Σπιτάκι

Ελληνικά νέα δε διαβάζω πολύ συχνά, για διάφορους λόγους. Αφενός οι επιλογές στο διαδίκτυο δε με ενθουσιάζουν, είτε για το περιεχόμενο τους, είτε για το σχεδιασμό τους. Αφετέρου, δε νιώθω ότι με ενδιαφέρουν σε καθημερινή βάση. Tουλάχιστον όχι αυτά που εύκολα μπορώ να δω ρίχνοντας μια ματιά στις επικεφαλίδες κάθε μέρα — πιο μέσα πάντα υπάρχει κάτι ενδιαφέρον και σημαντικό, μα ποιός τα βρίσκει μέσα στη θάλασσα από σχετικά ανούσια νέα.

Ακριβώς, ποιός τα βρίσκει. Χρειαζόμαστε Ελληνικά πολιτικά blogs εδώ και τώρα.

Το πλησιέστερο που έχουμε είναι το πάρα πολύ καλό Ιστολόγιον του Τάλως. Tο Ιράν, τη μυθολογία του ‘21, το Σουηδικό μοντέλο, τα πρόσφατα επεισόδια στη Γαλλία [ 1 2 ]. Πάρα πολύ καλό blog. Αν κάποιος μου ζητούσε να του προτείνω μόνο ένα Ελληνικό blog να διαβάζει, θα ήταν μάλλον αυτό.

Όμως όπως βλέπετε από τη θεματολογία του, δεν είναι ακριβώς αυτό που ζητάω. Μοιάζει περισσότερο με Κυριακάτικο ένθετο — γράφει που και που, μα όταν το κάνει, είναι με πολύ έρευνα και μεγάλη λεπτομέρεια. Επίσης γράφει για όλα τα πολιτικά δρώμενα ανά τον κόσμο. Το που δίνει προσοχή μοιάζει λίγο πολύ στο που δίνω προσοχή εγώ όταν διαβάζω τα νέα, και most days of the week η Ελληνική πολιτική πολύ απλά δεν είναι αρκετά σημαντική (παγκοσμίως) για να της δώσει κανείς σημασία.

Άξια αναφοράς, αλλά πάλι όχι ακριβώς αυτό που θέλω, είναι η πολύ καλή πρωτοβουλία του Αναθεώρηση.org, όπου υπάρχει συζήτηση για την αναθεώρηση του συντάγματος.

Θέλω λοιπόν κάποιον που δε θα γράφει σαν Κυριακάτικο ένθετο, μα σαν editorial ή ακόμα καλύτερα op-ed σε καθημερινή Ελληνική εφημερίδα. Δε θέλω καν να είναι αντικειμενικός. Ίσα-ίσα. Θέλω να βγει ένας από τα δύο μεγάλα κόμματα, βαμένος, να γράφει καθημερινά για ό,τι προκύψει στα Ελληνικά πολιτικά δρώμενα. Να μας λέει για μικρά και μεγάλα (δίνοντας πρέπουσα σημασία). Να ρίχνει το spin του κόμματος του. Θα έρθει σύντομα κάποιος από το άλλο μεγάλο κόμμα, που θα δίνει το αντι-spin, και σύντομα θ’ αρχίσουν να τη λένε και ο ένας στον άλλο. Σε κάποια φάση θα έρθει και κάποιος από τα μικρότερα κόμματα, και αργότερα και κάποιος πιο αντικειμενικός, πιο κεντρόος, πιο ανεξάρτητος. Και μετά θα έχουμε πολιτική μπλογκόσφαιρα.

Τι θα κερδίσουμε;

Πρώτον aggregation. Μόλις ξεπεράστηκε η τρέλα των ιστιολογίων ως ημερολογίων στην Αμερική, τα blogs κυρίως γίνανε news aggregation mechanisms. Ντάξει, υπάρχουν κάποιοι που γράφουν πολύ ωραία, και είναι πραγματικά ενδιαφέροντα άτομα, αλλά υπάρχει ένα upper bound στο πόσα αμπελοφιλοσοφικά ή καθημερινά blog μπορεί να διαβάσει κανείς. Το ίδιο φυσικά και για πολιτικά blog, τεχνολογικά blog, κτλ.

