) Δεν αντέχω το ESPN και τους Αμερικάνους. Δεν… τι να πω. Από τα “that was a PK!” για penalty, μέχρι τα ηλίθια στατιστικά και Αμερικανιές που πετάνε συνέχεια. Ή στο παιχνίδι με την Αγγλία, έλεγε ο ένας πως ήταν ο Πρίγκιπας William εκεί. Και λέει
- Yeah, [this guy recently said] Prince William is a nice geezer.
(Παύση.)
- What’s a geezer?
- I don’t know, I thought you might.
Εκτός από το ότι θα ‘θελα να ξέρω ποιός ηλίθιος αναφέρθηκε στον εικοσικάτι Πρίγκιπα ως geezer (μάλλον στον πατέρα του αναφερόταν και έκανε λάθος ο σχολιαστής — ά οχι), έλεος.
Δεύτερον, εκτός από την Αγγλία, ελπίζω να μην υποστηρίζει κανείς τους Αμερικάνους. Αν κανείς γοητεύεται από το ότι είναι outsider και τα λοιπά, τι να σας πω. Η χώρα είναι τεράστια, έχει λεφτά, και συνεπώς έχει φτιάξει ομάδα μέσα σε 4 χρόνια. Ο μέσος Αμερικανός δεν καταλαβαίνει Χριστό από μπάλα, και ούτε και τον ενδιαφέρει. Εμείς πήραμε το Euro και το κάψαμε. Οι Αμερικάνοι αν πάρουν το Μουντιάλ, θα βγει μερικές μέρες μετά η Oprah (η Αμερικάνικη Ρούλα) και θα πει στην Δευτεριάτικη πρωινάδικη εκπομπή της, κάπου στη μέση, “Α που λέτε, την Κυριακή ήταν και ο τελικός του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος soccer, όπου είμαι σίγουρη πως μάθατε πως η Εθνική μας κέρδισε! Τι ωραία! Για να δούμε ένα ρεπορτάζ για το τι ακριβώς είναι αυτό το soccer!” Αμερικάνικη ποδοσφαιρική νίκη = Παγκόσμια ποδοσφαιρική ξενέρα. Ιταλία, Τσεχία — το καλό που σας θέλω.
Ε… εγώ; Ρε μην κολλάς με τις Όπρες και τους άσχετους του ESPN - τα παιδιά του Αρίνα παίζουν για να τους βγάλουν στη σύνταξη όλους αυτούς. Το παιχνίδι έχει τρομερό grassroots following στην Αμερική, η ομάδα είναι συμπαθέστατη και υπάρχουν χιλιάδες κόσμος που θα πανηγυρίσουν τις νίκες των ΗΠΑ όπως θα πανηγυρίζουν τη Δευτέρα οι Γκανέζοι τη νίκη επί των Ιταλών =) Δεν είπαμε να το σηκώσουν κιόλας, αλλά στους 16 θα ήθελα να τους δω.
Ψάξε λίγο μήπως βρεις το Univision. Οι μεξικάνοι σχολιαστές είναι σκέτη απόλαυση.
Ξέρω, έχω δει Univision στο παρελθόν. Δυστυχώς δεν το έχω τώρα όμως.
Όχι ρε πάντως για την Αμερική. Δηλαδή ντάξει, καταλαβαίνω τι λες. Προφανώς και υπάρχουν Αμερικάνοι που το θέλουν πολύ, και προφανώς η ομάδα και τα λοιπά το θέλει και το κυνηγάει. Και αν πάει στους 16 πάει στο διάολο, απλά μην πάει παραπέρα.
Είναι… πως να το εξηγήσω, είναι σα μια γιγάντια, πλούσια επιχείρηση που λέει “τι δεν έχουμε κατακτήσει; ποδόσφαιρο. ωραία, στήστε μια ομάδα και κερδίστε το μουντιάλ σε 8 άντε 20 χρόνια.” και όταν τελικά το κερδίζουν, προφανώς χαίρονται αυτοί που παλέψαν και τα καταφέραν, αλλά για την υπόλοιπη επιχείρηση, είναι μια νίκη ανάμεσα σε τόσες, και μάλιστα μια νίκη σ’ ένα τομέα που δεν την ενδιαφέρει ιδιαίτερα. Όπως και να το δεις, ΔΕ θέλω να το σηκώσει η Αμερική, με τίποτα. Και μπορεί άνετα να το κάνει στα επόμενα είκοσι χρόνια.
συγγνωμη, συνελθετε, τι να σηκωσει η Αμερικη ρε? αφου σας ειπα: Deutsch-land :-)
Νταξει αν ειναι να το παρει καποιος outsider, ας ειναι καμμια Τσεχια, οχι ΗΠΑ ρε φιλε…
“Στα Αγγλικά media, το Euro του 2000 ήταν 100% για τον αγώνα με τη Γερμανία.”
σοβαρη και καλα εφημεριδα, νομιζω Γκαρντιαν, ειχε στο κυριως αρθρο πρωτη προταση:
Let’s admit it, we hate the Germans
χεχεχε
σοβαρα τωρα, ενας απο τους λογους που μου την σπανε οι Αγγλοι ειναι η εχθρικοτητα τους προς τους Γερμανους. Κρυβονται απειρα κομπλεξ απο πισω…
Egw den exw provlima me ta complex ton Agglwn pros Germanwn. Mallon kala kanoun kai ta exoun otan den ekdilononte me ex8rikotita.
Pantos h alazonia tous me to podosfairo exei polu plaka (ka8os kai me to tennis). Exei polu gelio na tous vlepeis olous na xaironte san na exoun idh kerdisei to world cup sthn peristash kai meta na trwne ta moutra tous.
Mallon h omada tous exei ftiaxtei gia comic relief :D
GO ENGLAND!