Σήμερα στο νοσοκομείο πέθανε ένας ακόμα ασθενής. Την ώρα που κάναμε επίσκεψη μάλιστα. Μεγάλος άνθρωπος, είχε πολλά προβλήματα, ψιλο-αναπόφευκτο και αναμενόμενο. Κάνανε μαλάξεις (όχι αναπνοές, αφού ήταν σε αναπνευστήρα) και όλα τα δέοντα και μετά απλά τραβήξαμε ένα μέτρο ισοηλεκτρική στο ηλεκτροκαρδιογράφημα για να αποφασιστεί ότι πράγματι πέθανε.
Φωνάζουμε τους συγγενείς που είχαν βγει εκτός της κλινικής για να γίνει η επίσκεψη και τους λέμε τα δυσάρεστα. Η αντίδραση ήταν επίσης αναμενόμενη. Πέρα από τις αρχικές αμφιβολίες ότι κάτι δεν είχαμε κάνει σωστά, που ντάξει σε κάποιο βαθμό το καταλαβαίνω, αλλά σε κάποιον άλλο βαθμό, σπάει τρελά τα νεύρα σου, είχαμε τον απίστευτο αδερφό του νεκρού που ασχολιόταν με την τσέπη του. Τις προηγούμενες μέρες μας είχε ζητήσει ένα χαρτί για να πάει στην εφορία ή όπου ήταν να πάει τέλος πάντων και να τους το δώσει για να βγάλουν σύνταξη στον μακαρίτη. Θέλω να πιστεύω ότι τότε δεν σκεφτόταν ότι θα πέθαινε ο αδερφός του. Βέβαια, ο αδερφός δεν είναι νόμιμος δικαιούχος της σύνταξης αυτής. Μόνο τα παιδιά και η σύζυγος και δόξα τω θεώ, παιδιά υπήρχαν. Έλεγε ο θείος όμως, ότι είχε συνενοηθεί μαζί τους. Και εγώ που το ξέρω αυτό ρε φίλε; Αν αύριο έρθει ο γιος και με ρωτήσει τι θα του πω ρε;
Πέρα από αυτό, το Δημόσιο δεν είναι ηλίιθιο. Δεν δίνει σύνταξη (απ’ότι έλεγαν οι γιατροί) σε ασθενή που είναι διασωληνωμένος. Άρα ό,τι και να έκανε αυτός, τα λεφτά δεν θα τα έπαιρνε αν δεν γινόταν καλά ο αδερφός του.
Το κορυφαίο λοιπόν ήταν ότι αφού πέθανε ο άνθρωπος και αφού μας είπε τις βλακείες για το πως πέθανε, αποφάσισε να πάει και στο ψητό που πραγματικά τον ενδιέφερε… την σύνταξη. Ήθελε να του γράψει το νοσοκομείο ένα πλαστό χαρτί ότι ζει ακόμα ο ασθενής. Όταν του είπαν ότι προφανώς και δεν γίνεται, είπε να του γράψουν ένα ότι πέθανε και θα δει τι θα κάνει αυτός. Να φανταστώ ότι θα το αλλοιώσει; Να το φανταστώ. Το ακόμα πιο εξοργιστικό είναι ότι δεν ασχολήθηκε καν με το να πει ένα τελευταίο αντίο στην σωρό του αδερφού του. Ήταν τρομερά απορροφημένος στο να διευθετήσει τα οικονομικά του….
Είχα ακούσει για κοράκια στη ΜΕΘ που υπογράφουνε διαθήκες και συμβόλαια και γω δεν ξέρω τι, αλλά ευτυχώς δεν είχα δει κανέναν τον μήνα που έκανα εγώ.
Αι στο διάολο… αυτό έπρεπε να του πουμε…
Ελα ρε… τι να πει κανεις…
Τι να πεις… τέτοιες φτηνές ιστορίες υπάρχουν παντού όμως. Τι να πείς… Το καλήτερο που μπορείς να κάνεις είναι να βρείς άτομα που σε νοιάζοντε για να μην καταντήσεις έτσι.
Btw, εσύ Κωστή με σύνταξη τι γίνετε; :D
απιστευτο!! πωπω τι ατομα κυκλοφορουνε ρε…