Ένα από τα Ελληνικά blog που προσπαθεί όπως το κόβω να είναι τεχνολογικό aggregator, a la Engadget ή Gizmodo, και τα καταφέρνει και αρκετά καλά (έχει συμβεί κανά δυό φορές να πρωτοδώ κάτι εκεί), είναι το pestaola.gr.

Στην πολιτική, aggregation θα σήμαινε πως δε χρειάζεται να κάτσω να διαβάσω όλες τις εφημερίδες για να βρω εκείνο το ένα ενδιαφέρον άρθρο που υπάρχει σήμερα. Κάποιος άλλος το κάνει αυτό για μένα, είτε επειδή βγάζει λεφτά από αυτό το πράγμα (με διαφημίσεις, χλωμό να συμβεί ποτέ στην Ελλάδα, ή επειδή του τα σκάνε ανοιχτά ή όχι από κάποιο κόμμα), είτε απλώς επειδή είναι το πάθος και η μανία του. Επίσης, με το καθημερινά εξασκημένο μάτι του, ο πολιτικός blogger μπορεί να δει ενδιαφέροντα στοιχεία σε ιστορίες που οι άλλοι θα προσπερνούσαμε.

Τέλος, υπάρχει και το όλο “non-traditional-media” slant. Η αλήθεια είναι πως οι blogger συχνά αποκαλύπτουν ή είναι διατεθειμένοι να μιλήσουν για πράγματα τα οποία τα κανάλια και οι εφημερίδες αποσιωπούν. Πολύ καλό παράδειγμα ήταν η περασμένη βδομάδα, που άνοιξε με τον Stephen Colbert να χώνει το θάψιμο του αιώνα στον Bush, αυτοπροσώπως. Το συμβάν δεν εμφανίστηκε σχεδόν πουθενά στα ‘traditional media’ — και όταν εμφανίστηκε, ήταν συνήθως μια ή δύο προτάσεις στο τέλος ενός κανονικού άρθρου για το τι ωραία που ήταν η εμφάνιση του Bush με τον σωσία του. Αν δεν ήταν τα blogs, δε θα το είχε προσέξει κανείς.

Το ενδιαφέρον της βδομάδας συνέχισε με την ξαφνική παραίτηση του Porter Goss, αρχηγού της CIA. Ο Λευκός Οίκος δε θέλει όχι μόνο να μη φανεί υποψία σκανδάλου, μα ούτε καν πως τον διώξανε γιατί δυσαρεστηθήκανε με τη δουλειά του. Δε θέλουνε να φανεί τίποτα.

Speaking on Saturday, Mr Goss declined to comment on his departure, telling CNN that “it’s one of those mysteries.”

Τα traditional media από την Παρασκευή πιπιλάνε κάτι ιστορίες του Λευκού Οίκου, περί σύγκρουσης μεταξύ Goss και Negroponte. Εν τω μεταξύ, η παραίτηση όπως είπα ήταν τρομερά ξαφνική. Δεν είχανε προετοιμάσει τίποτα, όπως κάνουν πάντα, δεν είχαν έτοιμο αντικαταστάτη. Προφανώς τρομερά ύποπτο. Η πιπίλα όμως φαίνεται να τους κάνει μια χαρά. Το σκάνδαλο δεν το έχουν αναφέρει σχεδόν καθόλου. Βλέπετε, υπάρχει ήδη ένα σκάνδαλο στη CIA, περί στενού συνεργάτη του Goss. Τι είναι πιο πιθανό, πως εμπλέκεται και ο Goss στο ίδιο σκάνδαλο, ή πως ο Negroponte αποφάσισε να τον απολύσει μια ωραία πρωία, πετόντας στην άκρη όλα τα προσχήματα και το SOP του Λευκού Οίκου του Rove; Στα blogs, φυσικά, βρέθηκε κόσμος να τα σχολιάσει όλα αυτά.

Έτσι που λέτε λοιπόν. Βεβαίως, τα πολιτικά blogs δεν έχουν μόνο πλεονεκτήματα. Αφενός οδηγούν ολίγον τι σε Crossfire mentality — partisan hackery δηλαδή. Ο λόγος είναι ότι μπορεί να βγει ο καθένας και ν΄αρχίσει να λέει τις θεωρίες του, οπότε μαζεύεις πολλούς ακτιβιστές που δεν ενδιαφέρονται για διάλογο, μα προπαγάνδα.

