Σπιτάκι

Χτες βράδυ είχα βγει με κάποιους φίλους μου από το σχολείο. Έχουν περάσει 6 χρόνια από την Γ Λυκείου, αλλά έχουμε κρατήσει αρκετά καλή επαφή. Σίγουρα δεν είμαστε όπως πριν 5-6 χρόνια, αλλά υπάρχει μια φιλία που αντέχει στο χρόνο, την απόσταση, την ρουτίνα. Η χθεσινή συνάντηση επεφύλασσε μια όμορφη έκπληξη, όχι επειδή με αφορά προσωπικά, αλλά επειδή αφορά την ευτυχία των φίλων μου.

Η Μ είχε χωρίσει με τον Ν, μετά από μια τετράχροονη σχέση με πολύ αγάπη. Η Μ γενικά έχει διάφορα προβλήματα ψυχολογικής φύσης, ανασφάλειες, καταπίεση από μια υπερπροστατευτική οικογένεια, ταμπού (μεγαλύτερα από τα δικά μου) και φοβίες. Κατά καιρούς είχε κατάθλιψη, πήρε θεραπείες, πήγε σε ψυχανάλυση. Ο Ν από την άλλη πλευρά, αν και βαρήκοος, είναι ένα παιδί πολύ ζωντανό και γεμάτος ενέργεια. Όταν η μοίρα τους έφερε κοντά, συμπλήρωσαν ο ένας τον άλλο, και για την συμμαθήτριά μου (τον Ν δεν το ήξερα) ήταν μεγάλη τύχη, καθώς την βοήθησε να ξεπεράσει πολλές από τις δυσκολίες που είχε.

Το φθινόπωρο, τα χτυπήματα στην Μ ήταν αλλεπάλληλα και δυνατά. Ο παππούς της στο νοσοκομείο και τελικά πέθανε και ο Ν περνάει στο διαγωνισμό του ΑΣΕΠ και φεύγει για επαρχία. Μετά από λίγο καιρό χωρίζουν. Δική του απόφαση.

Κανείς δεν τον κατηγόρησε. Για πολλούς από εμάς που βλέπαμε την κατάσταση απ’έξω, η Μ είχε τρομακτική βελτίωση από τα χρόνια του Λυκείου και σε έναν πολύ μεγάλο βαθμό οφειλόταν στον Ν. Η ίδια το καταλάβαινε αυτό και όταν χώρισαν και εκείνη ήξερε ότι η συμβίωση μαζί της ήταν ένα δύσκολο πράγμα και ότι ο Ν έκανε ό,τι μπορούσε για να την βοηθήσει. Όλοι είπαμε ότι η φθορά της σχέσης και η κούραση που αισθανόταν ο ίδιος ο Ν ήταν λογική και αναμενόμενη.

Από το φθινόπωρο πέρασε αρκετός καιρός. Η Μ συνέχισε τη δουλειά της, έβαλε πρόγραμμα για να τελειώσει επιτέλους το πτυχίο, πήγε σε ψυχίατρο για να την βοηθήσει να χειριστεί τον θάνατο και τον χωρισμό. Ο κόσμος της είχε κλονιστεί, είχε συντριβεί. Όπως γράφει και ο ποιητής, μην έχοντας πιο χαμηλά να πέσει, δεν είχε άλλη επιλογή από το να σηκωθεί. Και έτσι έγινε. Πέρασε μια δύσκολη φάση, αλλά μπόρεσε να την ξεπεράσει και να είναι σε θέση σήμερα να πει ότι είναι καλά.

Συνειδητοποίησε εκείνη και κυρίως εμείς οι απ’έξω, ότι ο Ν δεν είχε προσφέρει λύσεις. Δεν μπορούσε άλλωστε. Η Μ χρειαζόταν δικές τις λύσεις, δικές τις απαντήσεις. Έπρεπε μόνη της να ορθοποδήσει και όχι να χρησιμοποιεί τον Ν σαν πατερίτσα. Γιατί αυτό είχε συμβεί. Είχε αφεθεί επάνω του και αυτός το είχε επιτρέψει και αντί να επιλύει τα ζητήματα που την απασχολούν, τα μετέθετε σε αυτόν και τα έκρυβε κάτω από το χαλί. Μέχρι που κάποια στιγμή, το άσχημο πρόσωπό τους αναδύθηκε ξανά με τον θάνατο του παππού της.

Ο Ν έκατσε 2-3 μήνες στην επαρχία και μετά πήρε απόσπαση για Αθήνα (λόγω αναπηρίας). Γνώρισε μια κοπέλα και απογοητεύτηκε από την σχέση του αυτή. Διατηρώντας επαφή με κοινούς φίλους μάθαινε τα νέα της Μ (όπως και αυτή τα νέα του). Κακά τα ψέματα, 4 χρόνια δεν διαγράφονται, πόσο μάλλον όταν ο χωρισμός δεν είναι το αποτέλεσμα απιστίας ή καυγά, αλλά απλά η φυσική συνέχεια της σχέσης. Όταν έμαθε για την βελτίωση της Μ, αρχικά προς έκλπηξη δική του και δική μου όταν μου τα διηγήθκε, αισθάνθηκε οργή. Αισθάνθηκε αδικημένος, γιατί τόσο καιρό η Μ δεν είχε ουσιαστικά βελτιωθεί, αλλά τώρα που χώρισαν ήταν καλύτερα. Με τον καιρό, οι σκέψεις ζυμώθηκαν μέσα του και κατέληξε στα ίδια συμπεράσματα με την Μ, ότι ήταν δηλαδή μια πατερίτσα και ότι η Μ έπρεπε μόνη να διαχειριστεί τα προβλήματά της.

Χτες συναντήθηκαν, μετά από κάποιο καιρό. Όχι για πρώτη φορά μετά το χωρισμό τους, αλλά σίγουρα για πρώτη φορά που και οι δύο ξέρουν που πατάνε. Ήταν πασιφανές ότι και οι δύο θέλουν να ξανασμίξουν, αλλά και οι δύο φαίνεται να ξέρουν ότι θα κάνει κακό μακροπρόθεσμα στην Μ αυτό. Ο Ν δεν είναι εγωιστής. Ευτυχώς. Θα συνεχίσουν να είναι χώρια. Θα συνεχίσουν να μαθαίνουν ο ένας για τον άλλο. Και όταν ο καιρός θα έχει ωριμάσει θα είναι πάλι μαζί. Η πραγματική αγάπη έχει υπομονή και πείσμα. Η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει για να χρησιμοποιήσω και τα λόγια του Πάυλου.

Είμαι πολύ χαρούμενος για τα παιδιά.