Προφανώς καταλαβαίνω τι εννοείς απλά δε με εντυπωσιάζει τόσο. Ίσως το ό,τι δε με προβληματίζουν τα controllers (αν και συμφωνώ πως είναι εντελώς βλακώδη), ίσως ότι γνωρίζω/καταλαβαίνω και δε με μαγεύει η τεχνολογία του, ίσως το ότι δεν καταφέρνει να με κάνει να ‘φανταστώ’ τον απίστευτο-πανέμορφο-post-revolution κόσμο…

Σίγουρα σε κάποια παιχνίδια θα είναι σημαντικότατη προσθήκη, αλλά και πάλι πιστεύω πως το πρόβλημα με την εξήγηση σου είναι οτι φαντάζεσαι πως θα ΗΘΕΛΕΣ να είναι όχι πως είναι. Γιατί μπορώ ήδη να φανταστώ πολλές περιπτώσεις που δε θα δουλέυει και τόσο καλά ή δε θα αρμόζει ως τρόπος χειρισμού. Σε ένα εξομοιωτή αθλήματος π.χ. baseball θα εκνευρίζεσαι αν βγέις από την ακτίνα δράσης του, ή π.χ. ίσως στο τέννις να μην είναι σωστή η άισθηση της μπάλας (δε θα έχεις physical παρα μόνον visual feedback). Ή η nintendo θα κάνει επίτηδες κάποια παιχνίδια να χρησιμοποιούν τον νέο controller για να τον κάνει market και ίσως να έιναι εντελώς άτοπη η χρήση του — βλ. MarioSaber: The Wrath of DarthLuigi. Καταλαβαίνεις τι λεω; Όταν δημιουργείς προσδοκίες είναι απαραίτητο να τις εκπληρώνεις και φοβάμαι πως δε θα συμβεί απαραίτητα με αυτό γιατί πολύς κόσμος (π.χ. εσύ) έχει υπερ-πορωθεί (έμφαση στο υπέρ).

Αυτό που δέχομαι είναι όντως το originality των παιχνιδιών που ίσως βγούν — που όμως δε θα έπρεπε να εξαρτάται από έναν controller.

Τέλος ποτέ δεν ισχυρίστηκα πως δεν είναι ευπρόσδεκτο. Απλώς δεν έιναι απαραίτητα τόσο σημαντικό όσο τείνουν μερικοί στον ειδικό τύπο να το παρουσιάσουν. Τουλάχιστον όχι ακόμη, εξ’ού και το ‘hype’.

Πολύ απλά, το controller του Wii είναι όντως ότι πιο revolutionary και πιθανώς ενδιαφέρον περιμένουμε σ’ αυτό το Ε3. Για σκέψου το λίγο. Το gaming έχει κάνει devolve σε ολοένα και πιο τρελά χειριστήρια. Δες το evolution των χειριστηρίων. Ξέρεις από πόσα άτομα έχω ακούσει bafflement για το πως κάθεται και παίζει ο κόσμος μ’ αυτά τα πράγματα; Και δε μιλάω για σαραντάρηδες, μιλάω για 28χρονους.

Πολύ απλά, τα τωρινά controllers δεν είναι intuitive. Είναι καλά για κάποια πράγματα, δεν είναι ιδιαίτερα καλά για άλλα. Το controller του Wii υπόσχεται να είναι τρομερά καλό σε πολλά πράγματα, με τρομερά διαφορετικό τρόπο απ’ ό,τι άλλο ήταν μέχρι στιγμής. Shooting game όπου πυροβολάς με το χειριστήριο; Ναι, έχουμε τα light gun games στ’ arcade, και είναι ΓΑΜΑΤΑ, και μόνο αυτός είναι αρκετός λόγος να είμαστε ενθουσιασμένοι για το Wii, αλλά πότε είχες baseball game που να χτυπάς τη μπάλα, football (αμερικάνικο) game να ρίχνεις την πάσα, role-playing game να κουνάς το σπαθί!

Έλα, put your excited hat on for a second. The possibilities are endless. ΔΕΝ είναι απλώς ένα τιμόνι ή κάποιο άλλο specialized controller. Είναι ένα τρομερά flexible controller, που θα μας αφήσει να κάνουμε πράγματα που δεν έχουμε ξανακάνει σε παιχνίδια, ή τουλάχιστον με τρόπους που δεν τα έχουμε ξανακάνει.

Και το ακόμα καλύτερο; Μπορεί να φέρει τρομερό originality πίσω στο video game industry, αντί να βλέπουμε incremental upgrades σε 10 τύπους παιχνιδιών με ολοένα καλύτερα γραφικά.

I for one welcome our new retartedly-named overlords.

Δε καταλαβαίνω γιατί τέτοιος ενθουσιασμός από (ένα μέρος) του ειδικού τύπου για έναν νεο, ομολογυμένως ενδιαφέρων controller. Θα μου πεις στους τυφλούς ο μονόφθαλμος βασιλεύει. Όμως όπως το τιμονάκι ή το joystick είναι καταλληλότερα για κάποια παιχνίδια και λιγότερο κατάλληλα για άλλα, έτσι και ο controller του Revolution θα επιτρέψει έναν νεο τρόπο αλληλεπίδρασης με τον υπολογιστή που (ίσως) είναι περισσότερο εύχρηστος/αποτελεσματικός σε κάποια είδη παιχνιδιών — σε καμία περίπτωση δε θα έλεγα πως είναι ιδιαίτερα revolutionary, όπως δεν ήταν και το τιμονάκι ή το dual shock. Είτε έχω γίνει πολύ δύσκολος και εντυπωσιάζομαι δύσκολα, ή απλά ο κόσμος εντυπωσιάζεται πολύ εύκολα (με την ευγενική καθοδήγηση του αγαπητού Tύπου φυσικά που προετοιμάζει το έδαφος).