Αφετέρου υπάρχει ο πραγματικός κίνδυνος αυτή η προπαγάνδα να γίνει τρομερά οργανωμένη. Τα blog δίνουν την εντύπωση independent media, και επίσης noncentralized media. Όταν όμως τα συμφέροντα θελήσουν να τα επηρεάσουν, μπορούν. Όχι μόνο χρηματικά — σκεφτείτε μόνο το boost στον εγωισμό κάποιου βαμένου πράσινου, μπλέ, ή κόκκινου, αν αρχίσουν και του μιλάνε μεγαλοστελέχη του κόμματος, και να του λένε πως αυτός και το blog του είναι σημαντικός. Θ’ αρχίσει να γράφει ό,τι θέλουνε. Αυτό ήδη συμβαίνει στην Αμερική.

Ο κίνδυνος φυσικά έγκειται στο ότι άτομα μπορεί να δέχονται τα νέα τους μόνο από τα blog. Αν διαβάζεις κάτι αριστερό, κάτι δεξιό, και κάτι κεντρόο, τότε θα καταλάβεις πότε κάτι που κάποιος λέει είναι μπαρούφες, ή πότε έρχονται απ’ ευθείας από τον εκπρόσωπο του κόμματος. Αν όμως διαβάζεις μόνο ένα αριστερό blog, και ένα ακροαριστερό blog, και τους βλέπεις να συμφωνούνε σε όλα, επειδή και στα δύο τους λένε τι να πούνε τα ίδια άτομα, τότε όχι μόνο παίρνεις highly biased όλα σου τα νέα, μα σου δημιουργούν και τη ψευδαίσθηση πως έτσι πραγματικά είναι, γιατί φαίνεται να υπάρχει και consensus στα άτομα ‘που εμπιστεύεσαι.’

Για τον προσεκτικό αναγνώστη με κριτική σκέψη πάντως, τα πολιτικά blogs έχουν αρκετά να προσφέρουν. Αν δε γίνουν φερέφωνα δηλαδή, και αν δεν δηλητηριάσουν τον κόσμιο και σοβαρό πολιτικό διάλογο της Ελλάδας. Α ναι. Ξεχάστηκα. Αφού εμείς ήδη εδώ και χρόνια μιλάμε για κόμματα λες και μιλάμε για αθλητικές ομάδες. Δεν έχουμε να χάσουμε τίποτα λοιπόν.

Ελληνικά πολιτικά blogs τώρα.

ΥΓ Ο Τάλως, σε σχόλιο, σωστά παρατήρησε πως αμέλησα ν’ αναφέρω τους e-roosters. Όντως — το blog τους είναι πολύ καλό, και πράγματι μάλλον το πλησιέστερο αυτού που ζητάω στην Ελληνική μπλογκόσφαιρα. Ο λόγος που σκέφτηκα τον Τάλω πριν τα κοκόρια όμως, είναι ακριβώς η πολυσυλλογηκότητα τους. Όπως και το Σπιτάκι δεν πιστεύω πως έχει πραγματικά συγκεκριμένο χαρακτήρα, γιατί είμαστε πολλοί και γράφουμε ό,τι μας κατέβει του καθενός, έτσι και το e-roosters, αν και προφανώς οι άνθρωποι συμφωνούν συνήθως μεταξύ τους, σα να έχει κάτι που να μου λείπει. Νομίζω όταν το blog είναι ατομικό, ή με άντε δύο ή τρία άτομα, καταφέρνει να έχει ένα ξεχωριστό χαρακτήρα. Και εξάλλου, ακόμα δεν είναι αρκετά καθημερινό. Οπότε αν και είναι όντως πολύ καλό ως πολιτικό blog, δεν είναι ακριβώς αυτό που ήθελα. Ναι, γίνομαι λίγο εκνευριστικός ε; : ) Δεν ξέρω, νομίζω πως δεν είναι αναγκαστικά τόσο δύσκολο για κάποιον πραγματικά παθιασμένο να κάνει κάτι τέτοιο. Και μη ξεχνάτε ότι σε τέτοιου είδους blogs, εμφανίζονται και πολλά σχόλια, οπότε μπορεί και από ‘κει να έρθει βοήθεια — δε χρειάζεται ένα post να είναι τέλειο πριν εμφανιστεί.