Όπως ίσως έχετε συνειδητοποιήσει, τα Ελληνικά δεν έχουν δύο διαφορετικά σίγμα, όπως πχ. τα Αγγλικά: s και sh. O ένας μας ήχος είναι μάλλον κάπου ενδιάμεσα. Συνδιάστε το αυτό με το ότι στ’ Αγγλικά ο κόσμος δε συνηθίζει να τονίζει λέξεις στη λήγουσα, και καταλαβαίνετε πως έχω πρόβλημα με το όνομα μου.
Το να προσπαθώ να συστηθώ σε κάποιο μπαρ, ή κάτι ανάλογο, όπου έχει και πολύ θόρυβο, είναι συχνά περιπέτεια από μόνη της. Πιο πλάκα όμως έχει όταν μου ζητάνε το όνομα μου σε κάποιο εστιατόρειο, για να με φωνάξουν όταν είναι έτοιμη η παραγγελία μου. Γιατί τότε δεν ακούω μόνο πως το ακούσανε, μα βλέπω και πως το γράφουνε.
Έχουν δει πολλά τα μάτια μου, μα το σημερινό είναι πρωτοποριακό. Η Γαλλίδα στο gourmet take-away εστιατόριο Gregoire, του gourmet ghetto του Berkeley, μάλλον δε μπορούσε ν’ αποφασίσει αν είπα s ή sh. Οπότε έβαλε και τα δύο! : )
To her defence, το έλεγε μια χαρά.
Hahah άσε Causteece, κι εδώ τα ίδια. Μέχρι που το πήρα απόφαση. Τώρα πια στα φαγάδικα είμαι γνωστός ως Jon και στα γήπεδα ως Y =)
Εγώ εδώ και κάποιο καιρό προσπαθώ να τους πω να με γράψουν ως “Κ”, αλλά inevitably μου γράφουν Kay, ή κάτι άλλο περίεργο.
Το καλύτερο πάντως το κάνανε κάτι φίλοι μου στην Αγγλία — όποτε καλούσαν ταξί, δίνανε όνομα Simitis : )
Πόπο, τι σέξυ χέρι είναι αυτό; :D
καλό φαίνεται το χέρι του…. δεδομένου άγχους και συγκριτικά με το πως ήταν το χειμώνα ;)
Εγώ πάντως θυμάμαι που μου είχες πει κωστή για τον μπαμπά σου που τον είχαν πει Πιβλο, Ποβλο, Πολο και δε συμμαζευεται…
Εγώ ήθελα να πώ τι σέξυ χεράκι είναι αυτο ;)
μια χαρά είναι
Χωρίς να ξεσκεπάσω το πρόσωπό μου, στην “προηγούμενή” μου ζωή ήμουν γνωστός ως Dan. Χεχε, πλάκα είχε.