Στο νοσοκομείο που κάνω τώρα το εξάμηνο παθολογίας μου, το Λαϊκό, στην κλινική που είμαι, εισήχθη λίγο πριν το Πάσχα ένας γνωστός ηθοποιός. Τον έλεγαν Γιώργο Τσιτσόπουλο. Μας είπαν ότι ήταν πολύ γνωστός, αλλά εγώ δεν τον ήξερα. Μας είπαν ότι τα τελευταία χρόνια έκανε κυρίως θέατρο. Την Δευτέρα, άφησε δυστυχώς την τελευταία του πνοή.
Διαβάζοντας εφημερίδα και βλέποντας τηλεόραση, συνειδητοποίσα ότι ο Γιώργος Τσιτσόπουλος, άγνωστος σε εμένα τον άσχετο που δεν πατάω θέατρο, είχε μια πλούσια καριέρα και ένα μεγάλο βιογραφικό που ξεκίναγε από τον παλιό ελληνικό κινηματογράφο (Γαμπροί της Ευτυχίας, Αλίκη στο Ναυτικό) μέχρι την σύχρονη τηλεόραση (Τα παιδία της Νιόβης). Πολύ γνωστός, αν και φαντάζομαι όπως εγώ λίγοι είχαν συγκρατήσει το όνομά του, και πολύ καλός καρατερίστας και δευτεραγωνιστής. Λίγο πιο πίσω από τους πρώτους, αλλά όχι κατώτερος σε αξία ή ταλέντο.
Το τέλος του ήταν ήρεμο. Ταλαιπωρημένος, απισχνασμένος και αγνώριστος (το μόνο μου άλλοθι που δεν τον αναγνώρισα) από τον καρκίνο, το μόνο που επιζητούσε ήταν λίγη αξιοπρέπεια στην ύστατη στιγμή του, που σίγουρα διαισθανόταν ότι θα έρθει. Πράος άνθρωπος με μια σοφία που πηγάζει από τα χρόνια του στη ζωή και το σανίδι, από τους ασθενείς που χαίρεσαι να έχεις και που μπορούν να σου αφήσουν κάτι, μια παρακαταθήκη, ένα δίδαγμα για το μέλλον. Δεν τον γνώρισα σαν ηθοποιό, αλλά χαίρομαι που τον γνώρισα σαν άνθρωπο.
Καληνύχτα κύριε Τσιτσόπουλε.
0 Responses to “Καληνύχτα κύριε Τσιτσόπουλε”